vapsomalliades

ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ VAPSOMALLIADES. Χρήστος Γιανναράς: Τα βαμμένα μαλλιά είναι πιθηκισμός και εκβαρβαρισμός!

2011-06-19T00:38:00.001+03:00

Κλείνουμε το αφιέρωμά μας στα βαμμένα μαλλιά (χρειαζόμαστε μπάνια και στα λουτρά του Σμοκόβου δεν είναι εύκολη η πρόσβαση στο internet…) με τις απόψεις ενός διανοουμένου, ο οποίος είναι σε θέση να αναλύσει με έναν διαφορετικό, οπωσδήποτε ανώτερο, τρόπο την επονείδιστη συνήθεια πολλών ανδρών να βάφουν τα μαλλιά τους ή να καλύπτουν πονηρά την φαλάκρα τους. Ο Χρήστος Γιανναράς, πραγματικός χείμαρρος, έχει πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα να πει. Δείχνει το ζήτημα των κουτοπόνηρων επινοήσεων της κόμης να τον πονάει βαθιά. Και δεν χαρίζεται σε κανέναν – όπως το συνηθίζει άλλωστε. Με γλώσσα πύρινη αλλά συνάμα και μεστή, με λέξεις και φράσεις πρωτότυπες που πρώτη φορά φτάνουν στ’ αυτιά μας, θέτει το ζήτημα των βαμμένων μαλλιών στις πραγματικές του διαστάσεις και εξακοντίζει τα «πυρά» του προς όλες τις κατευθύνσεις…

Κύριε Γιανναρά, τι είναι για σας τα ανδρικά βαμμένα μαλλιά;

Τα βαμμένα μαλλιά είναι μιμητισμός κενός, πιθηκισμός έκδηλος, εκβαρβαρισμός απόλυτος! Το βαμμένο μαλλί αποτελεί εγκύστωμα παρακμής εφιαλτικής. Το πλαίσιο που νοηματοδοτεί την επιθυμία ενός άνδρα που βάφει τα μαλλιά του είναι τα μεταπρατικά ιδεολογήματα της Δύσης. Ο κούφος μιμητισμός, ο παρακμιακός φενακισμός, η εγκληματική φρεναπάτη ότι ο χρόνος μπορεί ανέξοδα να παραταθεί.

Δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά, το βαμμένο μαλλί, κατά τη γνώμη σας, συνιστά σύμπτωμα γενικευμένης παρακμής;

Ακριβώς. Το βαμμένο μαλλί δηλοί, ως φυσιογνωμική εκφραστική, υπαρκτικό αδιέξοδο. Ευτέλεια, αλογία και αγλωσσία. Καταδεικνύει ζωή κενή νοήματος. Ο άνθρωπος που βάφει τα μαλλιά του στερείται της σχέσης με την αρχοντιά του ανθρώπου που ψηλαφεί νόημα κατ’ αλήθειαν βίου.

Τι θα απαντούσατε σε εκείνους τους βαψομαλλιάδες που υποστηρίζουν ότι το να βάφουν τα μαλλιά τους αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά τους;

Θα τους παρέπεμπα στο βιβλίο μου «Η Απανθρωπία του Δικαιώματος». Η ζωή είναι άθλημα υπαρκτικό. Η ύπαρξη είναι τάνυσμα στόχευσης στο πάντοτε απλήρωτο πλήρωμα της ζωής ως σχέσης. Ο βαψομαλλιάς, ον ολίγιστο, αηδιαστικά εγωκεντρικό, ολοκληρωτικά αλλοτριωμένο, κομίζει το απόλυτο τίποτα στο άθλημα της σχέσης.

Στη χώρα μας ειδικά έχουμε πολλούς που βάφουν τα μαλλιά τους. Τι οδηγεί κάποιον στην απονενοημένη επιλογή του βαψίματος των μαλλιών;

Η πασοκική λοιμική του Ελλαδέξ. Η σοσιαλεπώνυμη απάτη. Η ανεπίγνωστη αδυναμία ψηλάφησης νοήματος της όντως υπάρξεως. Η αδυναμία ταύτισης του κοινωνείν με το αληθεύειν.

Με κριτήρια ψυχολογικά και ανθρωπολογικά, πώς μπορούμε να περιγράψουμε τους βαψομαλλιάδες, τους περουκοφόρους, τους εμφυτευματίες και άλλες συμπαθείς κατηγορίες συνανθρώπων μας, οι οποίοι κλέβουν χρόνο που δεν τους ανήκει;

Οι μικρονοϊκές επινοήσεις της κόμης αποτελούν κατάντιας δείγμα θλιβερό, πλήγμα καίριο στον κοινωνιοκεντρικό χαρακτήρα του αληθώς ζην. Το βαμμένο μαλλί είναι ανήμπορο να κομίσει πρόταση νοήματος γόνιμη. Αποτελεί δείγμα επαίσχυντο διεθνιστικού μηδενισμού, μεταπρατικού «εκσυγχρονισμού», πασοκικού αμοραλισμού. Στερείται ψηλάφησης νοήματος. Είναι δείγμα απόλυτο μετριότητας προκλητικής, κατάντιας ολικής, ανεπάρκειας εκκωφαντικής. Καταδεικνύει ψυχικά υστερήματα κραυγαλέα. Ο άνθρωπος που βάφει το μαλλί του δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ολιγόστροφος, εθελόδουλος και εθελότυφλος. Ένας άνθρωπος σπιθαμιαίου αναστήματος, ολικά ανεπαρκής στο να συναντηθεί με το ανεπίγνωστο δώρημα της φαλάκρας, την αρχοντιά, το καύχημα των γκρίζων μαλλιών.

Και η λύση; Υπάρχει λύση; Είστε αισιόδοξος, όταν υπάρχουν τόσοι Έλληνες που βάφουν τα μαλλιά τους;

Μόνο με μια ασυμβίβαστα κοινωνιοκεντρική πρόταση, μόνο με προσήλωση απόλυτη στην ανθρώπινη ποιότητα, θα ξεφύγουμε από την λοιμική των βαμμένων μαλλιών, από τον αισθητικό μεταπρατισμό του μαλλιού «κληματαριά», από την παρακμή και την σοσιαλεπώνυμη απάτη της περούκας. Μόνον η συμμετοχή στο άθλημα της σχέσης με το γκρίζο και αραιό μαλλί θα αποτελέσει σάρκωμα σκέψης γόνιμης, αφετηρία ρεαλιστικής νεκρεγερσίας του Ελληνισμού. Να κομίσουμε κριτήρια ποιότητας μαλλιού, ώστε να αληθεύει ο βίος. Με εμπειρικές ψηλαφήσεις ποιότητας ζωής. Με σκέψη γόνιμη, μακριά από μπογιές και περούκες. Προσωπικά, αρνούμαι να υποκύψω στους «ψυχολογισμούς», στις ψυχολογικές ψευδαισθήσεις και εκτονώσεις που κομίζει η βολική «αισιοδοξία» για περιορισμό της συνήθειας της βαφής. Ποια ελπίδα να έχει κανείς με τέτοια κατρακύλα ιλιγγιώδη, με τέτοια καυχησιολογία κραυγαλέα, με τόσους βαψομαλλιάδες; Η πραγματικότητα των βαμμένων μαλλιών δεν μπορεί παρά να οδηγεί στον απελπισμό. Finis Graeciae! Τουπίκλην!

Το γεύμα με τον κ. Γιανναρά πραγματοποιήθηκε στο ψητοπωλείο-οβελιστήριο «Η Λειβαδιά», Γλάδστωνος 7, στο κέντρο της Αθήνας. Το κλίμα ζεστό, φιλικό, με κόσμο αυθεντικά λαϊκό γύρω-τριγύρω. Απολαύσαμε από ένα σουβλάκι-καλαμάκι χοιρινό και μία πατάτες στη μέση. Το ψωμί προσφορά του καταστήματος. Ήπιαμε νερό. Οι τιμές λογικότατες. Ο λογαριασμός ανήλθε στο ποσό των 4,40 ευρώ.

Reshuffle special: Η ώρα του Παντελή…

2011-06-18T18:32:00.033+03:00

Η Πέμπτη 16 Ιουνίου δεν ήταν σαν μια οποιαδήποτε ημέρα… Γιατί ο Οικονόμου Παντελής είχε ήδη λάβει τα μηνύματά του. Στον επερχόμενο ανασχηματισμό μπορεί και να έμπαινε στην κυβέρνηση! Ένα όνειρο ζωής ίσως να γινόταν πραγματικότητα – για τον Παντελή και την Ελλάδα. Από τα ξημερώματα της Πέμπτης, ο εκνευρισμός του Παντελή ήταν έκδηλος. Θα πήγαιναν όλα καλά ή στο τέλος κάτι θα σκάλωνε, ως συνήθως, και η αποτυχία θα χτύπαγε, για μια ακόμη φορά, με γδούπο, την πόρτα του φιλόδοξου πολιτευόμενου; Ο Παντελής ήθελε να γίνει ισχυρός, πολύ ισχυρός. Και πίστευε ότι διέθετε τα κατάλληλα όπλα. «Τα όπλα θα μας κάνουν ισχυρούς· το βούτυρο θα μας κάνει απλώς χονδρούς», έλεγε ο στρατάρχης Hermann Göring. Ο Παντελής, όμως, είχε στο δισάκι του και όπλα – πολιτικά όπλα – σπουδαία (λόγο, γνώση, κύρος – κυρίως το τελευταίο), αλλά και βούτυρο – εξ ου και το τόσο πάχος και λίπος που συσσώρευσε τα τελευταία χρόνια (ειδικά στο στομάχι, στο στήθος και στην περιφέρεια). Ολόκληρη την Πέμπτη ο Παντελής ήταν στο τηλέφωνο. Θα γινόταν τελικά υπουργός; Πληροφορίες, εκτιμήσεις, φόβοι μήπως μια καραμπόλα θα τον έβγαζε, όπως τόσες και τόσες φορές, εκτός πλάνων. Γιατί είχε αποτύχει πάμπολες φορές στην πολιτική του πορεία (ας αφήσουμε την προσωπική) ο Παντελής. Πίστευε, όμως, ότι τώρα ίσως να ήλθε, επιτέλους, η ώρα του…

Η Πέμπτη κύλαγε, αργά, βασανιστικά για τον Παντελή. Πολλοί παρατήρησαν την ημέρα εκείνη έναν αφηρημένο Παντελή. Έναν Παντελή κλεισμένο στις σκέψεις του, αναμετρώμενο – νοερώς για την ώρα – με το βάρος από την συνειδητοποίηση των ιστορικών του ευθυνών. Σκέψεις… Σκέψεις πολλές γέμιζαν το κεφάλι – αυτό το τεράστιο παραλληλόγραμμο κεφάλι – του βορειοηπειρώτη πολιτευόμενου. Αν γινόταν τελικά υπουργός, πώς θα τα έβγαζε πέρα με τις βαρύγδουπες αντιμνημονιακές του δηλώσεις; («Να βγούμε από το Μνημόνιο μια ώρα αρχύτερα: γίνεται!»)

Το βράδυ, στο ζεστό σπιτικό του, ο Παντελής δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Μέχρι που έλαβε τηλεφώνημα. Θα γινόταν τελικά υπουργός! Αναπληρωματικός υπουργός βέβαια, αλλά πάντως υπουργός. Το όνειρο ζωής θα γινόταν πραγματικότητα! Από εκείνη τη στιγμή ήδη, οι ευθύνες έδειχναν να βαραίνουν κι άλλο τον ήδη υπέρβαρο πολιτευτή. Τις προχωρημένες εκείνες ώρες ο Παντελής ένιωσε όπως δεν είχε ποτέ άλλοτε νιώσει. Έκανε στη σύζυγό του έναν έρωτα δυνατό, απεγνωσμένο – έναν έρωτα ελληνικό· έναν έρωτα εκτονωτικό, με πρωτόγνωρη ένταση, σαν να μην υπήρχε αύριο. «Είχα καιρό να σε δω έτσι Παντελή…», θα του ψιθυρίσει. Ο Παντελής κατηύθυνε με αποφασιστικότητα (και ίσως κάποια αυταρέσκεια) τη ματιά του και το χέρι του κάτω από το ύψος του αφαλού, κάνοντας μια στερεωτική κίνηση αυτοπεποίθησης. Η υπερένταση δεν τον άφηνε να κλείσει μάτι. Σκεφτόταν τον εαυτό του υπουργό – έστω και αναπληρωτή. Βγήκε στο μπαλκόνι. Ο σοσιαλιστής Παντελής, σε ραντεβού με το πεπρωμένο του, κοίταξε το φεγγάρι. Όχι τυχαία, το έβλεπε πράσινο. «Ένα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο, που λάμπει μες στη νύχτα – τίποτ’ άλλο» (για να θυμηθούμε και τον Λαπαθιώτη). Ο ύπνος έκλεισε τα βλέφαρα του Παντελή μόλις τις πρώτες πρωινές ώρες – για λίγα μόλις λεπτά. Σαν ελατήριο πετάχτηκε από το κρεβάτι, γύρω στις 5 το πρωί, ο μέλλων αναπληρωματικός υπουργός, συναισθανόμενος την κρισιμότητα των στιγμών, το βάρος της ευθύνης. Ζήτησε αποφασιστικά από τη σύζυγό του να τον ετοιμάσει για την μεγάλη αναμέτρηση με την Ιστορία: «Ειρήνη, φέρε μου το μπλε κοστούμι το καλό, το γαλάζιο πουκάμισο το καινούριο κι εκείνη τη μπλε ελεκτρίκ γραβάτα την επίσημη. Και που’ σαι. Κι ένα σώβρακο. Καθαρό».

Τόσος κόπος, τόση γελοιοποίηση, τόσος εξευτελισμός (συνήθως απαραίτητα όλα αυτά στην πολιτική) έπιανε επιτέλους τόπο. Ο Παντελής, από χαμηλής εμβέλειας πολιτευτής, θαμών περιθωριακών τηλεοπτικών καναλιών και γυρολόγος διαφόρων γραφείων επιχειρηματιών για οικονομική στήριξη (χαρτζιλικάκι), γινόταν υπουργός. Ένα όνειρο ζωής ελάμβανε σάρκα και οστά. Το ρολόι της Ιστορίας έδειχνε ώρα Παντελή!

Αφού πλύθηκε, ντύθηκε και καθάρισε τα’ αυτιά του (πολύ κερί πάνω στις μπατονέτες), τηλεφώνησε, για να μεταφέρει τα χαρμόσυνα νέα, στην Βάσω Τσόνογλου, την αχώριστη σύντροφό του στη βουλή. «Σαν έτοιμος από καιρό» ο Παντελής κατευθύνθηκε προς το Προεδρικό Μέγαρο για την ορκωμοσία, κάνοντας σκέψεις και σχεδιασμούς για τις πρώτες δηλώσεις του, για το πόσο αγέρωχα θα βάδιζε μπροστά στις κάμερες, για τις δέουσες πόζες… Στη Βουλή περίμενε με υπομονή τη σειρά του για να προβεί σε δηλώσεις ενώπιον των καμερών. Ο Παντελής, με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και υπερκινητικός σαν να τον γαργαλάνε σε ευαίσθητα μέρη, σόλαρε μπροστά στις κάμερες, στιγματισμένος, όμως, από ένα ασυγχώρητο αισθητικό και επικοινωνιακό faux pas: προέβη στις βαρυσήμαντες δηλώσεις του φορώντας, με υπέροχα κουτσαβακίστικο στυλ, μαύρα γυαλιά ηλίου (Ray-Ban), προσθέτοντας έτσι (ακόμη) μία έντονη πινελιά γραφικότητας στο όλο, ήδη γραφικότατο, θέαμα.

Οι δημοσιογράφοι και το κοινό που παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα τις δηλώσεις του αναπληρωματικού υπουργού Παντελή από τις οθόνες είδαν, εξ επόψεως ουσίας, μια από τα ίδια – τον γνωστό και αναλλοίωτο Παντελή, τον ίδιο ελαφρύ και αμετροεπή Παντελή που γνώριζαν εδώ και χρόνια. Οι πιο παρατηρητικοί, όμως, διέκριναν μια ανεπαίσθητη αλλά ουσιαστική διαφορά – όχι στον λόγο, αλλά στην εμφάνιση του νέου αναπληρωματικού υπουργού. Η εδώ και χρόνια πλέον σχεδόν πάλλευκη κόμη του Παντελή είχε παραχωρήσει τη θέση της σε μια ζωηρή στακτόχρουν κόμη (γκρι αρζάν)! Πράγμα που αποδεικνύει ότι, και κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με την Ιστορία, ακόμα και μεγάλα ζώα, πολιτικά ζώα, σαν τον Παντελή, μπορούν και διατηρούν τις μικρές ανθρώπινες αδυναμίες τους…

Παντελής πριν...

Παντελής μετά...

Gene Keady: το προπονητικό βαψιμο (ή οι περιπέτειες του Vapsomallia στην Αμερική)…

2011-05-02T17:15:00.009+03:00

Δεν πάει πολύς καιρός από εκείνη την καθοριστική οικογενειακή συζήτηση. Μόλις που είχα αποφοιτήσει από το σχολείο, και στο οικογενειακό τραπέζι – το οικογενειακό τραπέζι με την περίσσια ελληνική ζεστασιά – τα λόγια του πατέρα μου ακουστήκαν δυνατά σαν καμπάνα: «Κάτι πρέπει να κάνεις παιδί μου τώρα με τη ζωή σου. Πρέπει να βρεις ένα σκοπό, ένα επάγγελμα. Να γίνεις σωστός νοικοκύρης, καλός οικογενειάρχης, τίμιος δουλευτής». «Τίμιος βουλευτής; Πώς είναι δυνατόν; Άσε που είμαι ακόμα και τόσο μικρός…» αναρωτήθηκα – είχε, βλέπετε, φτάσει λιγάκι λάθος στ’ αυτιά μου η πατρική προτροπή…

Δεν ήμουν, πάντως, έτοιμος ακόμα να πάρω τη ζωή στα σοβαρά. Αυτό ήταν σίγουρο. Επιθυμούσα αμεριμνησία και βασικός μου στόχος φαινόταν ο στόχος της ακηδίας. Η μητέρα μου μού προσέθεσε μια κουταλιά αχνιστή σούπα στο πιάτο και στεκόταν αμίλητη, σκεπτική, με κατεβασμένο κεφάλι. Ήταν πια φανερό: παρά τους δικούς μου σχεδιασμούς, η ώρα της άνδρωσης και της ωρίμανσης είχε φτάσει. Η αμεριμνησία έφευγε ανεπιστρεπτί. «Μια καλή λύση», συνέχισε ο πατέρας μου «θα ήταν να γίνεις εργοδηγός…». Δεν είχα ξανακούσει αυτό το επάγγελμα. «Πατέρας, όμως, είναι, κάτι παραπάνω θα ξέρει», μονολόγησα. «…Τίμια και καλή δουλειά. Θα βγαίνει το μεροκάματο. Μια άλλη λύση θα ήταν να γίνεις προπονητής. Προπονητής του μπάσκετ!», είπε ο πατέρας μου, όταν, μετά την πρόταση για καριέρα εργοδηγού, δεν διέκρινε ζωγραφισμένο στο παιδικό μου πρόσωπο την έκφραση του ενθουσιασμού και της προσμονής. Δεν είχα, πάντως, καμιά σχέση με το μπάσκετ. Η παλαιά μόδα με Γκάλη, Γιαννάκη κλπ. μου προκαλούσε πάντα αναγούλα (όπως και όλες οι μόδες, άλλωστε). Είχα, επίσης, κατά έναν περίεργο τρόπο, συνδέσει το μπάσκετ με τον καλαθοσφαιριστή και μετέπειτα προπονητή Στηβ Γιατζόγλου (το «λιοντάρι») και ειδικά με την φράση κλισέ, με την οποία κάθε τρεις και λίγο διάνθιζε το λόγο του σε δηλώσεις και συνεντεύξεις, το περίφημο «μπως να σα το μπω» (πως να σας το πω). Το μπάσκετ για μένα ήταν σφιχταγκαλιασμένο με τη γραφικότητα. Το ύφος του πατέρα μου, όμως, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για αντιρρήσεις…

Ούτε μια βδομάδα δεν είχε περάσει από εκείνο το καθοριστικό οικογενειακό τραπέζι, και να που ήμουν στο αεροδρόμιο πια, με προορισμό την Αμερική! Θα πήγαινα να δοκιμάσω την τύχη μου στην μεγάλη «γη των ευκαιριών». Θα μπορούσα, άραγε, να τα καταφέρω; Θα γινόμουν μια μέρα προπονητής; Ποιος ξέρει… Γερός στόχος. Το δίχως άλλο, δύσκολος. Δεν είχα απομακρυνθεί ποτέ από την οικογενειακή εστία (ακόμα παραμένει το μοναδικό μου ταξίδι στο εξωτερικό), αν εξαιρέσει κανείς μερικές κοντινές εκδρομούλες που είχα κάνει σε αργίες και εορτές με το οικογενειακό σεντάν, με όλα τα μέλη της οικογένειας να σιγοτραγουδούμε με φωνές καθάριες μελωδίες που ακούγαμε από το ραδιόφωνο – τραγούδια που έμοιαζαν, θαρρείς, με τιτιβίσματα πουλιών! Η μικρή μου βαλίτσα δεν περιέχει πολλά πράγματα. «Θα αγοράσεις πράγματα και από την Αμερική. Είναι φθηνά εκεί. Πίστεψέ με…», μου είπε με σιγουριά ο πατέρας μου, ενώ η μητέρα μου έγνεψε καταφατικά. Το φιλί αποχαιρετισμού της μάνας, πριν περάσω στο στάδιο ελέγχου και επιβίβασης, με έκανε να στρέψω απότομα το πρόσωπο και να κρύψω ένα καυτό δάκρυ που χάραξε το μάγουλό μου! Το σφούγγισα, έσφιξα τα δόντια και προχώρησα αποφασιστικά. Ήταν όλα κανονισμένα. Θα πήγαινα στην Αμερική! Κατ’ αρχάς στην Αστόρια, που υπάρχουν και πολλοί έλληνες. Θα έμενα για λίγο σε έναν θείο μου, τον θείο Τεντ, ο οποίος θα με σύστηνε σε έναν καλό προπονητή του μπάσκετ, αμερικάνο, ονόματι Gene Keady (δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου).

Εκεί, αν είχα θέληση, ταλέντο, και – πάνω απ’ όλα – εργατικότητα, θα μπορούσα να μάθω την τέχνη της προπονητικής του μπάσκετ, ώστε να μπορέσω μια μέρα να βγάζω τίμια το ψωμί μου. Και μετά… Αχ, και μετά… Θα μπορούσα να κατακτήσω μια μέρα ίσως και ολόκληρη την Αμερική! Ποιος να ξέρει τι κρύβει το μέλλον…

Δεν είχα ξαναμπεί σε αεροπλάνο και είσοδός μου σ’ αυτό με γέμισε έκπληξη. Η ζωή μου θα έπαιρνε, εφεξής, μια ολότελα διαφορετική τροπή· θα άνοιγα ένα παράθυρο στο νέο (όπως θα λέμε και στη λογοτεχνία)... Το σιδερένιο αυτό ιπτάμενο πουλί θα με πήγαινε ένα τόσο μακρινό ταξίδι; Θα μπορούσε; Με συμβούλευσαν να μην φοβάμαι. Θα ήμουν ασφαλής εκεί πάνω, μου είπαν. Ο πατέρας μου είχε προνοήσει και μου είχε κλείσει στο check-in θέση δίπλα στο παράθυρο! Να βλέπω έξω! Πόσα πράγματα δεν είδα μέσα απ’ αυτό το παράθυρο! Το βλέμμα μου κοιτούσε το πτερύγιο του αεροσκάφους και μετά, μέσα από τα σύννεφα, κατευθυνόταν προς το άπειρο! Ήμασταν μόνο εμείς και ο ουρανός! Ούτε ένα πτηνό δεν διέκρινα να πετάει δίπλα μας! Άσε τα μικρά πουλιά – χελιδόνια, σπουργίτια, τρυγόνια κλπ. Αλλά ούτε ένα γεράκι; Ούτε ένας κόνδορας; Πρέπει να τα τρόμαζε ο θόρυβος, υπέθεσα... Οι τουρμπίνες... Ίσως να έκαναν πέρα και λόγω φόβου από το τεράστιο μεγέθος του σιδερένιου πουλιού. Ποιος ξέρει… Εκεί μέσα, πάντως, κατάλαβα για πρώτη φορά την απεραντοσύνη του κόσμου κι ένιωσα το πνεύμα της θεϊκής δημιουργίας!

Το ταξίδι για την Αμερική είναι μακρύ και κουραστικό – μπορώ να το βεβαιώσω αυτό. Πρέπει να ξέρετε ότι η Αμερική βρίσκεται μακριά. Πολύ μακριά! Σταθμός μου η Νέα Υόρκη, το κέντρο του κόσμου. Με το που βγαίνω από το αεροδρόμιο και πατάω το πόδι μου στο «Big Apple» (αυτό μου είπαν ότι είναι το «παρατσούκλι» της Νέας Υόρκης) «όλα μοιάζουν μαγικά …και αμερικανικά» (όπως τραγουδούσε κάποτε και ο Γιάννης Μαρκόπουλος...). Και μεγάλα, πολύ μεγάλα! Η Αμερική – και θέλω να με πιστέψετε – είναι μια αχανής χώρα! Πραγματικά τεράστια! Η κούρσα του συγγενή μου του Θανάση του Σαλταπίδα που με περίμενε, θα με πήγαινε στην Αστόρια. Στο πρόγραμμα, όμως, υπήρχε πρώτα μια μίνι περιήγηση στις ομορφιές της Νέας Υόρκης: κυρίως Empire State Building και Άγαλμα της Ελευθερίας. Τράβηξα και φωτογραφίες! Μπροστά από τα σπουδαία αυτά μνημεία. Πόσο όμορφα ένιωθα! Και κόσμος – κόσμος πολύς! Η Ν. Υόρκη είναι γεμάτη κόσμο! Δεν μπορείτε να πιστέψετε πόσος κόσμος κινείται στην Ν. Υόρκη! Μετά, κατεύθυνση για Αστόρια, όπου θα γινόταν η κρίσιμη για το μέλλον μου συνάντηση...

Και να που φτάσαμε! Μέσα σε λίγη μόνο ώρα από την άφιξή μου στην Αμερική, μύρισα Ελλάδα! Πόση Ελλάδα μπορούσε να χωρέσει σε αυτή την σχετικά μικρή περιοχή! Παντού σημαίες ελληνικές, ονόματα ελληνικά, αλλά και γνωστά σύμβολα της πατρίδας. Προορισμός μας το εστιατόριο (η «ντάινα», όπως το λένε εδώ) Mr. Gyros.

Εκεί θα συναντήσω τον θείο Τεντ και τον αμερικάνο φίλο του, τον προπονητή κ. Keady – τον μέλλοντα δάσκαλό μου! Έχω αγωνία. Θα κάνω άραγε καλή εντύπωση; Δεν έχω προλάβει να φορέσω και τα καλά μου και αυτό με κάνει λιγάκι ανήσυχο. Με το που φτάνω, όμως, όλοι οι προβληματισμοί πάνε περίπατο. Με πόση εγκαρδιότητα με δέχονται ο θείος Τεντ και ο κ. Keady!

Ο πάγος σπάει όταν ο ευγενέστατος προπονητής με κοιτάει χαμογελαστός, με χαϊδεύει πατρικά στο κεφάλι και με καθησυχάζει: «Εδώ, my boy, είναι η χώρα των ευκαιριών. Αν αξίζεις, θα πας μπροστά. Εδώ κανένας καλός δε χάνεται…», μου λέει μια κάποια υποψία αυταρέσκειας. Ο γύρος – το αγαπημένο μου φαγητό – έρχεται σε μεγάλες μερίδες (όλα είναι μεγάλα στην Αμερική). Είναι πολύ ζουμερός και νόστιμος.

Η συζήτηση γίνεται κυρίως στα αμερικάνικα. Ο θείος Τεντ και ο φίλος του ο Θανάσης που με έφερε στο εστιατόριο λένε που και που και καμιά ελληνική λέξη, αλλά με έντονα αμερικάνικο αξάν. Παρατηρώ τον προπονητή κ. Keady. Τεράστιος άνθρωπος. Τεράστιος σε σωματικές διαστάσεις. Αλλά τεράστιος και σε καλοσύνη και εγκαρδιότητα. Νιώθω σαν να τον ξέρω από καιρό. Μου διηγείται για τη μητέρα του και για το πόσο καλή μαγείρισσα ήταν στο εστιατόριο του νοσοκομείου όπου δούλευε. «Ίσως γι΄ αυτό έχω τόσο καλή σχέση με το φαγητό!», λέει ξεκαρδιζόμενος στα γέλια. Γιατί ο κ. Keady είναι πράγματι εύσαρκος. Πολύ χονδρός. Αλλά απ’ αυτούς τους πολύ παχείς ανθρώπους που, όμως, αναβλύζουν συμπάθεια και ανθρωπιά και σε κερδίζουν...

Πάω κι εγώ κάτι να πω. Ο προπονητής, όμως, μού ζητά να μην μιλώ και να τρώγω, γιατί θα κρυώσει ο γύρος μου. Μου γεμίζει και το τεράστιο ποτήρι μου με κόκα κόλα. Με συμβουλεύει και με νουθετεί. Μου φέρεται σαν πατέρας. Δύσκολα, όμως, μπορώ να συγκεντρωθώ στα λόγια του. Μου κεντρίζουν την προσοχή τα μαλλιά του!

Ποτέ μου δεν είχα ξαναδεί τέτοια μαλλιά! Περίεργα, απόκοσμα μαλλιά. Σκούρα καφέ μαλλιά, γυαλιστερά, χωρίς ούτε μια τρίχα λευκή! Νομίζω ότι είναι βαμμένα! Είναι φαλακρός – αυτό είναι σίγουρο. Το μαλλί είναι περασμένο, πολύ προσεκτικά, από τα αριστερά προς τα δεξιά σε στυλ «γέφυρα» ή «κληματαριά». Και είναι πατηκωμένο κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο που δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Πρέπει το μαλλί να έχει ραντιστεί με κάποιο σπρέι, γιατί έχει περίεργη εμφάνιση και είναι απόλυτα κολλημένο στο γυμνό κεφάλι. Είναι έντονη η αντίθεση που δημιουργείται μεταξύ ενός απόλυτα σκούρου νεανικού μαλλιού και μιας γηρασμένης, παχιάς επιδερμίδας...

Προσπαθώ, όμως, να μην κοιτάζω το μαλλί του προπονητή και να επικεντρώνομαι στο πρόσωπο. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Ο κ. Keady σηκώνεται κάποια στιγμή να πάει προς νερού του κι έτσι βρίσκω την ευκαιρία να μιλήσω στον θείο Τεντ. Μου εξηγεί ότι ο προπονητής έχει χρόνιο πρόβλημα με τα μαλλιά του. Δεν ανέχεται τριχόπτωση και γκριζάρισμα. Έτσι, έχει καταλήξει εδώ που έχει καταλήξει. Με προβληματίζει λιγάκι αυτό. Δεν δείχνει μεγάλη σοβαρότητα. Πάντως, ο κ. Keady παραμένει ένας πολύ ενδιαφέρων άνθρωπος. Και με πολλές γνώσεις.

«Θα μπορέσω άραγε να τα καταφέρω ως προπονητής του μπάσκετ;», σκέφτομαι με αγωνία ενώ μασουλώ με όρεξη το φαγητό μου. Έχει περάσει η ώρα και η συζήτηση έχει μπει στο ψητό. Ο κ. Keady μου μιλάει για τα μυστικά της προπονητικής. «Το θέμα είναι να μπαίνει η μπάλα στο καλάθι!» μου λέει. «Τα πιο απλά πράγματα είναι τελικά και τα πιο ουσιαστικά» σκέφτομαι, και ετοιμάζομαι να ρουφήξω το απόσταγμα γνώσης ενός αναμφίβολα πολύ έμπειρου ανθρώπου και προπονητή. «Άμα θέλεις κάτι πολύ, το πετυχαίνεις. Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω!», προσθέτει, και κάπου εδώ καταλαβαίνω ότι έχω να κάνω με έναν πραγματικά σοφό άνθρωπο. «Θα μάθουμε πολλά εδώ», λέω από μέσα μου...

Η συζήτηση με έχει συνεπάρει. Ακούω πολλά και σημαντικά. Καταβροχθίζω (εκτός από γύρο) και σπουδαίες παραινέσεις. «Εσείς ξέρετε πολλά και δείχνετε προπονητής μεγάλου κύρους. Ποια ομάδα προπονείτε κύριε προπονητά;», ρωτώ δειλά τον ογκώδη προπονητή με τα περίεργα βαμμένα μαλλιά. «Το St. John’s!» μου απαντά. «Ποια ομάδα είναι αυτή;» ρωτώ λιγάκι αγενώς, για την άγνωστη – σ’ εμένα τουλάχιστον – ομάδα. «Είναι μια ιστορική πανεπιστημιακή ομάδα. Εργάζομαι εκεί ως βοηθός προπονητής», μου αποκρίνεται.

Κάπου εκεί ένιωσα μέσα μου τις προσδοκίες να γίνονται θρύψαλα. Γνώριζα την ομάδα των Boston Celtics, τους Los Angeles Lakers, τους New York Knicks, τους Detroit Pistons έστω, αλλά… St. John’s ; E, όχι. Αυτό πήγαινε πολύ! Πίστευα ότι είχα να κάνω με έναν κορυφαίο προπονητή του επαγγελματικού μπάσκετ, ο οποίος θα με οδηγούσε στις μεγάλες προπονητικές λεωφόρους και όχι με έναν κόουτς πανεπιστημιακής ομάδας και μάλιστα βοηθό. Η απογοήτευση με είχε συνθλίψει. Η πόρτα της ελπίδας ένιωθα ότι για μένα είχε κλείσει οριστικά. Δύσκολα θα ζούσα το δικό μου αμερικάνικο όνειρο υπ' αυτούς τους όρους...

Τέσσερις μέρες μετά, βρίσκομαι στο αεροπλάνο της επιστροφής. Σκέψεις, σκέψεις πολλές, μου κρατούν συντροφιά. Με πόσα όνειρα ξεκίνησα για Αμερική και πόσο προσγειωμένος, με κομμένα τα φτερά, επέστρεφα στην Ελλάδα… Δεν ήταν γραφτό μου να ασχοληθώ με την προπονητική. Η Αμερική δεν έμελε να γίνει δική μου Εδέμ... Με το που πάτησα το πόδι μου στο Ελ. Βενιζέλος, η γνώριμη μυρωδιά της Αθήνας, οι οικείες φωνές, οι γνωστές φάτσες – οι δικοί μου άνθρωποι! «Εδώ, στην Ελλάδα, θα κάνουμε ό,τι είναι να κάνουμε…» σκέφτομαι, βάζοντας τη βαλίτσα μου στο πορτμπαγκαζ του λευκού καλογυαλισμένου αυτοκινήτου του πατέρα μου, που με περίμενε έξω από το αεροδρόμιο (παράνομη στάθμευση). Κουλουριασμένος στην αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς – πόσο ευτυχισμένοι μοιάζαμε όλοι εκείνη τη στιγμή σ’ αυτό το όμορφο οικογενειακό κουβάρι!.. – κατάλαβα ότι επέστρεφα για να μείνω. Η Αμερική, η προπονητική και ο κ. Keady μπορούσαν να περιμένουν. Η πατρίδα μου με υποδεχόταν με χαρά. Η Ελλάδα άνοιγε για μένα και πάλι μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά…

Δημήτρης Ιατρόπουλος: ο ποιητής που δεν έβαφε τα μαλλιά του…

2011-04-04T02:40:00.025+03:00

Λόγοι δεοντολογίας – και έχουμε ξαναπεί πόσο ψηλά βάζουμε τη δεοντολογία – επιβάλλουν μιαν απερίφραστη παραδοχή: Είμαστε προκατειλημμένοι απέναντι στον ποιητή Ιατρόπουλο Δημήτρη! Θετικώς προκατειλημμένοι – για να εξηγούμεθα. Από την εποχή της εφηβείας μας, είχαμε τον Δημήτρη σε ένα νοητό εικονοστάσι. Και το πληρώσαμε. Όταν η καθηγήτριά μας των Νέων Ελληνικών μάς ερώτησε πέρυσι στην τάξη «ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας έλληνας ποιητής;», η απάντησή μας (μαζί με το σηκωμένο χέρι) ήλθε ασκαρδαμυκτί και ταχύτατα – ταχύτερα απ’ όσο ο Θανάσης Λάλας καταβροχθίζει μια τυρόπιτα: «Ο Δημήτρης Ιατρόπουλος κυρία!»… Έκτοτε, τοποθετηθήκαμε, οριστικά και ανεπανόρθωτα, στα μαύρα κατάστιχα της κυρίας καθηγήτριας, πληρώνοντας την προτίμησή μας με σκώμμα, χλευασμό και αντιπάθεια… Και ήμασταν και λιγάκι ερωτευμένοι με αυτή την καθηγήτρια, οπότε ο πόνος διπλός… Ουδέποτε, όμως, το μετανιώσαμε… Δεν θα μας αλλάξει ο πόθος και ο έρωτας τον χαρακτήρα και τις αξίες μας. Γιατί, όπως έλεγε και ο συνάδελφος του Ιατρόπουλου, ο σπουδαίος (αλλά όχι τόσο σπουδαίος όσο ο Δημήτρης) E.E. Cummings «το να μην είσαι παρά μονάχα ο εαυτός σου – σ’ έναν κόσμο που πασχίζει μέρα-νύχτα να σε κάνει κάτι άλλο – σημαίνει να δώσεις τη σκληρότερη μάχη που ένας άνθρωπος μπορεί να δώσει». Εμείς δώσαμε αυτή τη μάχη. Και ουδέποτε το μετανιώσαμε. Ήμασταν – και παραμένουμε – ιατροπουλικοί· μέχρι μυελού οστέων· ανεξαρτήτως δυσκολιών· πληρώνοντας και το σχετικό τίμημα…

Η ζωή του αγαπημένου μας ποιητή Δημήτρη Ιατρόπουλου θυμίζει μυθιστόρημα. Ίσως απ’ αυτά τα φτηνά, pulp μυθιστορήματα, που τυπώνονται σε κακής ποιότητας χαρτί – αλλά πάντως μυθιστόρημα. Ο δαφνοστεφής ποιητής μας ουδέποτε επιθύμησε το «καλούπωμα» σε μια αστική – πολλώ δε μάλλον μικροαστική – τακτοποίηση, σαν κι αυτές «των πολλών» και συμβιβασμένων που του έφερναν αναγούλα. Όχι! Ο ποιητής Δημήτρης θα έφκιανε (sic) αλλιώς τη ζωή του, ασυμβίβαστα, ρηξικέλευθα, προοδευτικά, επαναστατικά. Οπότε και πήρε τη μεγάλη απόφαση. Παρέα με ένα μικρό (πλαστικό) τσαντάκι που είχε μέσα μόνο κάποια χρειώδη (κανά δυο σώβρακα, μια-δυο φανέλες, ένα ζευγάρι κάλτσες), ο Δημήτρης βάλθηκε να κατακτήσει τον κόσμο… Όχι μόνον λόγοι αδεκαρίας, αλλά και λόγοι δεοντολογίας, λόγοι αρχής (και κυρίως, για να λέμε και τη μαύρη αλήθεια, λόγοι στυλ και πόζας) τον ώθησαν στη λογική του… ωτοστόπ (τόσο της μόδας τότε στα κοινωνικά στρώματα των λέτσων και των παιδιών των λουλουδιών που τόσο θαύμαζε ο ποιητής μας). Αψήφησε ο Δημήτρης τους κινδύνους που ελλοχεύουν πίσω από μια τέτοια επιλογή… Όμορφο και άγουρο παιδί ακόμη, δεν εδίστασε να παρακάμψει ενδεχόμενες παγίδες που κρύβονταν πίσω από ντούρους μουστακαλήδες οδηγούς τριαξονικών και άλλων ογκωδών οχημάτων...

Έτσι, μπήκε πλησίστιος στην περιπέτεια του να γνωρίσει, μέσω ωτοστόπ, τον κόσμο. Τι περιπέτεια θεέ μου… Πόσο συνάρπαζε και συντάραζε την ασυμβίβαστη και φιλοπερίεργη ψυχή του μικρού Δημήτρη μια τέτοια προοπτική… Του έτυχαν πολλά σκασμένα λάστιχα σε αυτή την περιήγηση. Από τότε, ο Δημήτρης βαδίζει στην τέχνη, αλλά και τη ζωή, μονίμως με σκασμένο λάστιχο… Είδε πολλά ο Δημήτρης σε αυτήν την περιήγηση. Άλλα τα φωτογράφισε με την μικρή, ταπεινή φωτογραφική μηχανούλα του (Kodak;). Πόσα περισσότερα, όμως, δεν φωτογράφισε με τη μηχανή του μυαλού του – πόσες εικόνες δεν βάστηξε (sic) στη μνήμη του για να γίνουν οι θύμησες του αύριο και να αποτελέσουν το καύσιμο που θα οδηγούσε τον Δημήτρη στις δαφνοστρωμένες λεωφόρους της υψηλής ποιήσεως…

Αν και αγχίστροφος, δεν αμέλησε και το θέμα των σπουδών ο νεαρός (τότε) Δημήτρης. Μπορεί οι σπουδές στα συμβατικά πανεπιστήμια να αποτελούν μια, κατά βάσιν, μπουρζουάδικη συνήθεια, ωστόσο ο Δημήτρης δεν είχε σκοπό να αποκοπεί εντελώς από τα κοινωνικώς ισχύοντα. Ήθελε, μάλιστα, να ικανοποιήσει και την οικογένειά του. Να δείξει ότι δεν θα γινόταν ένας γραφικός στιχοπλόκος, ένας ασήμαντος δεκαρολόγος της ποιήσεως, ένας ποετάστρος, κάποιος που θα αποτελούσε αντικείμενο μόνιμης καζούρας από τους «ταχτοποιημένους», αλλά ότι θα είχε και τα «αστικά» παράσημα κάποιων ακαδημαϊκών σπουδών. «Σπούδασε μέσα και έξω» (sic), λοιπόν, όπως ο ίδιος μας πληροφορεί χαρακτηριστικά στο βιογραφικό του. Τί δηλοί η αναφορά αυτή τοιουτοτρόπως διατυπωμένη; Μα τι άλλο από το ότι ο Δημήτρης δεν μπόρεσε να περατώσει επιτυχώς καμιά σπουδή και, επομένως, να λάβει κάποιο πτυχίο. Μπορεί να απέτυχε – σύμφωνα με τα αστικά και μόνον κριτήρια – στο θέμα των σπουδών ο Δημήτρης, αλλά έτσι παρέμενε ευτυχώς αμόλυντος από αστικές συμβατικές κηλιδώσεις, διατηρώντας την πνευματική ανεξαρτησία του. Ίσως και να σκέφτηκε ότι οι κανονικές σπουδές και τα επίσημα πτυχία τιθασεύουν την πρωτοτυπία, την πνευματική ευρωστία, την καλλιτεχνική ρώμη, τη δημιουργική ορμή… Και ο Δημήτρης (πίστευε ότι) είχε πολύν δρόμο μπροστά του στα θέματα της καλλιτεχνικής δημιουργίας…

Έτσι, με μιαν έντονη κάψα στην ποιητική ψυχή του, ο Δημήτρης αναδεικνύεται, σταδιακά, σε «ποιητή της αμφισβήτησης»! Σκωπτικώς αντιμετωπίζεται μια τέτοια ταυτότητα από την πλειονότητα του κόσμου. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτή η προδιάθεση ενισχύεται και από τη συνήθεια που διατηρούσε τότε ο Δημήτρης να προτιμά γενικώς το «καουμπόικο» στυλ, με γιλέκα, μαντήλια κλπ., ενώ τα ποδάρια του συνήθως κοσμούσαν δερμάτινες (ή από δερματίνη) μπότες ψηλές, με φερμουάρ, και μάλιστα φορεμένες… έξω από το παντελόνι!

Ακούγονται κλαγγές πιρουνιών και κουταλιών σε πιάτα και ποτήρια, γέλια ή γιούχα κάθε που περνά ο Δημήτρης από τους δρόμους πρωτευούσης και περιχώρων. Ο λόγος απλός. Ο όρος «ποιητής της αμφισβήτησης» που έδωσε στον εαυτό του ο ποιητής μας παραπέμπει σε παράγκες, στον Σίμο τον Υπαρξιστή, στον Τάκη τον Βόγλη και άλλες γραφικές περιπτώσεις του αθηναϊκού περιθωρίου. Ο ποιητής Δημήτρης, όμως, θα κουβαλάει επάνω του υπερηφάνως αυτή την ταυτότητα, ωσάν παρασήμον χρυσούν (και ουχί τσίγκινον, εκ του Φρουζάκη αγορασθέν…). Τα μακριά δε μαλλιά του (επαναστατικώς άλουστα, ως επί το πολύ…) βοηθούν στη δημιουργία μιας αλλόκοτης, γραφικής εικόνας· αλλά θυμίζουν και λευκό άτι που εφορμά, υπερήφανο και ελεύθερο (προς το άγνωστο…). Ο επαναστατικός, όμως, οίστρος του ποιητή Δημήτρη έμελλε να αναλωθεί αποκλειστικώς στο σκάρωμα κάποιων στίχων (που απευθύνθηκαν, εν τέλει, σε πολύ περιορισμένο ακροατήριο), καθώς και στο σουλατσάρισμα του ποιητή σε κάποιες (γλυκανάλατες) μπουάτ, πολύ της μόδας τότε, τις οποίες ενθυμούνται με εκνευριστική νοσταλγία κάτι μεσήλικες (και βάλε…) της σήμερον, αναπολώντας μια (δήθεν) καθαρότητα που υπήρχε την εποχή εκείνη στις αγνές (;) ανθρώπινες καρδιές…

Ο «ποιητής της Αμφισβήτησης» έφτασε, πάντως, την αμφισβήτηση στα ακρότατα όριά της, αφού μπόρεσε να αμφισβητήσει ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό! Αφενός, γιατί, αν και αμφισβητίας, φέρεται (ο ίδιος το αρνείται) να υμνεί την Αστυνομία Πόλεων του δικτατορικού καθεστώτος...

Αφ’ ετέρου, γιατί εξελίχθηκε σε πολιτικό γυρολόγο, φτάνοντας μέχρι του σημείου να πολιτευθεί στον δήμο Αθηναίων με το ψηφοδέλτιο του… Νικήτα Κακλαμάνη, αλλά και να εκτεθεί ως υποψήφιος βουλευτής στη Β Αθηνών με τη... Νέα Δημοκρατία! Ανεπιτυχώς, τελικά, αφού οι ψηφοφόροι φάνηκαν να μην μπόρεσαν να εκτιμήσουν το ειδικό βάρος του Δημήτρη. Ο ίδιος, μετά την εκλογική αποτυχία του, δήλωσε ότι τελικά δεν τον ενδιέφερε και πολύ το θέμα και ότι δεν εξελέγη όχι γιατί τον μαύρισαν οι ψηφοφόροι, αλλά διότι δεν διέθεσε ούτε χρήμα ούτε χρόνο κατά την προεκλογική περίοδο (οι γνωστές δηλ. δικαιολογίες όσων δεν συμβιβάζονται με την αποτυχία). Πάντως, μια εβδομαδιαία εκπομπή στον δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό την τσίμπησε ο Δημήτρης…

Ο Ποιητής μας, φευ, δεν συναντήθηκε με την αναγνώριση που του έπρεπε. Αντ’ αυτής, έκλεισε μόνιμο ραντεβού με την γραφικότητα, λένε κάποιοι… Αυτό, όμως, καθόλου δεν τον πτόησε. Αντιθέτως, τον όπλισε με πείσμα και ατσαλένια θέληση – αλλά και προσαρμοστικότητα. Έτσι, δεν δίστασε να περάσει στην τέχνη της εμπορικής στιχοπλοκής, συνεργαζόμενος με μια γκάμα εκλεκτών και καταξιωμένων μουσουργών και αοιδών (Αφοί Τζαβάρα, Γιάννη Πηλιούρη, Δάκη, Γιώργο Κατσαρό κλπ.). Ως αποκορύφωμα της στιχοποιητικής καριέρας του εκλεκτού στιχοπλόκου Δημήτρη πρέπει μάλλον να θεωρηθεί η συνεργασία του με την μεγάλη λαϊκή αοιδό Ρίτα Σακελλαρίου, με την οποία και διατηρούσε μια ζεστή, τρυφερή σχέση. Έτσι, το κλασσικό πλέον άσμα «Ναύτης και Καντηλανάφτης» (Άντρα μου καντηλανάφτη/ Αχ! και να ’μοιαζες του ναύτη/ Αχ! και να ’μοιαζες του ναύτη/ Άντρα μου καντηλανάφτη) έλαβε σάρκα και οστά, αφήνοντας ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην ιστορία του καλού ελληνικού τραγουδιού.

Η γλωσσική πρωτοτυπία υπήρξε – και παραμένει – το χαρακτηριστικό της Ιατροπούλειας ποιήσεως. Λέξεις και φράσεις μοναδικές, εμπνευσμένες, ποιητικές (έως και αλλόκοτες) θα ευφράνουν την ψυχή ημών των πιστών του αναγνωστών. «Οπισθοδακτυλοκρυψία», «Τον δικό μου Χριστό τον λένε Χρήστο» και άλλα εμπνευσμένα παρόμοια, δηλώνουν με καθαρότητα ότι εδώ έχουμε φλέβα ποιητική από τις σπάνιες.

Τίποτε δεν είχε συγχύσει περισσότερο τον μεγάλο μας στιχοπλόκο από τη ρήση του αλήστου μνήμης Σωτήρη Κούβελα περί ποιητών, σύμφωνα με την οποία «οι ποιητές είναι λαπάδες». Η σύντροφος του Ιατρόπουλου, η ζωγράφος Κατερίνα, θυμάται τον ποιητή σκασμένο, να αρνείται να βγει από το σπίτι, να απαγγέλει (στεντορεία τη φωνή) ιερεμιάδες για την κατάπτωση του τόπου, να καπνίζει αρειμανίως καθήμενος στον καναπέ και έχοντας μάλιστα (ως ένδειξη διαμαρτυρίας) κατεβασμένα και τα φερμουάρ από τις μπότες... Δύο μέρες είχε να βγει από το σπίτι ο Ιατρόπουλος λόγω αυτής της δήλωσης. Μέχρι που ο νεοδημοκράτης μουσικοσυνθέτης Γιώργος Κατσαρός τον ενημέρωσε, ότι ο Κούβελας χαρακτήρισε ως λαπάδες όλους τους ποιητές εκτός από τον ίδιο. Η ανακούφιση πήρε τη θέση του θυμού στην ψυχή του Δημήτρη και, έκτοτε, μεταξύ των δύο κορυφαίων Ελλήνων γεννήθηκε μια δυνατή αμοιβαία εκτίμηση, που εξελίχθηκε σε μια θερμή, αδιατάρακτη φιλία.

Συνετάραξε το πανελλήνιο η σχετικώς πρόσφατη επιστολή που έστειλε ο Ποιητής Ιατρόπουλος προς «έλληνες τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, εφοπλιστές και αρχιδεσποτάδες», τρίζοντας δόντια… Πύρινος λόγος, αλλά συνάμα και ποιητικός. Ας θαυμάσουμε ένα απόσπασμα που συγκλονίζει: «Η πατρίδα κυλιέται σαν τσούλα στα πεζοδρόμια, οι κωλοσύμμαχοι βγάζουνε όλα τους τα κόμπλεξ, οι ανθέλληνες περιμένουν σαν κοράκια να μοιράσουν τις σάρκες μας, κι εσείς μετράτε τι ακόμα θα κερδίστε απ’ αυτό το σαρακοφαγωμένο “νεοελληνικό” κρανίο, που πάνε να του αφαιρέσουν εντελώς τη φαιά ουσία απ την κρανιακή κάψα;» – και ο συγκλονισμός έφτασε σε ύψη ασύλληπτα… Αλλά ο Δημήτρης δεν δίστασε, πρόσφατα και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ποιήσεως, να απευθύνει επιστολή και προς τον Πρωθυπουργό, με τον χαρακτηριστικό τίτλο Φύγε, Τώρα!, αποκαλώντας τον «ξένο» και ζητώντας του να φύγει από τη χώρα. Σε κάποιους ελάχιστους πάντως, που δεν μπόρεσαν να βρουν τη σοβαρότητα μέσα σ’ αυτά τα λόγια του Δημήτρη, η Ιατροπούλειος αυτή επιστολή προκάλεσε ασυγκράτητα γέλια.

Από τα ιστορικά Καλύβια Αττικής, όπου έχει στήσει το σπιτικό του, εκτοξεύσει τα πύρινα βέλη του ο διακεκριμένος ποιητής μας. Του φταίνε οι πάντες και τα πάντα. Αυτό ας μην θεωρηθεί ως σύμπτωμα προχωρημένου γεροντοκορισμού – απλώς ο Δημήτρης έχει θέσει πολύ ψηλά τον πήχυ… Αλλά ο Ιατρόπουλος δεν ξέρει να επικρίνει μόνο – κινείται και θετικά. Έτσι, είναι δεδηλωμένος υποστηρικτής της καθαρής από ναρκωτικά ζωής. Κακώς – πιστεύουν κάποιοι – αφού – όπως λένε – μόνο συνοδεία ναρκωτικών ουσιών μπορείς να αντέξεις την ποίησή του…

Η ποίηση ποίηση, αλλά κάποια στιγμή λύγισε ο Ιατρόπουλος. Και οι μεγάλοι ποιητές φαίνεται ότι κάποτε λυγίζουν… Τον συνεπήρε, λοιπόν, η σαγήνη της εύκολης τηλεοπτικής δημοσιότητας. «Πάει, την ψώνισε με τη δημοσιότητα ο Δημήτρης», άρχισαν να λένε πολλοί φίλοι του. Και άλλοι, βέβαια, την έχουν πατήσει έτσι, αλλά από έναν ποιητή της κλάσεως του Ιατρόπουλου θα αναμέναμε ισχυρότερες αντιστάσεις. Πάντως, η τηλοψία έχει δεχθεί εδώ και κάμποσο καιρό τα πυρά του Ποιητή μας. Κάνει συχνά λόγο για «θεαματική χαζοτηλεμανία». Η κριτική αυτή, όμως, όπως ήδη σημειώσαμε, ουδόλως τον εμποδίζει να κηρύττει τον λόγο της αληθείας από του άμβωνος του ALTER, και τις σπάνιας καλαισθησίας εκπομπές του Μάκη και του Χαρδαβέλλα… Ενώ τα θέματα που απασχολούν, κατά κύριο λόγο, το νου του Δημήτρη είναι η ελληνική παρακμή, αλλά και το φλέγον ζήτημα της ελεύσεως των εξωγήινων… «Ίσως με λένε τρελό» είχε στιχουργήσει εμπνευσμένα κάποτε ο Δημήτρης. Όχι, τρελό σίγουρα δεν τον λένε. Για γραφικό, δεν ξέρω…

Ο Δημήτρης Ιατρόπουλος τώρα, σε αυτούς του κρίσιμους καιρούς, δεν διστάζει να κατεβεί και στην Αγορά και να συμφύρεται με τους όλους εμάς τους μη ποιητές, τους κοινούς θνητούς. Έτσι, είχαμε το προνόμιο να τον εντοπίσουμε κάποτε στο μπαρ του πολυκαταστήματος ΙΚΕΑ (έχουν και υλικές ανάγκες οι ποιητές), οπότε και τον παρακολουθήσαμε εκ του σύνεγγυς. Ο Ποιητής Δημήτρης φορούσε τη γνωστή ενδυμασία του, δηλ. υποκάμισο μακρυμάνικο (με σηκωμένα, όμως, τα μανίκια) και από μέσα μια μακρυμάνικη κοκκινομπλέ μπλούζα (με κατεβασμένα, όμως, τα μανίκια). Τα νύχια των χεριών υπερβολικά μακριά (για τα πόδια δεν γνωρίζουμε, αφού δεν φορούσε πέδιλα). Το μαλλί πάντοτε μακρύ, να ανεμίζει, ενώ τις σεπτές ποιητικές παρειές κοσμούσαν, ως συνήθως, δύο υπέροχες, πλούσιες, βικτωριανού τύπου, φαβορίτες.

Εντύπωση μας προκάλεσε το ότι ο εκλεκτικός ποιητής μας δεν ήταν καθόλου εκλεκτικός στο φαγητό του, αφού στο ένα χέρι κρατούσε ζουμερό hot-dog, ενώ μπροστά του βρισκόταν πλαστικό πιάτο με αναρίθμητα, μικρά, λαχταριστά κεφτεδάκια!

Το λιχούδικο ύφος, καθώς και η βουλιμία με την οποία είχε εφορμήσει στο πρόχειρο φαγητό του, απέδειξε, για μια εισέτι φορά, ότι ο Ιατρόπουλος δεν κοιτά τα πράγματα αφ’ υψηλού ως ποιητής, αλλά ότι, αντιθέτως, παραμένει ένας συνηθισμένος, λαϊκός και απλοϊκός άνθρωπος – όπως εξάλλου κι η ποίησή του…

Σπύρος Μπιμπίλας: το χαρωπό βάψιμο…

2011-03-06T17:20:00.027+02:00

Κυριακή των Απόκρεω σήμερα – «χορός, τραγούδι, ροκάνα» (όπως έλεγε κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο ειδικευμένος στο πατρινό καρναβάλι κομπέρ Άλκης Στέας). Να, λοιπόν, μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να τιμήσουμε την εορταστική τούτη ημέρα με την φιλοτέχνηση του πορτρέτου ενός προσώπου που ταιριάζει γάντι στο κλίμα της ημέρας: του εκλεκτού ηθοποιού μας Σπύρου Μπιμπίλα. Σκέφτεστε τίποτε καλλίτερο;

Μια κρύα νύχτα του Γενάρη του ΄56 (πολύ κρύος ο χειμώνας εκείνης της χρονιάς) – και συγκεκριμένα στις 26 – είδε το φως της ζωής το νεογνό, που αργότερα, μετά και από το ιερό μυστήριο της βαπτίσεως, θα ονομαζόταν Σπυρίδων Μπιμπίλας. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι αυτή η ορθή ημερομηνία και ότι μάλλον το ’45 γεννήθηκε ο Σπύρος, κρύβοντας μερικά χρόνια (τι μερικά – ολάκερη δεκαετία και βάλε…). Δεν βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά… Φήμες, πάντως, που κυκλοφόρησαν σύμφωνα με τις οποίες ο μαιευτήρας που έφερε στην ζωή τον μπόμπιρα Σπύρο, άμα τη εμφανίσει του καρπού της κοιλίας της μητρός Μπιμπίλα, απεσύρθη από το επάγγελμα ένεκα αποπληξίας ιδιωτεύων έκτοτε κάπου στην Εύβοια, δεν φαίνεται να επιβεβαιώνονται.

Τίποτε δεν προμήνυε ότι το μικρόσωμο, συνετό παιδί με τα σγουρά καστανά μαλλιά που φοιτούσε, ως μαθητής, στην Ράλλειο σχολή, στην πολίχνη του Πειραιώς, θα εξελισσόταν σε ένα βαρύ χαρτί (αν και πάντα ελαφρύ σε φυσικό βάρος – featherweight) της ελληνικής ηθοποιίας. Το παιδί αυτό, εξαιρετικά αδιάφορο από κάθε άποψη εκείνη την εποχή, έμελλε να αφήσει το στίγμα του στην ελληνική καλλιτεχνία – κυρίως σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους, παιγμένους όμως με τόσο μπρίο και αυταπάρνηση…

Η ορφάνια χτύπησε ενωρίς τον ευαίσθητο Σπυρίδωνα. Έχασε τον πατέρα του σε πολύ τρυφερή ηλικία, κάτι που τον έστρεψε σούμπιτο στην αγκαλιά της μάνας. Μιας μάνας υπερπροστατευτικής, που λάτρευε και κανάκευε τον αγαπημένο της γιο. «Καμιά αγάπη δεν συγκρίνεται με την αγάπη της Μάνας, Σπύρο μου!» του έλεγε, και αυτή τη σοφή (όσο και πρωτότυπη) ρήση την έβαλε έκτοτε για τα καλά στο μυαλό του ο ευάλωτος Σπύρος.

Η πρώτη επαφή του μικρού Σπύρου με την τέχνη ήταν ο καραγκιόζης και το κουκλοθέατρο στα οποία επιδιδόταν μετά μανίας κατά την παιδική του ηλικία. Μάλιστα, έκανε ο ίδιος το σχετικό «σπικάζ», επί τη βάσει δικών του αυτοσχέδιων διαλόγων. Η εμπειρία αυτή θα φαινόταν αργότερα ιδιαίτερα χρήσιμη στον Σπύρο, αφού διακρίθηκε ως «φωνή» στις μεταγλωττίσεις της παιδικής σειράς «Στρουμφάκια». Ας μην νομισθεί, όμως (ενδεχομένως επί τη βάσει κάποιων εξωτερικών χαρακτηριστικών), ότι ο Μπιμπίλας είναι κανένας αμόρφωτος. Αντιθέτως. Έχει τελειώσει τη Νομική. Έτσι δηλώνει – και τον πιστεύουμε. Η καλλιτεχνία, επομένως, δεν υπήρξε μια επιλογή απελπισίας για τον Σπύρο, όπως συνέβαινε κατά κόρον, κάποτε, με τους ηθοποιούς στα μπουλούκια, τους κομπέρ, τις κοκότες, τους ταχυδακτυλουργούς, τους μασίστες και άλλους καλλιτέχνες μιας παρελθούσης εποχής. Η καλλιτεχνία υπήρξε για τον Σπύρο μια επιλογή ζωής...

Άλλωστε, και δικηγόρος να μην μπορούσε να γίνει (το εντυπωσιακά χαμηλό ανάστημα, το όχι πολύ στιβαρό παρουσιαστικό, η λεπτή, συριστική φωνή κλπ. δεν αποτελούσαν και τα καλλίτερα εχέγγυα για μια καριέρα στον χώρο της δικαιοσύνης), ο Σπύρος είχε κι άλλες, πιο «στρωμένες», επιλογές: θα μπορούσε επί παραδείγματι, πολύ άνετα, να γίνει επιχειρηματίας, διαδεχόμενος στο τιμόνι της οικογενειακής επιχείρησης την λατρεμένη προ-γιαγιά του, την κυρά-Βασιλική. Γιατί η σεβάσμια γυναίκα διατηρούσε επικερδές γραφείο κηδειών στην γενέτειρα του Σπύρου, τον Πειραιά, με σταθερή πελατεία.

«Ήταν πολύ πιθανό πραγματικά να ήμουν εγώ ο συνεχιστής του γραφείου της προγιαγιάς μου, αφού είχα εξοικειωθεί από μικρός με τα φέρετρα, μέχρι που έπαιζα μέσα σ' αυτά κρυφτό με τα άλλα παιδιά της οικογένειας. Έλα όμως που από το νηπιαγωγείο είχα διαλέξει άλλο δρόμο… Το θέατρο!» θα εκμυστηρευθεί ο ταλαντούχος ηθοποιός μας, προκαλώντας στους φιλότεχνους ρίγη συγκίνησης. Ο Σπύρος προτίμησε τον αβέβαιο δρόμο του καλλιτέχνη, από τον ασφαλή δρόμο του νεκροθάφτη (όσο κι αν κάποιοι κακεντρεχείς αντίζηλοι ισχυρίζονται ότι και τώρα ένας νεκροθάφτης είναι – της τέχνης…).

Του αρέσει η ζωή του Σπύρου – και την γεύεται μέχρι το μεδούλι. Έρωτας, ξενύχτια, ταξίδια… Μια από τις βασικές πηγές ηδονής του Σπύρου είναι το τσιφτετέλι. Εκεί ξεδιπλώνει όλο το ταλέντο του ο αέρινος καλλιτέχνης, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι αρέσκεται στο να λικνίζεται… ημίγυμνος.

Τολμητίας μα και προσγειωμένος ο διακεκριμένος ηθοποιός μας. Τολμητίας, γιατί αναζητά την περιπέτεια σε κάθε τομέα, σε κάθε του βήμα. Η λατρεία του προς τα ταξίδια το πιστοποιεί. Η έφεσή του στην αναζήτηση (πάσης φύσεως) περιπέτειας έχει φέρει στο διάβα του καταξιωμένου ηθοποιού μας ουκ ολίγους κινδύνους – σε σημείο να έχει τεθεί σε κίνδυνο ακόμη και η ίδια του η ζωή! Ένας αξέχαστος, παθιασμένος έρωτας του Σπύρου στη νήσο Λέρο (ένας έρωτας που δόνησε για τα καλά την ευαίσθητη καρδιά του ερωτύλου ηθοποιού μας), τον οδήγησε σε μεγάλες περιπέτειες κάποτε: το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε ο Μπιμπίλας για να κουρνιάσει στην τρυφερή αγκαλιά του έρωτά του, βρέθηκε άξαφνα εν μέσω καταιγίδας, διατρέχοντας τον κίνδυνο να καταπέσει και μαζί με το σκάφος να γίνει συντρίμμια και η ζωή και τα όνειρα του σημαντικού μας καλλιτέχνη...

Σε ένα άλλο του ταξίδι, στην εξωτική (και με εξωτικούς, μελαμψούς κατοίκους) Βενεζουέλα, ο Μπιμπίλας απήχθη από έναν… ταξιτζή! Άμα έχεις στο κύτταρό σου την περιπέτεια…

Είναι, όμως, ταυτόχρονα, πραγματιστής και προσγειωμένος ο Μπιμπίλας – να το πούμε κι αυτό. Γι’ αυτό και ασχολείται επιτυχώς με τις καταθέσεις και τις επενδύσεις. Ο Σπύρος ανησυχεί για τα γεράματά του. Και πράττει αναλόγως. Επειδή (μάλλον…) δεν πρόκειται να νυμφευθεί, ενώ για παιδιά ούτε λόγος (παραδόξως – αν και τα υπεραγαπά), ο Σπύρος δεν επιθυμεί να μείνει μόνος και ανήμπορος στη ζωή. Γι’ αυτό γεμίζει το πουγκί με τις λελογισμένες επενδύσεις στις οποίες επιδίδεται και οι οποίες του αποφέρουν καλές αποδόσεις. Έχει και 5 διαμερίσματα (συν αυτό που μένει, έξι), αλλά και μπόλικο μετρητό. Άλλωστε, τα γεράματα πλησιάζουν επικίνδυνα (αν δεν έχουν φτάσει ήδη). Εξηντάρης πια ο Σπύρος (με βάση την θρυλούμενη ως πραγματική ημερομηνία γεννήσεως)…

Λιλιπούτειος είναι ο Σπύρος Μπιμπίλας. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό, ακόμη και με μια απλή, επιπόλαια ματιά. Μπορεί, βέβαια, να είναι μικρό το κορμί, αλλά σε αυτό το κορμί υπάρχει ένας τεράστιος μυς, ένας τεράστιος μυς που συσπάται και πάλλεται, που δονείται και σκιρτά – αν έχει βέβαια και τα ανάλογα ερεθίσματα: μιλάμε, ασφαλώς, για την καρδιά του Σπύρου – αυτή τη μεγάλη, αγνή και άδολη καρδιά… Γι’ αυτό, ένα από τα δυνατά χαρακτηριστικά του Μπιμπίλα – είναι γνωστό αυτό – είναι ο καλόκαρδος και πράος χαρακτήρας του. Όλη η πιάτσα γνωρίζει το πόσο χρυσό παιδί είναι ο μικροκαμωμένος ηθοποιός μας. Αυτή του η καλοσύνη, σε συνδυασμό και με την περιουσία του (σε ακίνητα αλλά και μετρητά), έχει φέρει στον δρόμο του διακεκριμένου καλλιτέχνη αμέτρητα δεινά, αφού πολλοί συνάδελφοί του έχουν κατά καιρούς εκμεταλλευθεί τον ψυχικό αλλά και υλικό του πλούτο· με αποτέλεσμα ο σπλαχνικός Σπύρος να δανείζει μεν χρήμα, αλλά να δυσκολεύεται κατόπιν να το πάρει πίσω!

Αναγκάζεται πολλές φορές να φορά το (έντονου πάντα χρώματος – συνήθως κόκκινο) επανωφόρι του και να πηγαίνει να κτυπά ο ίδιος τις πόρτες των συναδέλφων του για να πάρει πίσω τα δανεικά. Έλα όμως που εκείνοι όχι μόνον δεν του ανοίγουν την πόρτα, αλλά, όταν συνειδητοποιούν ότι το δάκτυλο που χτυπά το κουδούνι ανήκει στον συνάδελφό τους τον Μπιμπίλα, συνεχίζουν, προκλητικά, να έχουν αναμμένα τα φώτα και να φωνασκούν, περιφρονώντας, προσβάλλοντας και μειώνοντας, ηθικά και συναισθηματικά, τον φιλότιμο συνάδελφό τους, αφού δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα (σβήσιμο φώτων, σιγή για όσο διάστημα βρίσκεται έξωθεν της πόρτας ο Μπιμπίλας κοκ.). Το έχει εκμυστηρευθεί ο ίδιος ο Σπυρέτος αυτό το παράπονό του σε συνάδελφό του, με βουρκωμένα μάτια… Εξ άλλου, ο Μπιμπίλας θέλει να είναι τύπος και υπογραμμός στις συναλλαγές του, αφού δεν του αρέσουν καθόλου οι ανωμαλίες – στα οικονομικά θέματα, τουλάχιστον…

Είναι γνωστή, π.χ., η περίπτωση η σχετιζόμενη με τον συνάδελφο του Σπύρου, τον Τζώνυ Θεοδωρίδη, ο οποίος κάποτε κατηγορήθηκε από τον Μπιμπίλα ότι, με το που τσέπωσε το δανεικό από τον φιλότιμο Σπύρο παραδάκι, έσπευσε πάραυτα να εξαφανιστεί (τουλάχιστον για κάποιον χρόνο και πάντα κατά τα λεγόμενα του Μπιμπίλα). Μάταια τον αναζητούσε ο Σπύρος για να πάρει πίσω τα δανεικά. Πράγμα που ανάγκασε γνωστό θεατρικό παραγωγό να ανακράξει, γεμάτος απόγνωση και γνήσια φόρτιση: «Πού τα κάνετε αυτά ρε; Στον Σπύρο τον Μπιμπίλα; Στο καλύτερο παιδί της ελληνικής καλλιτεχνίας;». Αλλά αυτή δεν είναι πάντα η τύχη των καλών και ξεχωριστών σε αυτή την κοινωνία;.. Ενώ, πάντως, ο Σπύρος είναι μακρόθυμος, δεν το’ χει σε τίποτα να γίνει και οξύθυμος. Τότε είναι που, όλο νεύρο, μπήγει τσιριχτές φωνές. Όταν ο Σπύρος εκνευρίζεται, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε…

Ο Σπύρος έχει μεγάλες ποσότητες ευαισθησίας μέσα σε αυτό το λιλιπούτειο κορμί. Δεν αγαπά (και δεν συνδράμει ηθικά και οικονομικά) μόνο συναδέλφους του. Αγαπά όλον τον κόσμο! Ιδιαίτερη αδυναμία του τα παιδιά (αν και, παραδόξως, όπως είπαμε, δεν απέκτησε δικά του) και οι ηλικιωμένοι.

Επειδή και ο ίδιος σταδιακά εντάσσεται στη δεύτερη κατηγορία (αν και πνευματικά ανήκει μάλλον στην πρώτη – λόγω αγνότητας περισσότερο) έχει, τα τελευταία ειδικά χρόνια, επιδείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το σπίτι του – τη «φωλίτσα» του, όπως το ονομάζει. Η εστία παίζει μεγάλο ρόλο, πλέον, στην καθημερινότητα του Σπύρου Μπιμπίλα. Και την περιποιείται με τόση φροντίδα, σαν να είναι μια πραγματική νοικοκυρά. Ο Σπύρος έχει βάψει το εσωτερικό του διαμερίσματός του, της ζεστής φωλιάς του, σε μια απόχρωση του πορτοκαλί, που δεικνύει παιγνιώδη διάθεση, ανεμελιά αλλά και αξιοσημείωτη ζεστασιά. Γιατί τι άλλο από αυτό είναι στην πραγματικότητα ο Μπιμπίλας; Ένα χαρωπό μεγάλο παιδί με μπόλικη ζεστασιά στην καρδιά… Τα έπιπλα της φιλόξενης εστίας του είναι, βεβαίως, μικροαστικά-νεοκλασσικά, με πολλά σκαλίσματα κλπ. – στο γούστο της μητέρας του, αφού άλλωστε λέγεται ότι εκείνη εφρόντισε για την επίπλωση της άνετης μπιμπίλειας κατοικίας. Το διαμέρισμα έχει, επίσης, πολλούς καθρέφτες (εδώ εντοπίζονται κάποια στοιχεία ναρκισσισμού, αλλά τι διάολο…, ηθοποιός είναι ο κάτοχος), ενώ ένα ακόμη χαρακτηριστικό του είναι η σχεδόν παντελής έλλειψη βιβλίων! Τι να τα κάνει, όμως, τα βιβλία ο Σπύρος… Αφού, ως καλλιτέχνης, δουλεύει κυρίως με την έμπνευση… Στο ζεστό αυτό μικροαστικό σπιτικό του, ο Σπύρος δεν ζει σαν ερημίτης, μολονότι αυτό μπορεί και του παρέχει την απαραίτητη γαλήνη που χρειάζεται για ενδοσκόπηση και για μελέτη των σημαντικών ρόλων που υποδύεται. Έτσι, δεν διστάζει, ενίοτε, σ’ αυτό το σπίτι, να στήνει και μερικά «γλεντάκια», με καλεσμένους εκπροσώπους της show biz (κυρίως C- και D-celebrities).

Πάντα υποδειγματικός οικοδεσπότης ο Σπύρος, φιλόξενος μέχρι εκεί που δεν παίρνει, προσφέρει πολύ κρασί (για καλό δεν ξέρω…), καθώς και πολύ και καλό φαγητό στους πολυπληθείς καλεσμένους του – σπιτικό, απλό φαγητό, συνήθως μαγειρεμένο από τα χεράκια της ίδιας την αγαπημένης του μητέρας. Γιατί εδώ πρόκειται περί μιας τεράστιας αγάπης – αν δεν το έχετε αντιληφθεί απ’ όσα ήδη παραθέσαμε. Ο Σπύρος, όπως πιστοποιούν όσοι τον ξέρουν καλά, λατρεύει παθολογικά τη μητέρα του! Μάλιστα, υιός και μητέρα Μπιμπίλα θα συνομιλήσουν τουλάχιστον δις, σε καθημερινή βάση, έστω και από τηλεφώνου – έστω για ένα «καλημέρα» και «καληνύχτα» βρε αδερφέ, όταν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του περιφρόντιδος ηθοποιού μας δεν του επιτρέπουν επαφή διά ζώσης... Μολονότι έχει δευτεραγωνιστήσει στο θεατρικό έργο «Όχι άλλα ψάρια μαμά» ουδέποτε αρνήθηκε τα καλοψημένα ψάρια της μητέρας του (η οποία τον κακομαθαίνει), ούτε και ο,τιδήποτε άλλο καθημερινώς εκείνη του προσφέρει. Αγάπη να ’ναι κι ό,τι να ’ναι, σ’ αυτούς τους δύσκολους, άκαρδους καιρούς, σ’ αυτή την στείρα, αντιερωτική εποχή, όπου αγνά και ευγενή αισθήματα δεν περισσεύουν…

Ο έρωτας… Αχ αυτός ο έρωτας… Πόσος έρωτας κυρίευσε, όλα αυτά τα χρόνια, την καρδιά του Σπύρου Μπιμπίλα... Πόσο ξεχωριστή θέση έχει καταλάβει ο θεός αυτός στην ψυχή του ερωτομανούς ηθοποιού μας… Αγάπησε παράφορα στη ζωή του ο Σπύρος, ο μικροκαμωμένος αυτός ερωτιδεύς-μπρελόκ – και όχι μονάχα τη μαμά του... Πόσο δυνατά έχει χτυπήσει η καρδιά του Μπιμπίλα στους ρυθμούς (στο τικ-τακ ή, καλλίτερα, στο τάκα-τάκα) του έρωτα… Πόσον έρωτα έχει γευτεί αυτό το μικρό σώμα... Και γιατί όχι; Ο Σπύρος ερωτοτροπεί, γιατί ξέρει ότι χωρίς έρωτα η ζωή δεν έχει νόημα. Κυρίως, χωρίς γήινο, σωματικό έρωτα. «Σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή μας διατί / να μη χαρεί το ζωντανό το σώμα;», όπως διερωτάτο και ο ποιητής μας Γεώργιος Βιζυηνός... Το σπέρμα του έρωτα, λοιπόν, δεν έχει αφήσει ακηλίδωτο αυτό το μικροσκοπικό – μα τόσο ερωτικό – κορμί…

Ο Σπύρος, όπως είναι ιδιαιτέρως γνωστό στην πιάτσα, λατρεύει τα πουλιά. Κάθε είδους πουλιά – μικρά και μεγάλα, σκούρα και ανοιχτόχρωμα, νεανικά και γέρικα. Ξεχωριστή αδυναμία, όμως, δείχνει στους παπαγάλους – ιδιαίτερα στη αγαπημένη του Σωσώ. Κάθε πρωί, πριν φύγει για το άχθος της επιβίωσης (αλλά και της καλλιτεχνικής προσφοράς), το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να περιποιηθεί τα πουλιά του. Κι εκείνα τον ανταμείβουν, παρευθύς, μ’ ένα ηδονικό, απολαυστικό τιτίβισμα…

Και βουνό και θάλασσα, και γη και αέρα αγαπά ο Σπύρος – δεν κάνει περιττές διακρίσεις. Δώσε θάλασσα στον Μπιμπίλα και πάρ’ του την ψυχή. Χειμώνα καλοκαίρι θα γευτεί θάλασσα ο Σπύρος. Είναι και χειμερινός κολυμβητής (έτσι ίσως εξηγείται και αυτό το υπέροχο σώμα). Γι’ αυτό τον λόγο λατρεύει τα νησιά με ιδιαίτερη αδυναμία (κρατηθείτε) στη… Μύκονο! Λατρεύει, όμως, και τον αέρα. Κάποτε είχε δηλώσει ότι θα ήθελε να γίνει αεροπόρος. Ίσως επηρεασμένος από την αντίστοιχη αεροπορική (και όχι μόνο…) καριέρα του μεγάλου αεροπόρου και καλλιτέχνη (και ο,τιδήποτε άλλο…) Θάνου Βελλούδιου...

Αισθητικά, ο Σπύρος κινείται σε δυσπρόσιτες σφαίρες. Αγαπά τα έντονα χρώματα στα ρούχα – ειδικά στα παντελόνια. Φορά και ψηλά τακούνια. Όταν ομιλούμε για ψηλά τακούνια δεν εννοούμε απαραιτήτως και γυναικεία, σαν κι αυτά που ελάνσαρε, με τόση επιτυχία, στην ταινία «Οι Απέναντι» του Γιώργου Πανουσόπουλου, στον γνωστό ρόλο του άτυχου τραβεστί. Ομιλούμε και για ψηλά τακούνια καθημερινής – και όχι «μερακλίδικης» – χρήσεως, σαν κι αυτά που προτιμά, λ.χ., ο Πάνος Παναγιωτόπουλος ή ο Νικολά Σαρκοζί. Μάλλον επειδή ο Σπύρος προσφέρεται σε «σχήμα τσέπης», τα τακούνια, ενισχύοντας το ανάστημά του, ενισχύουν και το Εγώ του… Ταυτόχρονα, κρύβει τις λευκές τρίχες των γηρατειών χρησιμοποιώντας όλη τη γκάμα της χρωματικής παλέτας – από το οξυζενέ ξανθό μέχρι το καφεκόκκινο της καρυδιάς… Οι καλλιτέχνες φορούν με άνεση παρδαλά ρούχα, εκκεντρικά υποδήματα, προκλητικά αξεσουάρ, χωρίς να διατρέχουν τον κίνδυνο να κατηγορηθούν για ελαφρότητα ή ακόμη και κιναιδισμό, όπως οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι. «Οι κίναιδοι εμπορεύονται τα κάλλη τους, ντυμένοι με εμπριμεδάκια και κρατώντας γυναικεία τσαντάκια…», θα μας επισημάνει ο Η. Πετρόπουλος («Καπανταήδες και Μαχαιροβγάλτες»). Ο καλλιτέχνης Μπιμπίλας, από την πλευρά του, στα τσαντάκια μπορεί να λέει Ναι – αλλά λέει Όχι στα εμπριμέ!

Μεγάλη αδυναμία του Σπύρου τα σταμπωτά, στενά, «stretch» μπλουζάκια – μπλουζάκια που, ωστόσο, δημιουργούν ανάμεικτες εντυπώσεις. Από τη μια, τώρα πια που ο Χρόνος έχει αφήσει το στίγμα του τόσο έντονα στο σώμα του Σπύρου, τα «stretch» βοηθούν, δυστυχώς, να φανεί το στομάχι που έχει αναπτύξει πια ο ηθοποιός μας με τα χρόνια (γεροντόπαχα).

Από την άλλη, βέβαια, τα στενά μπλουζάκια αναδεικνύουν ένα ζευγάρι υπέροχα και στιβαρά στήθη. Θεέ μου, τι στήθη είναι αυτά! Στήθη, που κολάζουν ακόμα και άνδρα· στήθη που κολάζουν ακόμα και Άγιο!.. Στήθη που, όμως, κλείνουν μέσα τους και πολλή καλλιτεχνία, πολλή ευαισθησία και, ασφαλώς, πολλή Ελλάδα… Περδικόστηθος, λοιπόν, ο Σπύρος μιας και από τα στενότατα, κατά κανόνα, ενδύματα που φορεί διαφαίνονται δύο μεγάλες, στητές ρόγες (για να ακουστεί κάποτε, σε ένα πάρτι, η πρόστυχη και κακούγουστη ιαχή «πιπίλα-πιπίλα στις ρόγες του Μπιμπίλα»)…

Στα καλλιτεχνικά, ο Σπύρος δίνει όλο του το είναι, αναδεικνύοντας το μεγάλο ταλέντο του (που μόνο τυφλός δεν βλέπει). Δεν του λείπει, όμως, και το άγχος. Πριν εκτεθεί στα φώτα της ράμπας, τον πονά πάντοτε η κοιλιά του... Στο άγχος έχει αποδώσει ο ίδιος ο ηθοποιός μας αυτόν τον ενοχλητικό πόνο. Πάντα οι ταλαντούχοι έχουν άγχος, θα προσθέσουμε εμείς… Η μεγάλη και καθοριστική έμπνευση του Μπιμπίλα υπήρξε η πρωθιέρεια της (ημεδαπής) ηθοποιίας, Αλίκη Βουγιουκλάκη. «Ήταν η νεράιδα μου. Κοιμόμουν με τη φωτογραφία της στο μαξιλάρι μου. Και δεν ήμουν ούτε 4 ετών που δήλωσα: Πιο πολύ από τη μαμά μου και τον μπαμπά μου αγαπάω την Αλίκη Βουγιουκλάκη!», δήλωσε κάποτε ευθαρσώς ο Σπύρος. Είναι γνωστό ότι η εθνική μας σταρ ελατρεύετο από όλα τα στρώματα του πληθυσμού – κυρίως δε από τους ομοφυλοφίλους της πατρίδος μας που της είχαν στήσει κανονικό εικονοστάσι...

Μεγάλη αυτή η σύμπτωση, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Μπιμπίλας θα ανεδεικνύετο καλλιτεχνικά αργότερα – ως άνδρας πλέον – κυρίως σε ρόλους ομοφυλοφίλων! Διόλου αμελητέα η καριέρα του Σπύρου, έστω και αν διακρίθηκε υποδυόμενος σχεδόν αποκλειστικά ομοφυλόφιλους (και σε δεύτερους πάντα ρόλους). Γενικά, πάντως, ο φιλότιμος δευτεραγωνιστής μας διακρίθηκε σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση, σε ρόλους που έχουν μείνει ανεξίτηλοι στη μνήμη μας και με αξιοσημείωτη καλλιτεχνική αξία, αναδεικνύοντας μια σπουδαία καλλιτεχνική φλέβα. Κατ’ αρχάς, ο σκαμπρόζικος ρόλος του «Τηλέμαχου» στην τηλεοπτική σειρά «Ιερόσυλοι» στο πλάι του μεγάλου μας πρωταγωνιστή Θάνου Λειβαδίτη (ένας ρόλος που από τυπικά δραματικός κατέστη κωμικός χάρη στις έντεχνες πινελιές του Σπύρου). Το στίγμα του το άφησε και στο παιδικό θέμα, αφού διέπρεψε, όπως ήδη αναφέραμε, στις μεταγλωττίσεις της αγαπημένης μας σειράς «Στρουμφάκια», αλλά και στο περίφημο «Κικιρίκου»… Βέβαια, ο Σπύρος δεν άφησε παραπονεμένο και το ενήλικο ρεπερτόριο: «Οι ομοφυλόφιλοι», «Μπορντέλο», «Πορνογραφία», «Λούλου», «Στο βάθος… βάθος αμέτρητο», «Οι τρεις αδελφές», «Ροζ ολοταχώς» και, οπωσδήποτε, ο διάστικτος από στοιχεία ομοφυλοφυλίας «Άγγελος», ανέδειξαν, μεταξύ άλλων, την πλούσια γκάμα των καλλιτεχνικών δυνατοτήτων του Μπιμπίλα...

Κάποιοι, μάλιστα, θεώρησαν ότι ο Σπύρος έχει τιμήσει (ως δευτεραγωνιστής πάντα) και το σκληρό ελληνικό πορνό. Κάτι τέτοιο, όμως, είμαστε σε θέση να βεβαιώσουμε ότι δεν ισχύει. Απλώς ορισμένοι προφανώς συγχέουν τον Μπιμπίλα με τον (μελαμψό) σωσία του, τον περίφημο, τον γιγαντιαίο Τζίμι Μπελαρίκε («Ανώμαλοι Έρωτες στη Σαντορίνη»). Εκπληκτική, πράγματι, ομοιότης...

Προσωπική μας άποψη ότι ο Σπύρος αναδεικνύει καλλίτερα το ταλέντο του, όταν ο ρόλος εμπεριέχει και λίγη υστερία. Εκεί απολαμβάνουμε τον Μπιμπίλα στο φόρτε των δυνατοτήτων του… Το γυμνό, πάντως (το καλλιτεχνικό, έτσι;), ουδέποτε φόβισε τον Μπιμπίλα. Αντίθετα, τον βοήθησε να σπάσει, στο μέτρο που του αναλογεί, τον διάχυτο πουριτανισμό της εποχής, αλλά και να αναδείξει αυτό το θεσπέσιο κορμί που του εχάρισε ο μεγαλοδύναμος. Ένα κορμί, τόσο γυμνασμένο, απαλό και περιποιημένο, που σε άλλες εποχές θα αποτελούσε την χαρά κάθε παιδοτρίβου…

Το αξιοπρόσεκτο με τον Σπύρο είναι ότι, μολονότι στην καριέρα του υποδύθηκε κυρίως ρόλους ομοφυλοφίλων, απέφυγε την στάμπα του ομοφυλόφιλου στην προσωπική του ζωή, όπως μάλλον θα συνέβαινε με άλλους, λιγότερο προικισμένους, ηθοποιούς. Αλλά έτσι είναι. Άμα έχεις τόσο μεγάλο ταλέντο…

Ελένη Βαρβιτσιώτη: «Ουάου! To facebook και το twitter έριξαν τον Μουμπάρακ»!

2011-02-13T20:41:00.017+02:00

Η απεσταλμένη του ΣΚΑΪ στην Αίγυπτο εξηγεί την βαριά (και ασήκωτη) επαναστατικότητα των social media

«Εκάναμεν επανάσταση!». Την φράση αυτή, που έχει χρησιμοποιηθεί και στην δική μας χώρα (σε διαφορετικό βέβαια context και καμιά σαρανταριά και κάτι χρόνια πριν), φαίνεται να χρησιμοποίησαν κατά κόρον Αιγύπτιοι και αλλοεθνείς πιστοί του facebook, του twitter κλπ., επισημαίνοντας τον καθοριστικό ρόλο των, ούτως ειπείν, social media στην πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ. Η απεσταλμένη του ΣΚΑΪ στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, Ελένη Βαρβιτσιώτη, έγκριτη και πολύπειρη ρεπόρτερ (και κόρη του κυρ-Γιάννη), που ατσαλώθηκε δημοσιογραφικά ευρισκόμενη πάντοτε στην πρώτη γραμμή του πυρός, μοιράζεται μαζί μας τις εντυπώσεις της από τις τελευταίες μέρες της λαϊκής εξέγερσης, εξηγώντας, μεταξύ άλλων, γιατί η επανάσταση στην Αίγυπτο υπήρξε «η επανάσταση του facebook και του twitter». Ας την απολαύσουμε...

Απίστευτο! Χιλιάδες κόσμου στους δρόμους. Μοναδικό! Υπέροχο! Εικόνες πραγματικής ιστορίας ξετυλίγονται μπροστά μου σαν κινηματογραφική ταινία (όπως γράφαμε παλιά στην έκθεση). Ας είναι καλά ο μπαμπάς που μίλησε στον Αλέξη και με πήραν στον ΣΚΑΪ. Πολύς κόσμος! Πάρα πολύ κόσμος! Γίνεται επανάσταση!

Χιλιάδες κόσμος στους δρόμους (ή μήπως δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες; – που να μετρήσεις τώρα…). Φωνάζουν. Ζητάνε να φύγει ο Μουμπάρακ που είναι κακός άνθρωπος και επίσης δεν είναι καθόλου καλός. Ουάου! Πρώτη φορά βλέπω τόσον κόσμο σε πλατεία. Μου θυμίζει λιγάκι τις παλιές συγκεντρώσεις της Νέας Δημοκρατίας στο Σύνταγμα, όταν ήμουνα πολύ μικρή και με έπαιρνε μαζί του ο μπαμπάς. Τέλεια! Σούπερ! Ήταν τότε εκεί όλα τα παιδιά της ΟΝΝΕΔ, με τα renegade, τα timberland boat shoes και τα φούτερ στους ώμους. Τέλος πάντων. Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός της Αιγύπτου (ή μήπως Πρόεδρος; – που να βρεις άκρη τώρα…), ο Μουμπάρακ (που βάφει και τα μαλλιά του κορακί – ούτε καν μελί, όπως ο αδελφός μου ο Μίλτος), δεν έχει αφήσει τον κόσμο να προοδεύσει. Οι άνθρωποι εδώ έχουν μείνει πίσω. Πολύ πίσω. Μου έχει κάνει εντύπωση ότι ντύνονται σε στυλ grunge, τη μόδα που είχαμε εμείς στα ΄90s! Την είχα δει πολύ έντονα αυτή τη μόδα παλιά και στη Ν. Υόρκη, πηγαίνοντας για ψώνια. Τι ποικιλία που έχει το Big Apple στα ρούχα! Πόσο trendy ρούχα και παπούτσια! Αλλά πίσω στο θέμα μου. Δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο πίσω οι Αιγύπτιοι. Ρούχα πρόχειρα, ατημέλητα. Αλλά εδώ που τα λέμε το στυλ αυτό ταιριάζει στην περίσταση. Είναι σούπερ! Είναι ουάου! Και βέβαια είναι τόσο επαναστατικό!

Βγαίνω μια βόλτα (με προφυλάξεις πάντα, γιατί υπάρχουν και κακοί άνθρωποι εδώ) στην πλατεία Ταχρίρ. Πολύς κόσμος. Πάρα πολύς κόσμος. Πλησιάζω έναν νεαρό Αιγύπτιο, τον Azibo. Μου λέει ότι έγραψε μήνυμα στο wall του φίλου του, του Hanif, στο facebook αλλά και tweet στο twitter και ήρθαν μαζί εδώ στη διαδήλωση. Μεγάλη υπόθεση του facebook και το twitter! Πραγματικά μεγάλη υπόθεση, λέμε! Πώς συντονίζει τους ανθρώπους για κοινή έξοδο στην πλατεία! Πώς θα υπήρχε συνεννόηση αν δεν υπήρχε το facebook και το twitter, ούτε που μπορώ να το φανταστώ. Απορώ πώς γινόντουσαν (sic) παλιά οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις. Χωρίς facebook και twitter; Oh, my God! Good God! Πώς είναι δυνατόν;

«Πώς βλέπετε τα πράγματα παιδιά; Τι θα γίνει με τον Μουμπάρακ;», ρωτάω δημοσιογραφικά, αφού είμαι και δημοσιογράφος (να θυμηθώ αργότερα να ρωτήσω αν o Μουμπάρακ είναι τελικά πρόεδρος ή πρωθυπουργός). «Ή θα μείνει ή θα φύγει» μου απαντάνε. Ο Azibo δείχνει λίγο πιο απαισιόδοξος. Ο Hanif αντίθετα είναι πιο αισιόδοξος. «Υπάρχουν πολλά μηνύματα εναντίον του Μουμπάρακ στο facebook και το twitter. Αυτό είναι καλό σημάδι! Δεν τον βλέπω να μένει για πολύ απάνω. Αλλά τι να σου πω. Μερικοί στο facebook και το twitter λένε ότι μπορεί και να μείνει. Θα δούμε», μου λέει. Μόλις τώρα SMS στο κινητό από τον μπαμπά: «Μικρή να προσέχεις». Ο καημένος ο μπαμπάς ανησυχεί. «Μπαμπά είμαι καλά. Εδώ γίνεται επανάσταση!!! ΧΧΧ!!!» του απαντάω πάλι με SMS.

Χαμός! Η αναταραχή στην πλατεία συνεχίζεται. Κόσμος! Φωνές! Τέλεια κατάσταση! Έχω ανατριχιάσει. Μερικοί, ενώ φωνάζουν, κάνουν και κάτι παράξενο: Κρατάνε και παπούτσια στο χέρι! Θα έχουν κουραστεί τόση ώρα όρθιοι μάλλον. Ίσως ο λόγος να είναι και το πολύ περπάτημα. Μου θυμίζουν εμένα πριν λίγο καιρό στη Μύκονο. Περπάτησα από την Ψαρού στο Nammos και μετά πήγα στο πάρτυ του Άλκη Π.. Είχαν τόσο κουραστεί τα ποδαράκια μου που δεν άντεξα. Έβγαλα τα παπούτσια, όπως και οι Αιγύπτιοι, και χόρευα ξυπόλητη…

Παρατηρώ τους ανθρώπους που κάνουνε τώρα επανάσταση. Νιώθω να με έχει συνεπάρει και μένα αυτός ο αγώνας για δημοκρατία. Πρέπει να τελειώνουνε με την οικογενειοκρατία! Βέβαια και εμείς, οι Βαρβιτσιώτηδες, τόσες γενιές πολιτικών είμαστε. Αλλά εμείς έχουμε και αξία! Τέλος πάντων. Τι πάθος που έχουνε οι Αιγύπτιοι! Πόσο θέλουν να απαλλαγούνε από τον δυνάστη! Το βλέπω στα μάτια τους. Δακρύζω. Δακρύζω, όπως δεν έχω δακρύσει ποτέ ξανά. Με εξαίρεση εκείνη τη φορά που είχα πρωτοδεί τον Μιχάλη Χατζηγιάννη σ’ εκείνη τη συναυλία! Αν και σαν (sic) δημοσιογράφος πρέπει να μένω αντικειμενική, όπως μου έμαθε και ο Αλέξης στο μεγάλο σχολείο των Νέων Φακέλων.

Πηγαίνω λιγάκι στο ξενοδοχείο. Τα πόδια μου δεν με κρατάνε. Χρειάζομαι και ανάπαυση. Όχι μόνο επανάσταση! Στέλνω ένα tweet. «Ο τύραννος πέφτει. Εδώ γίνεται επανάσταση!», γράφω συγκινημένη (αλλά και ξαναμμένη). Νιώθω τα πόδια μου βαριά. Μετά, όμως, από δύο μαργαρίτες, τίποτα δεν με κρατάει. Κούραση, ξε-κούραση, βουρ ξανά στην πλατεία! Δεν το χορταίνω αυτό το θέαμα! Σούπερ ντούπερ ουάου κατάσταση! Σαν πάρτυ είναι! Και master of ceremonies o ίδιος ο λαός! Αυτό θα πει δημοκρατία! Σώματα κουρασμένα. Μα με πόση θέληση για ελευθερία. Και μάτια που πετάνε φωτιές. Τι σου είναι αυτή η ελευθερία! Νέοι, πολλοί νέοι στους δρόμους. Μου φαίνονται σαν hipsters. Μα ναι, σίγουρα hipsters πρέπει να είναι! Η Subira, μάλλον hipster κι αυτή, μου λέει ότι παραμένει 20 ώρες συνεχόμενες στην πλατεία. Άυπνη. Και χωρίς φαγητό και νερό. Όπως και εγώ, τότε που είχε σκάσει το λάστιχο στην Αράχοβα με το πολύ χιόνι και είχα μείνει επί 3 ώρες θεονήστικη! Και χωρίς νερό! Do you believe it? Για 3 ώρες! Good Lord! Τέλος πάντων. Η Subira μου λέει ότι είναι 31 ετών. «Όσο είναι και η Φαίη Σκορδά», σκέφτομαι από μέσα μου. Πάντως η Subira δείχνει μεγαλύτερη. Οι ταλαιπωρίες πρέπει να φταίνε. Εκτός και αν αυτή η grunge street fashion την μεγαλώνει.

Παρατηρώ αυτό το καρό μαντήλι που φοράει και που έχω δει να φοράνε και άλλοι που κάνουνε επανάσταση, άντρες και γυναίκες, στην πλατεία. Κάτι μου θυμίζει. Να’ ναι, άραγε, σαν εκείνο το Hermès που μου έκανε δώρο η μαμά Σόφη τον Σεπτέμβριο; Μπα, δεν πιστεύω. Άλλωστε το μαντήλι της Subira δείχνει πιο τραχύ. Και λίγο πιο στενό, τώρα που το παρατηρώ καλύτερα. Όχι. Τελικά δεν πρέπει να είναι Hermès!

Πίσω πάλι στο ξενοδοχείο. Η ανάπαυση του πολεμιστή! Η Μίνα Μ. μου έχει στείλει μήνυμα στο facebook: «Πώς πάει; Θα νικήσουμε;», με ρωτάει. Της απαντάω (πάλι από το facebook): «Τα πράγματα εδώ είναι δύσκολα. Πολύς κόσμος στους δρόμους. Φαίνεται ότι το πράγμα πάει για επανάσταση!», γράφω αναψοκοκκινισμένη. Να τσεκάρω και το twitter. H Δάφνη Π. γράφει ένα συγκινητικό tweet: «Η μισή μας καρδιά στην Αίγυπτο βρίσκεται!». Μου έρχεται να κλάψω. Κρατιέμαι όμως. Είμαι δημοσιογράφος και πρέπει να είμαι ψύχραιμη και αντικειμενική. Έτσι μου έχει πει ο Αλέξης. Στο καπάκι μήνυμα στο κινητό από την Μελίσα Σ.: «Ελένη, πάμε να τρελαθούμε εδώ με τον αγώνα των Αιγύπτιων. Ήμουν το απόγευμα στην Κηφισιά με τα παιδιά, τους παλιούς μας συμμαθητές, για ψώνια και μετά για καφέ. Μας κάνεις υπερήφανους Ελένη που εσύ, μια απόφοιτος, βρίσκεσαι εκεί. Δεν αλλάξαμε θέμα συζήτησης ούτε λεπτό. Μόνο πέντε λεπτά συζητήσαμε για το αποκριάτικο πάρτυ των alumni. Να πεις εκεί στον κόσμο ότι όλο το Κολλέγιο είναι μαζί τους!». «Cheers!», της κάνω. Δεν υπάρχει αυτή η Μελίσα! Δεν υπάρχει, λέμε!

Την επόμενη, από το πρωί στην πλατεία Ταχρίρ. Πολύς κόσμος και σήμερα! Πάρα πολύς κόσμος! Και φωνές. Συνθήματα. Γίνεται επανάσταση! Έχει φτάσει μεσημέρι. Παίρνω συνέντευξη από έναν διαδηλωτή (Με κοιτάει στα μάτια. Λες να του αρέσω; Λες, εκτός από επανάσταση, να υπάρχει στον κόσμο αυτό και διάθεση για αγάπη και έρωτα; Τέλος πάντων). Με διακόπτει όμως μήνυμα του Μίλτου. Ουάου! Είναι στη Γλυφάδα, λέει. Μπράβο που συνεχίζει να πηγαίνει Γλυφάδα αν και ο κόσμος εκεί τον μαύρισε στις εκλογές και έχασε τη δημαρχία. Έχω γενναίο αδελφό τελικά! Τέλος πάντων. Είχε πάει για χάμπουργκερ και τώρα είναι για καφέ με δύο φίλους του, μου λέει. «Κανένα νέο;», μου γράφει. «Μεγάλες αναταραχές εδώ, Μίλτο. Εσύ έχεις κανένα νέο; Πώς τα βλέπεις;», του απαντάω. «Έτσι κι έτσι τα βλέπω τα πράγματα. Πιστεύω, χωρίς να είμαι και σίγουρος, ότι αν ο Μουμπάρακ δεν καταφέρει να διατηρηθεί στην εξουσία, σίγουρα θα πέσει. Πάντως, ή θα μείνει ή θα φύγει. Τρίτη λύση δεν βλέπω. Η γνώμη μου πάντως είναι ότι τελικά θα τα καταφέρει να μείνει. Ελέγχει τον στρατό βλέπεις. Το ίδιο πιστεύει και ο μπαμπάς», μού γράφει.

«Είναι βουλευτής ο Μίλτος και κάτι παραπάνω θα ξέρει», σκέφτομαι. «Και ο μπαμπάς, τεράστια εμπειρία και τόση επιτυχία στην πολιτική. Κάτι θα ξέρει κι αυτός για να το λέει». «Μην ξεχάσεις να μεταφέρεις στο κόσμο την ολόθερμη στήριξή μου», συμπληρώνει ο Μίλτος, με νέο SMS. Με τη μία, μπαίνω στην σελίδα του Azibo στο facebook. «Ο Έλληνας βουλευτής Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης στηρίζει τον αγώνα του αιγυπτιακού λαού!», γράφω. Φαντάζομαι με πόσο συγκίνηση θα αγκαλιάσει αυτό το μήνυμα η αιγυπτιακή κοινότητα του facebook! Ο Azibo στέλνει το μήνυμα του Μίλτου μέσα από το facebook στον Hanif. Το στέλνει και στο twitter. Ποιος ξέρει πόσα ζευγάρια μάτια θα το διαβάσουν. Μπορεί βέβαια να μην είναι και ζευγάρια, τώρα που το σκέφτομαι. Αν είναι και κανένας μονόφθαλμος; Τέλος πάντων.

Απόψε η συγκέντρωση του κόσμου τα σπάει! Τα σπάει, λέμε! Έχω μεγάλο ενθουσιασμό. Προσπαθώ όμως να τον κοντρολάρω, αφού είναι δημοσιογράφος και πρέπει να είμαι αντικειμενική. «Κούλαρε, Ελένη! Κούλαρε!», λέω στον εαυτό μου. Έχω τέτοιον ενθουσιασμό σαν αυτόν που είχα το προηγούμενο Σάββατο στο πάρτυ του Αλέξανδρου Π.. Ο κόσμος εδώ στην πλατεία κάνει το σήμα της νίκης. Μου θυμίζει τότε που πρωτοβγήκε βουλευτής ο Μίλτος και κάναμε όλοι στην οικογένεια το σήμα της νίκης! Από το πρωί μέχρι το βράδυ! Τι τρέλες που κάναμε τότε! Τέλος πάντων.

Όλος ο κόσμος κάνει το σήμα της νίκης. Μερικοί βέβαια κρατάνε και παπούτσι. Με το δεξί χέρι κρατάνε ψηλά το παπούτσι και με το αριστερό κάνουν το σήμα της νίκης. Μερικοί κρατάνε το παπούτσι με το αριστερό και κάνουν το σήμα της νίκης με το δεξί. Αυτό θα πει ελευθερία! Να χρησιμοποιείς όποιο χέρι θέλεις για ό,τι το θέλεις! Μου θυμίζουν λιγάκι και εμένα, όταν έκανα και εγώ το σήμα της νίκης τότε που πετύχαμε να πάμε πενθήμερη στη Μύκονο! Τέλος πάντων. Πρέπει πάντως και η Αίγυπτος να έχει αντίστοιχη Μύκονο. Βλέπω εδώ τον κόσμο πολύ μαυρισμένο. Σκούρα δέρματα. Σοκολατένια. Φαίνεται ότι δεν κάνουν μόνο επανάσταση, αλλά και ηλιοθεραπεία. Πολλή ηλιοθεραπεία. Έχει άραγε κανείς χρόνο και για επανάσταση και για ηλιοθεραπεία; Τέλος πάντων.

Η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Ο Μουμπάρακ δηλώνει με διάγγελμα ότι δεν παραιτείται. Hello??? Ακούει επιτέλους κανείς αυτόν τον λαό; Έλεος! Σήμερα ειδικά είναι πολύ εξαγριωμένος. Γαμώτο! Holy Shit! Ορίστε τώρα τι έπαθα. Μια διαδηλώτρια από τον θυμό της μου πάτησε κατά λάθος τα Hogan μου! Όχι ρε γαμώτο! Τι κουλά συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα! Δεν πειράζει όμως. Τέλος πάντων. Επανάσταση έχουμε, θα υπάρχουν και ατυχήματα. Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά. Να θυμηθώ μόνο να τα καθαρίσω πίσω στο ξενοδοχείο, μόλις τελειώσω την ανταπόκριση.

Νέο μήνυμα, αυτή τη φορά από τη Δανάη Κ.. Όλα τα κορίτσια (οι παλιές μου συμμαθήτριες από το Κολλέγιο) είναι συγκλονισμένα. Το ίδιο και τα αγόρια: ο Κωνσταντίνος, ο Λέλος, ο Φαίδων, ο Ιάσων. Δεν θα πάνε, μου γράφει, στο πάρτυ της Δάφνης Π. απόψε. Το πάρτυ αναβλήθηκε σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο λαό της Αιγύπτου! Υο! Σούπερ κίνηση! Χρειάζεται η ηθική συμπαράσταση από όλα τα μέρη του κόσμου. Θα πάνε μόνο για έναν καφέ στην Κηφισιά και μετά ίσως για λίγο μπόουλινγκ να ξεδώσουν. Θα ρίχνουν, μου γράφει, τις μπάλες, βλέποντας στις κορίνες τον Μουμπάρακ! Θεότρελοι αυτοί οι παλιοί συμμαθητές! Θεότρελο Κολλέγιο! Κυριολεκτικά!

Η Φαίη Μπ. με ενημερώνει ότι έχει στείλει μήνυμα και στο facebook και στο twitter εξηγώντας πόσο στεναχωρημένη είναι που δεν πέφτει ο δυνάστης. Ζητάει επίσης να βοηθήσουν όλοι οι χρήστες facebook και twitter να φύγει ο τύραννος. Χθες το βράδυ δεν κοιμήθηκε από την στεναχώρια της, μου λέει. Έβλεπε όλο τηλεόραση και έπινε βότκα μέχρι το ξημέρωμα. «Come on, Φαίη! Come ooon! Ξεκόλλα. Μην τα βλέπεις τόσο τραγικά. Υπάρχει ελπίδα. Cheer up, Φαίη! Cheer uuup!», της γράφω στο facebook. Θεότρελη η Φαίη! Κυριολεκτικά μιλάμε! Και πολύ ευαίσθητη και ανθρώπινη!

Την επόμενη έρχονται από το ξενοδοχείο ο Azibo, ο Hanif και η Subira να με πάρουν για να πάμε μαζί στην πλατεία. Μου στέλνουν SMS ότι είναι κάτω. Δεν απαντώ από το τηλέφωνο. Τους στέλνω όμως μήνυμα στο twitter και το facebook ότι κατεβαίνω. Καλύτερα έτσι. Πιο μοντέρνα. Και πιο επαναστατικά! Σήμερα η συγκέντρωση έχει τρελό hype. Ο κόσμος είναι αποφασισμένος. Τόσες μέρες στους δρόμους. Respect! Τίποτε άλλο δεν μπορώ να πω. Απλά respect!

Ο Μουμπάρακ δήλωσε τελικά ότι φεύγει. Επιτέλους! Με έστειλε αυτή η εμπειρία! Κυριολεκτικά με έστειλε, μιλάμε! Τρελό χάσιμο αυτή η εξέγερση! Τρελό χάσιμο, λέμε! Πίσω στο ξενοδοχείο. Προσπαθώ να κάνω τις δυσάρεστες αναμνήσεις delete. Βρίσκομαι σε υπερένταση. Το μόνο που θέλω είναι να κάνω ένα μπάνιο και να πέσω για ύπνο. Δεν κατεβαίνει μπουκιά από την υπερένταση. Τρώω μόνο λίγο προσούτο που μου έδωσε από το σπίτι η μαμά. Πόσο δίκιο είχε τελικά που επέμενε να το πάρω μαζί μου! Τρώω λίγο. Ας κάνουμε και κάποια δίαιτα. Γιατί έχουμε και περιφέρεια. Οι περισσότεροι στην οικογένεια των Βαρβιτσιώτηδων έχουμε μεγάλη περιφέρεια εδώ που τα λέμε. Εκτός από τον Κωνσταντίνο, τον καλλιτέχνη μας. Και ο Θωμάς έχασε κιλά. Ο Μίλτος όμως κρατάει ακόμα την περιφέρεια. Είναι λιγάκι χοντροκώλης (γέλια). Πήραμε, βλέπεις, από τον μπαμπά. Αυτός κι αν έχει περιφέρεια! Εμείς οι Βαρβιτσιώτηδες για δύο πράγματα είμαστε γνωστοί: για την μεγάλη περιφέρεια και για την πεταχτά μας δόντια.Τέλος πάντων.

Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Το σήμερα είναι σήμερα, και το αύριο αύριο. Και το αντίστροφο. Φοράω τα ακουστικά. Θέλω όσο τίποτε άλλο να ακούσω λίγο Μόνικα. Την λατρεύω! Κυριολεκτικά! Τρώω την τελευταία μπουκιά προσούτο (μιαμ, μιαμ) και γράφω το τελευταίο μου tweet πριν κοιμηθώ. «Όλα πήγαν καλά! Νικήσαμε! Αν δεν υπήρχε το twitter και το facebook, επανάσταση δεν θα γινόταν! Είναι απίστευτο κι όμως αληθινό! Ουάου! Τα λέμε στην Αθήνα!».

Bert Newton: Βάψιμο και περουκίνι Down Under…

2011-01-24T00:43:00.019+02:00

Ο Bert Newton αποτελεί έναν ζωντανό θρύλο της τηλεόρασης (του τόσο σοβαρού αυτού μέσου) στην γεμάτη φινέτσα χώρα της Αυστραλίας (ή «Ωστραλίας», όπως την αναφέρουν ορισμένοι συμπατριώτες μας της – εξίσου φινετσάτης – Αστόρια…). Υπηρέτης του λαϊκού θεάματος, μέχρι εκεί που δεν παίρνει, ο γερο-Bert δίδαξε στην πράξη τι θα πει γνήσια λαϊκή τηλεόραση.

Δεν ξεκίνησε με στόχο την τηλεοπτική καταξίωση ο παχύσαρκος τηλεπαρουσιαστής. Αντιθέτως, στα πρώτα του βήματα σε αυτόν τον μάταιο κόσμο έκανε άλλους, πιο συνετούς σχεδιασμούς. Η θαρραλέα και αταλάντευτη πίστη του στην αξία της αγνότητος τον οδήγησε, αρχικώς, σε ηθικότερες σκέψεις: ως ένθερμος καθολικός, εξέτασε την πιθανότητα μιας λαμπρής καριέρας στον τίμιο χώρο της ιεροσύνης. Τελικά, όμως, κατέληξε να ιερουργεί στον χώρο της τηλεοπτικής διασκέδασης – έναν χώρο χωρίς, αν το δούμε βαθύτερα, μεγάλες διαφορές από τον αντίστοιχο ιερατικό.

Στο πεδίο της τηλεοπτικής παρουσίασης έδωσε όλο του το είναι ο Bert. Και δεν κατάφερε και λίγα. Με τα χρόνια, κατόρθωσε να αναδειχθεί στο αδιαφιλονίκητο μόνιμο Νο2 της αυστραλέζικης τηλοψίας, με την έννοια ότι διέπρεψε, πράγματι, κυρίως σε ρόλους δευτεραγωνιστή, καθώς και ως μόνιμος αντικαταστάτης-αναπληρωματικός μιας σειράς βασικών τηλεοπτικών παρουσιαστών (ένα είδος Νίκου Στραβελάκη ή Μανώλη Καψή, εάν θέλουμε να το προσαρμόσουμε στα καθ’ ημάς).

«Θα γίνω, άραγε, ποτέ πρώτος;» – αυτή ήταν η ερώτηση που έθετε, στις αρχές της καριέρας του, στον εαυτό του, με αξιοσημείωτη συχνότητα, ο στρογγυλοπρόσωπος (αναπληρωματικός) entertainer. Οι αρκετές ευκαιρίες που του δόθηκαν εκείνη την εποχή για solo καριέρα πρωταγωνιστή-κεντρικού παρουσιαστή εστέφθησαν με αποτυχία… Αργότερα, ακολούθησαν και άλλες απόπειρες, πάντα με τον ίδιο στόχο της πρωταγωνιστικής καταξίωσης, και όλες με τα ίδια χαρακτηριστικά: πάντοτε βραχύβιες και – κυρίως – πάντοτε ατελέσφορες…

40 ολόκληρα χρόνια πήρε στον Bert για να καταφέρει να καθίσει επιτέλους με κάποια επιτυχία σε καρέκλα κεντρικού παρουσιαστή. 40 χρόνια, αλλά άξιζε τον κόπο… Η εκπομπή Good Morning Australia άνοιξε τον δρόμο μιας κάποιας αναγνώρισης στον σκληρά μοχθούντα τηλεδιασκεδαστή. Επρόκειτο για ένα λαϊκό μαγκαζίνο με «λίγο απ’ όλα», που κέρδισε (επιτέλους) την καρδιά ενός κάποιου κοινού και ψευτοκαταξίωσε τον Bert σε ρόλο αυστραλού Άλκη Στέα ή Χρήστου Οικονόμου (για να τον φέρουμε, και πάλι, σε ελληνικές αναλογίες).

Εύπεπτη τηλεόραση, για λαϊκή κατανάλωση, και με τον Bert – επιτέλους – στον θρόνο του ιερουργούντος. Μετά από μερικές τηλεοπτικές σαιζόν, όμως, το κανάλι αποφάσισε να σταματήσει την εκπομπή και έτσι ο φιλόδοξος τηλεαστέρας έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια του… Εν τω μεταξύ, κάποιες προσπάθειες του φεγγαροκέφαλου Ben για εισπήδηση στα χωράφια θεάτρου και κινηματογράφου εστέφθησαν σχεδόν όλες από αποτυχία – τόσο εμπορική, όσο και – κυρίως – καλλιτεχνική…

Ο Bert σήμερα θεωρείται ένας θρύλος του λαϊκού τηλεοπτικού θεάματος. Κατάφερε, κουτσά-στραβά, να βρει κάποιο κοινό, το οποίο και του χάρισε μια θέση μέσα στην καρδιά του (κι έχει πολύ χώρο η καρδιά του Λαού...). Κύριο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του (πέραν της φιλοδοξίας για καταξίωση), η ανάγκη του για ασφάλεια και περιποίηση – κάτι που προφανώς διαμορφώθηκε από το γεγονός ότι μέχρι τα 40 του έζησε, ανέφελα, μαζί με την αγαπημένη του μητέρα και έτσι δεν του έλειψε τίποτε (ζούσε μια ζωή με τέτοια πληρότητα κάτω από τις μητρικές φτερούγες, ώστε άργησε πολύ και να νυμφευθεί). Κύριο χαρακτηριστικό της δουλειάς του, το εύπεπτο περιεχόμενο και το απλοϊκό, άστοχο και μπαγιάτικο χιούμορ (ένας συνδυασμός χωρατών Λάκη Λαζόπουλου και ΓιώργουΤράγκα – για να δοθεί στον έλληνα αναγνώστη μια ιδέα περί ποιου πράγματος ομιλούμε).

Στην περίπτωση του Bert Newton κάνουμε λόγο για ένα μεγάλο κεφάλι· όχι τόσο με την μεταφορική έννοια, όσο με την κυριολεκτική: ένα πελώριο, στρογγυλό κεφάλι που σε ορισμένους προκαλεί ακόμη και φόβο! Κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτού του κεφαλιού είναι τα βαμμένα μαλλιά, αλλά και το περουκίνι που στεγάζεται επάνω του σαν σκεπή. «Ο Bert με αυτό το φρικτό περουκίνι μοιάζει σαν να φοράει κάποιο ζωάκι πάνω στο κεφάλι του», θα γράψει αυστραλός αναλυτής για το θέμα. Κάποιοι άλλοι αποκαλύπτουν ότι κάτω από το περουκίνι αναπτύσσεται, αργά αλλά σταθερά, πρόσφατα εμφυτευμένο μαλλί! Το βέβαιον είναι ότι το πορτοκαλίζον περουκίνι, το ομοιόχρωμα βαμμένο μαλλί και το παγερό από τα botox πρόσωπο (σε συνδυασμό και με την μεγάλη κοιλιά) δημιουργούν ένα εξαιρετικά αλλόκοτο (ή και αποτρόπαιο) θέαμα.

Πρόσφατα, μάλιστα, ο στρογγυλοπρόσωπος περουκομανής τηλεπαρουσιαστής, σε μια κρίση ειλικρίνειας, έκανε τα δημόσια αποκαλυπτήρια: με μια απότομη κίνηση τράβηξε το περουκίνι και, ενώπιον της τηλεοπτικής κάμερας, έλυσε όλες τις σχετικές απορίες. Το μόνο που αγνοούμε πλέον είναι το εάν το περιβόητο περουκίνι θα συνοδεύσει τον Bert, τον τηλεοπτικό αυτόν κεφάλα, και στην τελευταία του κατοικία, όπως τόσα και τόσα δημόσια πρόσωπα. Γιατί ο 73χρονος τηλεκομπέρ συνεχίζει να βρίσκεται εν ζωή – άγνωστον για πόσο ακόμα...

«Με έδιωξαν γιατί είμαι κοντός!». Delirium Tremens από τον Πάνο Παναγιωτόπουλο…

2011-01-12T01:37:00.015+02:00

Με τον πρόσφατο ανασχηματισμό στο νεοδημοκρατικό στρατόπεδο δεν πρέπει κανείς (νουνεχής τουλάχιστον) να έμεινε παραπονεμένος. Ήταν ένας ανασχηματισμός που τα είχε όλα. Ένας «με απ’ όλα», δηλαδή (και κυρίως με πολύ κρεμμύδι και τζατζίκι – αν κρίνουμε από το στυλ πολλών εκ των συμμετεχόντων). Και τι δεν είχε…

Και Μαριάννα Πυργιώτη με το chic apolitique της, και Θανάση Νάκο με την ψαράδικη μπρουταλιτέ του, και Μαργαρίτη Τζίμα με την οξύνοια και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο που σε κρατά πάντοτε ξάγρυπνο και έτοιμο για δυνατές πολιτικές μάχες, και Νίκο Νικολόπουλο με την παροιμιώδη ευπρέπειά του, και Γιώργο Βλάχο με τον κοσμοπολιτισμό και την βαθεία καλλιέργειά του.

Αλλά και Μάκη Γιακουμάτο είχε, με την αναγνωρισμένη απ’ όλους ευγένεια και λεπτότητά του, και Θανάση Γιαννόπουλο είχε, με την λεβεντοποιμενική αρχοντιά του, και Άρη Σπηλιωτόπουλο είχε, με την χαρωπή ανεμελιά του, και Μίλτο «Μίλκο» Βαρβιτσιώτη είχε, με την ανάλαφρη, παιδιάστικη αθωότητά του. Και βεβαίως, τις σταθερές αξίες που ακούνε στα ονόματα Χρήστος Σταϊκούρας και Νότης Μηταράκης, ενώ στα μετόπισθεν η στιβαρή και εμπνευσμένη αντιπροεδρία του Δημήτρη Λ. Αβραμόπουλου αποτελεί το καθησυχαστικό εχέγγυο για μια ελπιδοφόρα πορεία προς το μέλλον.

Ο εσωτερικός αυτός ανασχηματισμός στα (βαριά και καμπανίζοντα) όργανα της Νέας Δημοκρατίας υπήρξε, οπωσδήποτε, δημοκρατικός και ισορροπημένος Δημοκρατικός, γιατί τοποθετήθηκε σε επίσημες κομματικές θέσεις πλήθος στελεχών – και δη ικανών – της ΝΔ (κάποιοι ισχυρίζονται ότι ορισμένα στελέχη, με την φόρα που υπήρχε, στην αρχή τοποθετήθηκαν, κατά λάθος, σε δύο ή και περισσότερες θέσεις, προτού εντοπισθεί το σφάλμα και πάραυτα διορθωθεί). Ισορροπημένος, γιατί κατάφερε να συνταιριάξει – και, πιστέψτε μας, δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό – το σφρίγος και τον ενθουσιασμό της νεότητος (λ.χ. Σπηλιωτόπουλος, «Μίλκος», Καραγκούνης) με την σοφία και την στοχαστικότητα της ωριμότητος (λ.χ. Καντερές, Αβραμόπουλος). Επίσης, κομματικά στελέχη υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κίνηση-ματ, γιατί, με την σύνθεση των νέων οργάνων, φράζουν οι δρόμοι διαφυγής προς το νέο κόμμα χωρίς στελέχη αυτής της άχαρης ηλικιωμένης κυρίας, της οποίας το όνομα τώρα μου διαφεύγει.

Το νέο σχήμα φαίνεται να είναι και ευέλικτο, παρά τις αιτιάσεις κάποιων περί του αντιθέτου. Αν σκεφτεί κανείς ότι στις θέσεις τομεαρχών και γραμματέων τοποθετήθηκαν μόλις καμιά 150αριά στελέχη (την στιγμή που το κόμμα της ΝΔ έχει εκατοντάδες χιλιάδες εγγεγραμμένων μελών), αποδεικνύεται ότι έγινε καταφανής οικονομία δυνάμεων προκειμένου το νέο σχήμα να είναι και ευέλικτο και λειτουργικό. Σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε επίσημες κομματικές θέσεις όλα τα νεοδημοκρατικά στελέχη, πράγμα που, μολονότι θα πρόσθετε σε δημοκρατικότητα και αντιπροσωπευτικότητα (κάτι το ιερόν στις μέρες μας), θα εμπόδιζε, ωστόσο, αναμφίβολα την ευελιξία των οργάνων. Και που θα πάμε χωρίς ευελιξία…

Ο πρόσφατος ανασχηματισμός, όμως – και λυπούμεθα που το λέμε μετά από ένα τέτοιο εγκώμιο – είχε και τα λαθάκια του. Όλοι κατάλαβαν, ότι σε αυτό το χαρμόσυνο και αναγεννητικό για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως γεγονός έριξε βαρύ τον ίσκιο της μια εξόφθαλμη αδικία – μια αδικία που δεν τιμά κανέναν από όσους την απεργάστηκαν. Η μειωτική και ιταμή αντικατάσταση του εκπροσώπου Τύπου, Πάνου Παναγιωτόπουλου (περί αυτής της αδικίας ομιλούμε), στραπατσάρισε ό,τι αγαθό εκόμισε, σε επίπεδο ουσίας και εντυπώσεων, η αναμόρφωση του νεοδημοκρατικού οργανογράμματος. Ασφαλώς, όλοι γνωρίζουμε τα μειονεκτήματα του Πάνου: τις επιλεκτικές διαρροές προς συγκεκριμένα Μέσα και δημοσιογράφους καθώς και την διαμόρφωση προσωπικών στρατηγικών, τον εκνευριστικό στόμφο του, την ενοχλητική αυταρέσκεια του, την απωθητική σπουδαιοφάνειά του – στο τέλος-τέλος (όπως θα έλεγε και κάποιος ευεργέτης του Πάνου – πάνω από 90 σήμερα) και αυτή την γενικότερη αντιαισθητική φυσική παρουσία του, βρε αδελφέ, που, αντί να φέρνει ψηφοφόρους, τους έδιωχνε χιλιόμετρα μακριά.

Ο Πάνος, πράγματι, δεν μπόρεσε να τα καταφέρει στη θέση του εκπροσώπου. Φάνηκε ολίγιστος και παρωχημένος για το απαιτητικό αυτό αξίωμα. Εν πολλοίς, απέτυχε – και μάλιστα με πάταγο. Είναι αυτός, όμως, λόγος να στραπατσάρεις – και μάλιστα κατ’ αυτόν τον εξευτελιστικό τρόπο – ένα στέλεχος με τόση και τέτοια προσφορά στην παράταξη; Τη στιγμή, μάλιστα, που ήθελε – και το ήθελε τόσο πολύ! – να παραμείνει σε αυτή την θέση που του εξασφάλιζε τέτοια προβολή; Τη στιγμή που είχε υποσχεθεί ότι επρόκειτο να προσπαθήσει σκληρά για να βελτιωθεί; Επιτρέψατέ μας, σεβαστέ Πρόεδρε Αντώνη, να νομίζουμε πως όχι…

Για να αναλύσουμε τις εξελίξεις – ειδικά τις αφορώσες στον Πάνο – καταφύγαμε στα αρχεία μας, ρίχνοντας μια ματιά στα, σε ανύποπτο χρόνο, λεχθέντα (μάλλον γραφέντα) υπό του αγαπημένου μας αναρχοσυντηρητικού αρθρογράφου (ο σοβαρός Γιώργος Χαρβαλιάς θα κατανοήσει αυτή την αναγκαιότητα), του – μακαρίτη πλέον – Auberon «Bron» Waugh (υιού του Evelyn «Επιστροφή στον Brideshead» Waugh): «Οι άνθρωποι που είναι άσχημοι είναι εξίσου πιθανό να είναι ηλίθιοι και, πιθανότατα, περισσότερο δυσάρεστοι σε σύγκριση με τους ελκυστικούς» (Daily Telegraph, 16/03/1992). Θα συμφωνήσουμε, wholeheartedly, με την παρατήρηση του οξυδερκούς αρθρογράφου. Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι του σημείου να εξοντωθεί ηθικά και πολιτικά ο καημένος ο Πάνος, υπάρχει τεράστια απόσταση.

Ναι, δεν θα το αρνηθούμε. Οπωσδήποτε ο Πάνος είναι άσχημος. Είναι επίσης, εδώ και αρκετά χρόνια, και χονδρός, πολύ χονδρός πια – πετάγεται με δύναμη το περιττόν λίπος έξω από το παντελόνι, ενώ, πάντα λόγω πάχους, διακρίνονται έντονα, με ένα απλό και μόνο κοίταγμα στην περιοχή του προσώπου, τα διπλοσάγονα, όσο και στην περιοχή του θώρακος η έκδηλη – και, φοβούμεθα, ανεπίστρεπτη – γυναικομαστία. Επιπλέον, είναι και αυτά τα φρικτά φυτεμένα και βαμμένα μαλλιά που μοιάζουν με κράνος. Ναι, αυτό είναι, χωρίς αμφιβολία, θέαμα στερούμενο σοβαρότητος, θέαμα σπαρταριστό. Δεν θα διαφωνήσουμε. Αλλά, για μια στιγμή· για πολιτικό ψάχνουμε ή για μοντέλο; Γιατί, εντάξει, για μοντέλο ο Πάνος σίγουρα δεν κάνει. Για πολιτικός όμως;..

Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, το θανάσιμο αμάρτημα του Πάνου φαίνεται πως είναι και κάποιο άλλο: το γεγονός πως είναι και… κοντός! Μάλιστα κυρίες και κύριοι! Κοντός! Και φαίνεται ότι ούτε η αντιπαθής φυσιογνωμία του, ούτε το αποκρουστικόν του ξύλινου και στομφώδους λόγου του, ούτε τα εμφυτευμένα και βαμμένα μαλλιά του, αλλά ούτε και το πάχος του βάρυνε στην απόφαση του Πρόεδρου να τον απαλλάξει από τα καθήκοντα του εκπροσώπου. Σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες, ο βασικός λόγος για τον οποίον εξεδιώχθη ο Πάνος, το καθοριστικό γεγονός που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ της επιλογής της εκπαραθυρώσεώς του, είναι το… εξαιρετικά χαμηλό του ύψος. Συνελόντι ειπείν, ο Πάνος εξεδιώχθη κλοτσηδόν κυρίως γιατί είναι κοντός! Το παραδέχθηκε κι ο ίδιος, με παράπονο, σε πολύ στενούς του συνεργάτες: «Ο Σαμαράς με έφαγε. Με έφαγε γιατί λέει – άκουσον, άκουσον! – ότι είμαι κοντός!»…

Ο Πρόεδρος Αντώνης – πάντα και κατά τις δικές μας πληροφορίες – είχε γίνει δέκτης εντόνων διαμαρτυριών για την αστεία εικόνα που δημιουργούσε στο κόμμα η παρουσία ενός τόσο βραχύσωμου (αλλά και τόσο φουσκωμένου σαν γάλου) ανθρώπου δίπλα στον ψηλό Πρόεδρο – ένα κοντράστ που τον παρουσίαζε ακόμη περισσότερο κοντό απ΄ όσο είναι στην πραγματικότητα. «Δεν μπορεί να μας πάρει κανείς στα σοβαρά, Πρόεδρε, με έναν τόσο κοντό εκπρόσωπο – άσε και όλα τ’ άλλα κουσούρια του Πάνου…», τόνιζαν, σε κάθε ευκαιρία, προς τον Αντώνη οι συνομιλητές του. «Είναι πραγματικά πολύ κοντός για εκπρόσωπος του κόμματος, Πρόεδρε. Και να ήταν μόνο αυτό, πάει στο καλό… Για να αναπληρώσει, όμως, το χάντικαπ του ύψους, φουσκώνει το στήθος, σηκώνει πολύ ψηλά, μουσολινικώ τω τρόπω, το σαγόνι, κάνει και αυτές τις έντονες οριζόντιες και κάθετες κινήσεις με τα χέρια, παράγοντας έτσι θέαμα ακόμη πιο κωμικό από το αρχικό.

Άσε που, με τόσο φούσκωμα, ζόρισμα και στόμφο, φοβόμαστε μην έχουμε από πλευράς του και καμιά βίαιη διαφυγή αερίων… Κι άντε τότε να μαζεύεις τα σκωπτικά σχόλια του Τύπου. Μα τον Θεό, Πρόεδρε. Δεν πάει άλλο με τον Πάνο. Πρέπει να φύγει αυτός ο περίεργος, κοντός και ιδιόμορφος βαψομαλλιάς-εμφυτευματίας από εκπρόσωπος του κόμματος!», προσέθεταν με μια φωνή. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο Πάνος όχι μόνον προσέφερε περίσσευμα καρδίας για να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, όχι μόνον είχε περιορίσει το ουίσκι και τα γλυκίσματα για να χάσει κανένα κιλό, αλλά έφτασε μέχρι του εξευτελιστικού σημείου να φορά και υποδήματα με ενίσχυση στα τακούνια για να ενισχύσει, αντιστοίχως, τόσο την δική του εικόνα όσο και, κατά συνέπεια, την εικόνα του κόμματος…

Βεβαίως, ας μην απελπιστούμε· τίποτε δεν χάθηκε εντελώς. Ο Πάνος έχει ακόμη μια ευκαιρία να σβήσει τις δυσάρεστες μνήμες της αποτυχίας, από μιαν άλλη θέση – ως υφιστάμενος, τούτη τη φορά, του αντιπροέδρου Αβραμοπούλου. Και φρονούμε, ότι υπό την στιβαρή και συνάμα εμπνευσμένη καθοδήγηση του Αρκά statesman, ο Πάνος, αυτή τη φορά, έχει βάσιμες ελπίδες να τα καταφέρει…

Αν ισχύει, πάντως, ότι ο Πάνος εκπαραθυρώθηκε κυρίως λόγω του χαμηλού του ύψους, πρόκειται, οπωσδήποτε, για κατάφορη αδικία – για ένα πάρθιο βέλος στα (τροφαντά) οπίσθια του φιλότιμου Πάνου, αλλά και, ευρύτερα, της γαλάζιας παρατάξεως. Μάλιστα, κυρίες και κύριοι. Εκεί, δυστυχώς, έχει κατρακυλήσει η πολιτική στις μέρες μας… Ενώ έχεις στις πλάτες σου (ή, εν προκειμένω, στην καμπούρα σου – γιατί είναι και ελαφρώς καμπούρης ο Πάνος) τόσες μάχες, ενώ έχεις στο στήθος σου (έστω και σε κατάσταση γυναικομαστίας από το πάχος) τόσα κομματικά παράσημα, φτάνεις να χάνεις τελικά την θέση σου απλώς και μόνο επειδή είσαι κοντός… Ή, πιο σωστά, επειδή είσαι και κοντός… Quelle horreur!, όπως θα έλεγε και ο ίδιος ο (γαλλοτραφής) Πάνος…

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΑΓΚΑΣ! Θλίψη και συγκίνηση στη Χώρα...

2011-01-05T20:23:00.025+02:00

Σύμφωνα με επίμονες – αν και ανεπιβεβαίωτες, μέχρι στιγμής – πληροφορίες των τελευταίων ωρών, σήμερα, λίγο μετά της 10 το πρωί, άφησε την τελευταία του πνοή ο δημοσιογράφος Γιώργος Τράγκας. Ο γνωστός δημοσιογράφος μόλις είχε ολοκληρώσει την εκπομπή του στον Real Fm, όταν ένιωσε μια ξαφνική αδιαθεσία και σωριάστηκε στο δάπεδο. Ο πρώτος που έσπευσε κοντά του για να του παράσχει τις πρώτες βοήθειες ήταν ο επί της ραδιοσκηνοθεσίας συνεργάτης του, Ιωσήφ Καλαμαράκης.

«Είχε χάσει τις αισθήσεις του και ήταν χλομός. Του ξεκούμπωσα αμέσως το κοτλέ παντελόνι του, ενώ άρχισα να κάνω και μαλάξεις, χωρίς όμως αποτέλεσμα…» φέρεται να δήλωσε ο στενός συνεργάτης του Τράγκα. «Επιχείρησα να του δώσω και το φιλί της ζωής, που το είχα μάθει στους προσκόπους (πρέπει την προηγούμενη να είχε φάει σκόρδο ο Γιώργος…), αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν ξέρω από τι ακριβώς το έπαθε. Τον είδα όμως ότι ζοριζόταν σήμερα στην εκπομπή. Ίσως να φταίνε οι πολλοί λαρυγγισμοί. Και του είχα πει ‘Γιώργο, κόψε τους λαρυγγισμούς’, αλλά εκείνος δεν με άκουγε…», τόνισε ο Καλαμαράκης. Για να προσθέσει: «Ίσως φταίει και το ότι βρισκόταν σε αυστηρή δίαιτα μετά τις γιορτές. Είχε γυρίσει από την Γαλλία με 6-7 παραπανίσια κιλά, μεσ’ στο νερό, και, για να ξεγελάσει την πείνα του, το είχε ρίξει στα στραγάλια. Έτρωγε πολλά στραγάλια κατά την διάρκεια της εκπομπής, έπινε και πολύ νερό, και φαίνεται ότι στούμπωσε…».

Η συνεργάτις του Σπυριδούλα Τριάντου, βρισκόταν, κατά την διάρκεια της εκπομπής, συνεχώς δίπλα του και, μολονότι σε κατάσταση ταραχής, βρήκε την δύναμη να πει δυο λόγια: «Όταν τον είδα να σωριάζεται κάτω, νόμισα ότι ήταν ένα από τα γνωστά καλαμπούρια του Γιώργου που πάντα μας έκανε για να γελάμε. Αλλά δεν ήταν αστείο. Δυστυχώς… Μου έκανε εντύπωση ότι, καθώς κατέρρεε, τράβηξε με το χέρι του ένα αντίτυπο του περιοδικού Crash που είχε μαζί του πάνω στο τραπέζι του ραδιοθαλάμου (σ.σ. είναι η 40^η ή 41^η φορά που επανεξέδωσε το συγκεκριμένο περιοδικό ο Τράγκας) και, κρατώντας το σφιχτά, ψέλλισε: ‘Το Crash και τα μάτια σας!..’.

Ακόμη και στις τελευταίες στιγμές του, στην δουλειά και τους εργαζομένους δημοσιογράφους είχε το μυαλό του ο Γιώργος (λυγμοί). Μόλις έπεσαν οι ‘τίτλοι τέλους’ της εκπομπής (το αγαπημένο ‘laaandiiiiiiing’ του Γιώργου με υπόκρουση Phil Collins) τον είδα ιδιαίτερα προβληματισμένο για την πορεία αυτού του τόπου. ‘Αυτή η φράου η Δωροθέα θα φάει τον Ελληνικό Λαό. Οι Γερμαναράδες…Τα δάνεια… Το μνημόνιο… Η πτώχευση… Η διαφθορά… Πρέπει να αντισταθούμε! Η Ελλάδα προώρισται να ζήσει και θα ζήσει! Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα!’, μου σιγοψιθύρισε. Ο Γιώργος, πίσω από τον χιουμορίστα που όλοι αγαπήσαμε, ξέρετε, έκρυβε έναν μεγάλο πατριώτη!».

Η Καγκελάριος της Γερμανίας, Μέρκελ, είχε μπει, τους τελευταίους μήνες, για τα καλά στο στόχαστρο του Τράγκα. Και η εξέλιξη αυτή την έκανε, το δίχως άλλο, να χάσει τον ύπνο της. «Του είχε γίνει έμμονη ιδέα η Μέρκελ του Γιώργου», θα δηλώσει η επί πολλά χρόνια συνεργάτις του, Ανδριάννα Ζαρακέλη. «Δεν είναι συμπτωματική και η διαφήμιση που επέλεξε για να (επανα)λανσάρει το περιοδικό του, το Crash. Αυτό το σήκωμα της φουστανέλας προς την Μέρκελ αντιπροσώπευε κάτι βαθύτερο για τον Γιώργο. Ήταν ένα ‘έλα να τα πάρεις’ προς την ‘Δωροθέα’, όπως του άρεσε να την λέει».

Ο ψυχαναλυτής Δημήτρις Β. (επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του) αποδίδει, αντίθετα, το θέμα (το «concept», όπως θα το λέγαμε στη διαφημιστική γλώσσα) της συγκεκριμένης πολυσυζητημένης διαφήμισης, σε βαθύτερα, ψυχικά αίτια. «Ο δημοσιογράφος Γιώργος Τράγκας δεν έκανε μονάχα αυτή την διαφήμιση που παρέπεμπε, ευθέως, σε ανδρικά γεννητικά όργανα. Όλη η δημόσια ομιλία του έχει συνδηλώσεις και καταδηλώσεις με έντονο σεξουαλικό χρώμα και ιδιαίτερα με επίκεντρο της περιοχή των ανδρικών γεννητικών οργάνων. Κατά την άποψή μου, πρόκειται για μια, καθαρής μορφής, υπεραναπλήρωση λόγω ενδεχόμενης μικροφαλίας. Ο δημοσιογράφος πιθανότατα να μην κατάφερε ποτέ να συμβιβαστεί με το μέγεθος του γεννητικού του οργάνου. Να το θεωρούσε ανεπαρκές και αυτό να του προεκάλεσε κάποιο τραύμα. Από τις εν γένει αντιδράσεις του, εντοπίζω καταφανές σύμπλεγμα κατωτερότητας σε σχέση με το μέγεθος του οργάνου του, αντιμετωπιζόμενο από τον ίδιο (μάλλον ασυνείδητα θα έλεγα) διά της υπεραναπληρώσεως».

Παλαιός γνώριμος του Τράγκα, από τα ένδοξα χρόνια της Βραδυνής, ο οποίος επιθυμεί σήμερα να διατηρήσει την ανωνυμία του, θα σχολιάσει για τον παλαίμαχο δημοσιογράφο: «Ο Γιώργος είχε ψυχή μικρού παιδιού. Ρεπόρτερ από τα γεννοφάσκια του. Δεν θυσίαζε τίποτα μπροστά στην αποκάλυψη της είδησης. Τελευταία, βέβαια, είχε αδικηθεί. Δεν ήταν αυτός ο Τράγκας που ξέραμε. Είχε υιοθετήσει ένα δήθεν χιουμοριστικό στυλ, που όμως ήταν κρύο, καλαμπουρτζίδικο, γεροντικό – σου προκαλούσε αμηχανία. Γέλαγες από υποχρέωση, για να μην τον προσβάλεις. Με αυτά τα αστεία και με αυτές τις μούτες ήταν να τον λυπάσαι, τι αναγκαζόταν να κάνει, γέρος άνθρωπος, για να υπάρξει (άσε κι αυτές τις γελοίες μπλούζες με τις στάμπες...).

Ο Γιώργος πίστευε ότι είχε χιούμορ και ότι αυτό ήταν το δυνατό του χαρτί. Κανείς δεν τολμούσε να του πει ότι τα αστεία του, με τα οποία μόνον ο ίδιος γελούσε, είχαν την γεύση ξεθυμασμένης Coca-Cola. Ας είναι… Προσωπικά πιστεύω ότι αυτά τα δήθεν αστεία – τα καραγκιοζιλίκια, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς – τα έκανε λόγω της γυναίκας του. Είχε νέα γυναίκα (όχι και πολύ νέα στην πραγματικότητα, αλλά οπωσδήποτε νέα για τα ηλικιακά δεδομένα του Γιώργου) και νόμιζε ότι με αυτό το παρωχημένο χιούμορ θα γινόταν θελκτικός. Το παθαίνουν πολλοί άνδρες αυτό, όταν μπαίνουν στα γηρατειά και έχουν νεότερες γυναίκες. Θεωρούσε αυτά τα αστεία ως το καλύτερο διεγερτικό, το τέλειο αφροδισιακό. Είχε και προβλήματα λόγω του διαβήτη (με διάφορες παρενέργειες…) και έβρισκε σε αυτά τα υποτυπώδη, dated και ξεθυμασμένα γεροντοαστεία την αλκή, το σφρίγος που του έλειπε…».

Ο Γιώργος Τράγκας δεν υπήρξε αμελητέα μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας. Περνώντας από όλα τα ρεπορτάζ και από όλα τα Μέσα (έντυπα και ηλεκτρονικά) έγραψε την δική του ιστορία στον χώρο της ενημέρωσης. Η επιτυχία που γνώρισε σε όλα τα στάδια της επαγγελματικής του πορείας τον οδήγησε και στον ρόλο του εκδότη, όπου άφησε τη δική του, ξεχωριστή σφραγίδα. Τα Μέσα που δημιούργησε (Κανάλι 10, Χώρα, Financial Box, Crash, Score Live κλπ.) μπορεί να μην έτυχαν της ευρείας αποδοχής του κοινού, ωστόσο άφησαν έντονο το στίγμα τους στον χώρο της (ποιοτικής) δημοσιογραφίας.

Ο δημοφιλής δημοσιογράφος δεν εξαργύρωσε την επαγγελματική του επιτυχία μόνον με την εγκυρότητα και την αγάπη του κόσμου, αλλά και με οικονομική επιτυχία που του χάρισαν όχι τόσο οι πωλήσεις (πάντα χαμηλές στην περίπτωση των δικών του Μέσων) όσο η τεράστια κρατική διαφήμιση που ενθυλάκωναν τα ΜΜΕ του «Συγκροτήματος Τράγκα». Κατηγορήθηκε έντονα για την δυσανάλογη απορρόφηση διαφήμισης σε σχέση με τις κυκλοφοριακές επιδόσεις των Μέσων του. Οι κατηγορίες αυτές, ωστόσο, φαίνεται να είναι αβάσιμες και υπερβολικές, καθ’ όσον τα ΜΜΕ του Τράγκα προετιμώντο από λίγους μεν, αλλά εκλεκτούς – από την αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας. Και η διαφήμιση ξέρει να ξεχωρίζει τα δυνατά target groups.

Η (οπωσδήποτε αιτιολογημένη) αυτή ευμάρεια τού επέτρεψε και την αγορά μιας οικίας στην Νίκαια (όχι την πρώην Κοκκινιά – την άλλη, της Γαλλίας) στην οποία αναπαυόταν, όποτε ξέκλεβε μερικές μέρες (και ξέκλεβε αρκετές – ιδιαίτερα Παρασκευοσαββατοκύριακα), μαζί με την (κατά πολύ νεότερη σύζυγό του) Μαρία Καρρά. O θάνατός του σκόρπισε θλίψη όχι μόνο στους οικείους του και την ευρύτερη δημοσιογραφική οικογένεια, αλλά και σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Μαζί με τον Γιώργο Τράγκα, φεύγει, οριστικά δυστυχώς, και μια ολόκληρη εποχή, με έμφαση στην εξονυχιστική διασταύρωση της είδησης, τη δεοντολογία και την ανιδιοτέλεια.

Για τον αδόκητο χαμό του μεγάλου Έλληνα δημοσιογράφου, προέβη σε δηλώσεις ο γερόλυκος της δημοσιογραφίας (και αρθρογράφος της Real News) Χρήστος Πασαλάρης: «Έμεινα έκπληκτός. Ο Γιώργος έδωσε δύσκολες δημοσιογραφικές, πολιτικές και προσωπικές μάχες γι' αυτή τη δόλια πατρίδα. Ήταν ένας από του Κολοκοτρωναίους της ελληνικής δημοσιογραφίας. Είχαμε ανταλλάξει ευχές μόλις την πρωτοχρονιά. Του είχα, μάλιστα, ευχηθεί να μου παίρνει ο Θεός χρόνια και να του δίνει μέρες (σ.σ. ίσως γι’ αυτό να έφυγε τόσο νωρίς ο Τράγκας…). Θα τον θυμάμαι πάντα με αγάπη».

Δηλώσεις έκανε και ο εκδότης του Αδέσμευτου Τύπου, Δημήτρης Ρίζος: «Ήταν από τους άξιους δημοσιογράφους της από’δω πλευράς. Αγωνιστήκαμε πάντα από κοινά μετερίζια. Δώσαμε σκληρές μάχες τις δύσκολες εποχές για τη χώρα, με πρασινοφρουρούς, κοψοχέρηδες, κουτσονόμους κλπ. Ο Γιώργος πολέμησε τον Ανδρέα και την Μιμή όσο λίγοι. Με ήθος όμως και απαράμιλλη εντιμότητα. Εκεί στο Χέρφιλντ δίδαξε τι θα πει πραγματικό ρεπορτάζ. Θα μας λείψει. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια».

Ο παλαιός συνεργάτης του Τράγκα (τόσο στην Χώρα, όσο και στα άλλα Μέσα ιδιοκτησίας Τράγκα), Παντελής Ζήλος, θα δηλώσει: «Λυπήθηκα πολύ. Ήταν χαρούμενος άνθρωπος και σχετικά εντάξει ως εργοδότης (αν εξαιρέσεις 4-5 μήνες που μας άφηνε απλήρωτους). Είχε, βέβαια, πότε-πότε, και τα ξεσπάσματά του (λόγω του ανεβασμένου σακχάρου, πιστεύω), αλλά γενικά ήταν καλός στην συνεργασία. Αν και ήταν οπωσδήποτε μεγάλος σε ηλικία και είχε βεβαρημένη υγεία, φαινόταν γερό σκαρί. Να φανταστείτε ότι σε αυτή την προχωρημένη ηλικία, είχε μόνο λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα, άσπρες τρίχες…».

Τέλος, ο Νίκος Χατζηνικολάου (ο οποίος βρίσκεται σε άδεια) αρκέστηκε σε μια, από τηλεφώνου, λιτή, δωρική, δήλωση (όπως το συνηθίζει): «Για να το πω λαϊκά, για να το πω πεζοδρομιακά, ο Γιώργος ΤράΝΓκας (έρρινο) ήταν μπεσαλής και μάγκας. Tough guy, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι αγγλοσάξονες. Θα τον θυμάμαι με συγκίνηση τον θείο Γιώργο…».

Η κηδεία του Γιώργου Τράγκα θα γίνει – σύμφωνα με πληροφορίες – μεθαύριο Παρασκευή στις 5 μ.μ. από το Ά Νεκροταφείο Αθηνών. Σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του εκλιπόντος, τον επικήδειο θα εκφωνήσει ο δημοσιογράφος Χρήστος Κώνστας. Η οικογένειά του παρακαλεί, αντί στεφάνων, να κατατεθούν δωρεές στον «Σύλλογο απλήρωτων δημοσιογράφων Συγκροτήματος Τράγκα».

Stop Press: Νεότερες πληροφορίες φέρουν τον Γιώργο Τράγκα να βρίσκεται εν ζωή! Ζητούμε συγγνώμη για την τυχόν αναστάτωση που δημιουργήσαμε (παρά τη θέλησή μας) στον ίδιο και τους οικείους του εξ αιτίας προγενέστερων, αβάσιμων (και μακάβριων) πληροφοριών. Διατηρούμε, ωστόσο, αναρτημένο το ανωτέρω κείμενο-νεκρολογία, μόνο και μόνο για να καταδειχθεί μέχρι ποιού σημείου μπορεί να φτάσει η κακοήθεια ανεύθυνων και κακοπροαίρετων πληροφοριοδοτών. Ευχόμαστε, από καρδιάς, στον Γιώργο Τράγκα να είναι πάντοτε υγιής, έγκυρος και σοβαρός (όπως είναι, δηλαδή, και σήμερα), Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά (και, φυσικά, Καλή Χρονιά σε όλους).

Χάρης Πασβαντίδης: Το Πράσινο και το Μαύρο…

2010-12-06T16:02:00.018+02:00

Στη γενέτειρά του, «τας Σέρρας», χρωστά πολλά ο ποντιακής καταγωγής Χάρης Πασβαντίδης. Η λάμψη κι η υγεία που αποπνέει το πασβαντίδειο πρόσωπο, αλλά και αυτό το σχεδόν αψεγάδιαστα σμιλεμένο κορμί, οφείλουν πολλά στον καθαρό αέρα αυτού του πολιτιστικού λίκνου της βορείου Ελλάδος· αλλά και στο παχύ, πρόβειο σερραίικο γάλα, καθώς και τις χορταστικές ποσότητες ντόπιας γιαούρτης που κατανάλωνε ως παιδί ο λιχούδης Χάρης. Από τας Σέρρας λοιπόν – το άντρο του Καραμανλισμού με το έντονο ψύχος, τη στενοκεφαλίαση και τα πλήθη αμνοεριφίων – ο πληβείος πόντιος βρέθηκε στας Αθήνας. Και διέπρεψε! Φυσική εξέλιξη, άλλωστε, αφού στην Ελλάδα, την χώρα όπου η αξιοκρατία δουλεύει ρολόι, μια τέτοια αξία δύσκολο να χαθεί... Ο τίμιος αγωνιστής Χάρης, όμως, αν και αποχαιρέτισε ενωρίς την ορεινή πατρίδα του, ποτέ δεν απώλεσε την ταυτότητα του ορεσίβιου. Πολλώ δε μάλλον που, σύμφωνα με πληροφορίες, ουδέποτε έμαθε να κολυμπά, ενώ μια φορά που το επιχείρησε, ένα ζεστό αυγουστιάτικο απομεσήμερο, παρ’ ολίγον να πνιγεί! Από ένα απλοϊκό, λοιπόν, ασήμαντο – και μάλλον κουτό – παιδί της επαρχίας (με άριστη, όμως υγεία, για τους λόγους που αναφέραμε), ο Χάρης έφτασε, μέσα σε ελάχιστα χρόνια και μετά από υποτυπώδεις σπουδές, να τον μάθει όλη (σχεδόν) η Ελλάδα. Δεν είναι και λίγο… «Πόντιος είμαι, ό,τι θέλω κάνω» έλεγε η αξιοπρόσεκτη ελληνική ταινία-βιντεοκασέτα των ’80s (με Τσάκωνα και Λεζέ)· στο πνεύμα αυτό κινήθηκε και ο πόντιος Χάρης. Έκανε ό,τι θέλησε. Και πέτυχε! Έγινε γνωστός ανά το πανελλήνιο μέσα από την μαχητική δημοσιογραφική του παρουσία από τα μαγαζιά του Γιώργου Κουρή, του επιτήδειου βεσπάκια εκδότη (και... παραγωγού περγαμόντου). «Μα ήταν δημοσιογραφία αυτό το τσίρκο;», θα ρωτούσε κανείς. «Μπορούν να θεωρηθούν ως “μέσα ενημερώσεως” αυτά τα κωλοχανεία του Κουρή;», θα ρωτούσε κάποιος άλλος. Εξαρτάται από το πώς το βλέπει κανείς... Μήπως, άλλωστε, αποτελεί δημοσιογραφία αυτό που κάνουν τα περισσότερα δυσκοίλια, αστοιχείωτα και γεροντοκορίστικα «καθώς πρέπει» Μέσα της χώρας μας; Ο Χάρης, πάντως, δεν διακόνησε την φλούφλικη/φλώρικη «αντικειμενική» δημοσιογραφία των πολλών. Ήταν ένας polemicist υπέρ των σοσιαλιστικών ιδεωδών και της «εθνικής αντίστασης»! «Και το κάτουρό του είναι πράσινο…», θα σχολιάσει πρώην συνάδελφός του από τις ένδοξες εποχές του «βρώμικου ’89», υπογραμμίζοντας την ιδεολογική συνέπεια του Χάρη. Την δύσκολη, βέβαια, μάχη δεν την έδινε μόνος. Μαζί του, στα χαρακώματα του αγώνα «για δημοκρατία και προκοπή», μια εκλεκτή παρέα φιλότιμων (τριτ)αγωνιστών της δημοσιογραφίας εκείνης της αλησμόνητης εποχής: Γκιώνης, Γαργαλάκος, Βέλλιος, Μουζάκης, Σφαέλος, Γερονικολός, Σπύρος Μεταξάς, Κυριάκος «Σκυλάνθρωπος» Διακογιάννης (συνήθως με κομψό πτι καρώ σακάκι και μέσα από το υποκάμισο ένα εντυπωσιακό, μεταξωτό … φουλάρι!) και άλλα ιερά τέρατα της 4ης εξουσίας (ειδική μνεία στον πράγματι εξαίρετο Μάνο Καρμίρη, προπομπό του μεταμεσονύκτιου talk radio, με την εκπομπή «Από Αμόρσα σε Μονό», η οποία παραμένει μέχρι σήμερα η καλλίτερη εκπομπή στην ιστορία της ιδιωτικής ραδιοφωνίας). Στο ψυχαγωγικό πρόγραμμα, φιλότιμοι συμπαραστάτες οι Βασίλης Μπουγιουκλάκης (Μια σκελίδα σκόρδο/Κάμερα Αλήθεια), Όμηρος Αθηναίος (Όποιος Προλάβει Πρώτος) και ο τεράστιος Ζήσης Τσιριγκούλης (με τα ταλέντα του), με κορωνίδα του infotainment τον παντοτινό κομπέρ Ευάγγελο Γιαννόπουλο (με το παλαιό ωρολόγιο φορεμένο πάντοτε πάνω από την μανσέτα του υποκαμίσου – σε στυλ Gianni Agnelli…). Ωραίες, αξέχαστες εποχές· μαχητικές και δημοκρατικές. Ο Χάρης μας ενημέρωνε φιλότιμα με μπούσουλα τις εφημερίδες (κυρίως την Αυριανή), τις οποίες μάλιστα ξεφύλλιζε με τον χαρακτηριστικό του τρόπο, αφού δηλ. πρώτα, για να γυρίζει τις σελίδες, σάλιωνε και το δάκτυλο… Θέρμη πολλή στην έκφραση – επάλλετο η φωνή, ίδρωνε η μασχάλη… Σοφός λόγος (καστροϊκής μορφής και διάρκειας) σε ραδιόφωνο και τηλεόραση – ένα πραγματικό νέκταρ δημοκρατίας ανέβλυζε καθημερινά από αυτό το υπέροχο ποντιακό στόμα· λόγος που μοσχομύριζε σοσιαλισμό – καλύπτοντας την κατά τα άλλα δυσάρεστη αποφορά στόματος, μασχάλης και ποδιών, χαρακτηριστικό αρωματικό κοκτέιλ του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ατσαλώθηκε ο Χάρης. Το ασυμβίβαστο κοινό του ΠΑΣΟΚ της εποχής, οι «μη προνομιούχοι» με τα λαχανί πουκάμισα, τις σαγιονάρες και το τζατζίκι, είχαν τον Χάρη σαν θεό τους. Ουδόλως ηνωχλούντο από την δυσάρεστη οσμή των πασβαντίδειων παρεμβάσεων, δεδομένου ότι (όπως θα έγραφε και ο Ροΐδης) «είχον αμβλείαν την όσφρησιν»… Ο Πασβαντίδης, μετά το πέρας της καριέρας του στην ιδιόρρυθμη «δημοσιογραφία» της πράσινης ντουντούκας, και αφού ασχολήθηκε ένα φεγγάρι και με τον ποδοσφαιρικό παραγοντισμό (!), έκανε καριέρα σταθερά στο δημόσιο, μέσα στα κομματικά ενυδρεία. Κομματικός αργόμισθος, παρατρεχάμενος και σφουγγοκωλάριος υπήρξε ο Χάρης. Δεν το επισημαίνουμε για τον μειώσουμε. Αντιθέτως, θέλουμε να τονίσουμε πόσα έχασε ο ιδιωτικός τομέας από την αφλογιστία του Χάρη και την απορρόφησή του από το αντιπαραγωγικό δημόσιο. Πόσα περισσότερα θα είχε να προσφέρει, μπαίνοντας στον ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα, ο Πασβαντίδης με τις τόσες ικανότητες... Η κομματική πολιτική τσίγκλαγε από ενωρίς τον Χάρη. Άλλωστε, και ως δημοσιογράφος πολιτική έκανε, αφού δημοσιογραφία δεν τον έλεγες αυτό το πράγμα… Μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ (που αλλού;..), ο μαχητικός πόντιος θέλησε να δώσει νέες μάχες για έναν δημοκρατικότερο κόσμο. Μάταια όλα αυτά τα χρόνια διεκδικούσε τον επίζηλο τίτλο του βουλευτή. Το κόμμα του εκ συστήματος απέρριπτε την ένταξη στα ψηφοδέλτια της Β’ Αθηνών (ή «Β’ Αθήνας» στην πασοκική…). Σχεδόν κάθε φορά που ο Χάρης εξεδήλωνε ενδιαφέρον για υποψηφιότητα, έβλεπε από την πράσινη κομματική νομενκλατούρα την κόκκινη κάρτα και τον δρόμο προς τα αποδυτήρια… Μόνη εξαίρεση οι εκλογές του 2004, οπότε και φίλησε κατουρημένες ποδιές για να μπει στο πασοκικό ψηφοδέλτιο, μπήκε αλλά απέτυχε να εκλεγεί. Εξελέγη και νομαρχιακός σύμβουλος (εκλογές Β΄Εθνικής), αλλά ο ρόλος του ήταν καθαρά διακοσμητικός. Έτσι, ο κολοφώνας της πολιτικής του σταδιοδρομίας πρέπει μάλλον να θεωρείται (μέχρι τούδε, βεβαίως) ο διορισμός του στην Προεδρία των… Λαϊκών Αγορών Αθηνών και Πειραιώς! Πόσο ταιριαστή κατάληξη για έναν πιονέρο της δημοσιογραφίας του τελάρου… Ο – αρκετά σιτεμένος πια – Πασβαντίδης, αφού είδε και αποείδε ότι πράσινο κομματικό χρίσμα δεν βλέπει ούτε με το κιάλι (ακούγονταν, βλέπετε, πολλά στην πασοκική οικογένεια για το παρελθόν του, πέραν του ότι κρίθηκε ως παρωχημένος και γραφικός), αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος. Στην ταπεινή (και εύκολη) Αργυρούπολη επέλεξε να εκτεθεί ο Χάρης. Εκεί, λογικά, θα έκανε περίπατο. Αυτό μας έλεγαν διάφοροι παπαγάλοι της «ενημέρωσης». Και αυτό ήθελε ο Χάρης· την πολιτική νομιμοποίηση μέσα από μια άνετη εκλογή, για να ανοίξει τα πανιά του για άλλα, πιο μακρινά, ταξίδια.... Την Κυριακή των εκλογών, ένα ερώτημα βούιζε στο κεφάλι όλων ημών των φίλων της trash-cult δημοσιογραφίας και πολιτικής: Τι θα κάνει ο ρευματούχος Χάρης; Θα εκλεγεί δήμαρχος από την πρώτη Κυριακή; Την απάντηση, όμως, την είχε ήδη δώσει με προφητικό στίχο του, σε ανύποπτο χρόνο και με έναν παράδοξα πρωθύστερο τρόπο, ο μεγάλος μας ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης: «Μια μέρα μου σφύριξε κάποιος στ’ αφτί: “Πέθανε ο Χάρης”. “Σκοτώθηκε”». Όχι· προς Θεού! Ο Χάρης δεν μετέβη εις τας αιωνίους μονάς. Εδώ είναι, μαζί μας, σφύζοντας από υγεία. Σκοτώθηκε, όμως, εκλογικά, αφού τελικά όχι μόνον δεν εξελέγη δήμαρχος, αλλά ούτε στον δεύτερο γύρο δεν κατόρθωσε να εισέλθει. Ο Χάρης απέτυχε. Ηττήθηκε. Πάτωσε... Ο ατυχής Χάρης δεν έχει καταφανώς αδικηθεί μόνον από το πολιτικό κατεστημένο· έχει υπάρξει και θύμα ευρύτερης δημαγωγικής και ρατσιστικής επίθεσης. Κάποιοι, με κακοήθεια, αντί να του ασκήσουν κριτική επί του δημοσιογραφικού και πολιτικού, ασχολούνται με… την φυσική του εμφάνιση! Του καταλογίζουν… ασχήμια προσώπου (ευτυχώς, όχι και σώματος· εξάλλου, με τέτοιο κορμί-λαμπάδα πώς να ασκηθεί κριτική στον ευθυτενή πόντιο…)! Τέτοιες κακοπροαίρετες και αθεμελίωτες κριτικές θα μας βρίσκουν πάντοτε, με θέρμη, στο πλευρό του αδικουμένου. «Δεν είναι άσχημος δηλ. ο Πασβαντίδης;», θα ρωτήσει κανείς. Σύμφωνοι. Ευειδή δεν τον λες. Αλλά μπορούμε να προσάψουμε σε έναν συνάνθρωπο κάτι για το οποίο δεν ευθύνεται ο ίδιος, αλλά η (τσιγγούνικη) μητέρα Φύση; Πάντως, όσο και αν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι διεκήρυτταν, με έκδηλα αντιδημοκρατικό ελιτισμό, «οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή», η Φύση επιβάλλει, με έναν μυστηριώδη μα δίκαιο τρόπο, την αρμονία. Έτσι, πίσω από το μούτρο του Χάρη, αυτή την ίσως άσχημη μουτσούνα, κρύβεται μια πολύ όμορφη ψυχή… Ο Χάρης Πασβαντίδης, το trademark του αυριανισμού, απέκτησε, λοιπόν, με τα χρόνια την ταυτότητα ενός διακεκριμένου και πολύπειρου δημοσιογράφου και πολιτικού. Και – να τονιστεί αυτό – πάντα αυτοδημιούργητος, αφού μόνο να προσφέρει ήξερε, σε κόμμα και πατρίδα, ενώ τίποτε και ποτέ δεν του χαρίστηκε. Εκεί, όμως, που θα θέλαμε να σταθούμε, είναι σε μιαν άλλη ιδιότητά του, ήκιστα γνωστή: αυτή του γοητευτικού άνδρα, του γητευτή του θήλεος, του κομψού nobleman, του δανδή – μια ιδιότητα που με σεμνότητα συνηθίζει να κρύβει ο διακριτικός πόντιος... Όπως δεν είναι ευρύτερα γνωστό, ο Χάρης, δεν κάνει θραύση μόνον στο δημοσιογραφικό και πολιτικό στερέωμα· κάνει θραύση και στις γυναίκες – και μάλιστα σε διακομματικό επίπεδο. Αποδεικνύει ότι το φυσικό κάλλος δεν είναι το μόνο διαβατήριο για να εισέλθεις και να κατσικωθείς σε μια γυναικεία καρδιά· διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο η σύνολη γοητεία. Κι από δαύτην έχει μπόλικη ο Χάρης. Από πού να ξεκινήσει κανείς… Γνώση και ρητορική ικανότητα, πασπαλισμένη με πολύτιμη εμπειρία. Λαμπερό, αγνό και ανυπόκριτο χαμόγελο – ένα χαμόγελο που μόνο ευφυΐα αποπνέει. Γοητευτικό, αρρενωπό «cleavage» στο σαγόνι – που σε κάποιους θυμίζει και σχισμή κουμπαρά. Αλλά και στιβαρό κορμί, δυνατός σκελετός (είπαμε: καθαρός αέρας, γάλα, γιαούρτη) και περίφημο ανάστημα. Λες και το’ γραφε για τον Χάρη ο ποιητής μας (πολλή ποίηση έπεσε σήμερα, αλλά είναι το θέμα που εμπνέει) Γιάννης Βλαχογιάννης: «–Τ’ ανάστημά σου το τρανό και τις χοντρές κοκκάλες θαυμάζω…»… «Οι άνθρωποι σπάνια προσέχουν τα παλιά σου ρούχα, εάν φοράς ένα μεγάλο χαμόγελο» διασαφηνίζει το υπό Lee Mildon ρηθέν, αλλά δεν είναι αυτή η αιτία του πασβαντίδειου χαμόγελου. Γιατί ο Χάρης δεν έχει πια παλαιά ρούχα για να τα κρύψει, αφού πρόκοψε στη ζωή. Έμαθε, βέβαια, αργά τα κοστούμια και τις γραβάτες – οι σοσιαλιστικές καταβολές του δεν του επέτρεψαν από ενωρίς τέτοιες μπουρζουάδικες παρασπονδίες. Έτσι, μολονότι καταφανώς στερείται εξοικειώσεως με το σπορ της κλασσικής, ανδρικής ενδυμασίας, καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες. Ωστόσο, αν και έχει κάνει βήματα προόδου στον τομέα αυτόν (σε ελληνικά, βέβαια, αισθητικά standards…), ενίοτε παράγει τραγελαφικά αποτελέσματα. Φορεί, πολύ συχνά, λαμέ κοστούμια (ειδικά άνοιξη – καλοκαίρι), δυο νούμερα μεγαλύτερα από το κανονικό, ενώ μεγάλα αγοράζει συχνά δυστυχώς και τα κολάρα των υποκαμίσων του, οπότε ο λαιμός πλέει μέσα στο σοσιαλιστικό κολάρο. Επιπλέον, δείχνει συχνά να προτιμά τον παράδοξο συνδυασμό… μπουφάν και γραβάτας! Ένα επιπρόσθετο στυλιστικό χαρακτηριστικό του Χάρη είναι αυτά τα λαϊκά υποδήματα της μόδας που προτιμά, τα στενά, μακρουλά με ελαφρύ τετραγωνισμό στο εμπρόσθιο μέρος σκαρπίνια (τα ίδια που συνηθίζει να φορεί, μανιωδώς, και ο άλλος γητευτής της δημοσιογραφίας και της ζωής, ο Μανώλης Κοττάκης). Τα λαϊκά αυτά «παντοφλέ» υποδήματα (τα άλλως πως γνωστά ως «πεθαμενατζίδικα» ή «κωλομπαράδικα»), τα οποία κάνουν θραύση στα λαϊκά υποδηματοπωλεία Αθηνών και επαρχίας, ενισχύουν την allure λαϊκής κομψότητας, στα πελάγη της οποίας ο Πασβαντίδης πλέει (έστω κι αν, ως βουνίσιος, δεν ξέρει μπάνιο)… Τέλος, ας μην παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι ο συμπαγής και λαοπρόβλητος δημοσιογράφος-πολιτικός (τα εισαγωγικά μπαίνουν κατά βούλησιν…) φθάνει την αισθητική σε ανυπέρβλητα ύψη με την περιποίηση που επιδαψιλεύει στα – κάπως λιπαρά, είν' η αλήθεια – μαλλιά του: εδώ και αρκετά χρόνια δεν αφήνει τρίχα άβαφη (με εξαίρεση τις φαβορίτες), τιμώντας μια έντονη, δυναμική και νεανική "κορακί" απόχρωση. Βαμμένα πράσινα μυαλά, βαμμένα μαύρα τα μαλλιά… Έτσι εξηγείται και ο τίτλος που δώσαμε στο λιτό αυτό αφιέρωμα, παραφράζοντας τον Stendhal (Le Rouge et le Noir). Και αυτός ο συγγραφέας – τολμούμε να πούμε – λειτούργησε πρωθύστερα, αναφερόμενος, με έναν παράδοξο τρόπο, στον Χάρη, δεδομένου ότι το θέμα του έργου του είναι η κοινωνική αναρρίχηση ενός φιλόδοξου πληβείου. Στον ήρωα του Stendhal (Julien Sorel), ρεαλιστικά, μόνον το μαύρο του κλήρου θα μπορούσε να εξασφαλίσει αναρρίχηση· στον Χάρη, αντιστοίχως, μόνο το πράσινο του αυριανικού σοσιαλισμού... Υποθέτουμε ότι θα καλοδεχτεί τον συγκεκριμένο τίτλο ο Χάρης, μιας και γνωρίζουμε καλά ότι την διεθνή λογοτεχνική και άλλη γραμματεία την παίζει στα δάχτυλα. Κάποιοι, βέβαια, ισχυρίζονται ότι ο Χάρης μόνον κάτι άλλο ξέρει να παίζει – και μάλιστα από μικρός (την πολιτική). Όπως και να’ χει το πράγμα, όμως, όλα βρίσκουν σιγά-σιγά την εξήγησή τους. Με τέτοιες αρετές, με τόσα επιτεύγματα, με τέτοιο στυλ, να γιατί οι πύλες της αναγνώρισης ήσαν – και παραμένουν – ορθάνοιχτες για τον χαριτόβρυτο Χάρη· ορθάνοιχτες, σαν τις παλάμες του κόσμου, όταν τις στρέφει προς τον ακάματο πόντιο αγωνιστή…

Γιώργος Αμυράς: Εκλογές, καράφλα και καυτές σέλες…

2010-11-13T23:16:00.009+02:00

«Για να δούμε· τι θα πει ο Αμυράς»; «Θα δώσει γραμμή ο Αμυράς»; «Μα που το πάει ο Αμυράς»; Αυτές και άλλες, αντίστοιχου βάθους, διερωτήσεις φαίνεται ότι σφραγίζουν την επαναληπτική εκλογή στον δήμο Αθηναίων. Ανεπιγνώστως, πολιτικοί και πάσης φύσεως αναλυτές, με τις ερωτήσεις αυτές, δίνουν την δική τους απάντηση στον εάν η γελοιότης έχει πάτο. Φαίνεται πως όχι, μιας και ένας trendy χαζοχαρούμενος νεανίσκος με ποδήλατο και κάτι ολωσδιόλου περίεργες αμφιέσεις μπορεί όχι μόνο να κερδίζει ένα διόλου ευκαταφρόνητο εκλογικό ποσοστό, αλλά και να έχει τους διεκδικητές του θρόνου γονατισμένους στα (γυμνασμένα από το ποδήλατο) πόδια του… Η φενάκη, το ποστίς, το χτένισμα «γέφυρα» κλπ. δεν αποτελούν την μόνη κουτοπονηριά που επινοεί ο φαλακρός για να ξεγελάσει τους άλλους και – κυρίως – τον εαυτό του. Μια ειδική μόδα-πατέντα της εποχής επιβάλλει το ολοκληρωτικό και επιθετικό κούρεμα, ώστε το κρανίο να μένει γυμνό από κάθε υποψία τρίχας. Παλαιότερον, στη χώρα μας, το κούρεμα αυτό (το επονομαζόμενο «γουλί») «επιδαψιλευόταν» κυρίως στους ατάκτους μαθητάς ή προέκυπτε ως αποτέλεσμα σοβαράς ασθενείας. Προσέτι, σχετιζόταν και με λόγους υγιεινής, καθώς η ψείρα κάποτε σε αυτή τη χώρα ήταν είδος εν αφθονία. Αντιθέτως, την σήμερον, ο άνθρωπος-«γλόμπος» είναι της μόδας. Ο «γλόμπος» είναι κουτοπόνηρος. Επιλέγει την οδό αυτή, διότι επιθυμεί να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι όχι μόνον δεν τον ενοχλεί το γεγονός ότι οι τρίχες έχουν οριστικώς διαζευχθεί από το κεφάλι, αλλά ότι ο ίδιος έχει επιλέξει αυτή την κρανιακή εμφάνιση, άδειος από κάθε υποψία τρίχας. Στην παραπάνω κατηγορία, του ανθρώπου-«γλόμπου» ανήκει και ο μέχρι προχθές διεκδικητής της δημαρχίας των Αθηνών και τηλεοπτικός διασκεδαστής, Γιώργος Αμυράς (παρά την επιτυχία του, όμως, θέλει πολλά καρβέλια ακόμα για να φτάσει τη λάμψη του αληθινού και παντοτινού (Διαμαντή) Αμυρά-Κώστα Καζάκου στο Βέρα στο Δεξί…). Ένα θεότρελο, χαρούμενο αγόρι, με παρακαταθήκη μια εκνευριστική και ανιαρή εκπομπή μονόπαντης τουριστικής ρεκλάμας (και όχι δημοσιογραφίας), με το ποδήλατό του πάντα ανάμεσα στα σκέλια και φορώντας κάτι περίεργες παρδαλές στενές μπλούζες, κάτι ιδιόμορφες κολλητές βερμούδες, και φυσικά τα αναπόφευκτα αυτά παράδοξα κράνη του ποδηλάτη, την είδε πολιτικός παράγων... Το παιδί ίσως δεν φταίει. Γιατί αποτελεί το σύμπτωμα μιας εποχής. Αν δεν ήταν αυτός επικεφαλής της παράδοξης αυτής γκρούπας, σίγουρα θα βρισκόταν κάποιος άλλος από την ιδιόμορφη κατηγορία των λοξών αυτών παραστρατημένων νέων της εποχής. Γιατί είναι πια πολλοί· και... ζουν ανάμεσά μας (για να κάνουμε και μια σινεφίλ αναφορά στον μεγάλο John Carpenter). Οι ποδηλατάκηδες αυτοί είναι οι σύγχρονες ζηλωτές. Θρησκεία τους η οικολογία· θεός τους το ποδήλατο. Μόνο που αντί για τον κότσο της θεούσας, έχουμε την ξυρισμένη κεφάλα. Ο φανατισμός με τον οποίον προπαγανδίζουν την χρήση του ποδηλάτου μόνο με φανατισμό θρησκευτικής σέκτας μπορεί να συγκριθεί. Το ποδήλατο γι’ αυτούς είναι το άπαν – και το αεροδυναμικό cycling helmet το χριστιανικό τους σταυρουδάκι. Όταν, μάλιστα, εντοπίσουν άνθρωπο άνευ ποδηλάτου, φίδι που τον έφαγε… Θα αντιμετωπίσει το σκώμμα ή και τη νουθεσία των παρδαλοντυμένων φανατικών με τα ποδήλατα… Στην περίπτωσή τους, έχουμε μια ακόμα εκδήλωση ενός παράδοξου φαινομένου της εποχής: την κυριαρχία της διαδικασίας επί του περιεχομένου. Το θέμα, όπως αυτοί πιστεύουν, δεν είναι να πάμε σχετικώς γρήγορα και με ασφάλεια στον προορισμό μας. Το θέμα είναι να πάμε αποκλειστικά με ποδήλατο. Κάθε άλλο μέσο κρίνεται ως αντικοινωνικό. Είτε επιλέξεις αυτοκίνητο, είτε μοτοσακό, είτε ακόμη και ιπτάμενο χαλί, ο φανατικός της ποδηλασίας θα σε στραβοκοιτάξει. Ενώ αν έχεις ποδήλατο... Και στην κόλαση ακόμη πάμε, αρκεί να πάμε με ποδήλατο. Εννοείται με ένα από αυτά τα πολύχρωμα, ελαφριά, «διαστημικά» ποδήλατα της μόδας και όχι τα βαριά, κλασσικά και ανεπιτήδευτα ποδήλατα της παλαιότερης εποχής, που απαιτούσαν από τον ποδηλάτη στιβαρότητα και αυταπάρνηση προκειμένου να ποδηλατήσει. Επιπλέον, εάν τους ακούσουμε και, υιοθετώντας την μανιακή ποδηλατοδρομία που συστήνουν, καταφέρουμε να αφήσουμε την τελευταία μας πνοή πάνω σε ένα ποδήλατο, είναι πλέον ή βέβαιον ότι από τη σύγχρονη αυτή ποδηλατάδικη σέκτα θα ανακηρυχθούμε άγιοι… Όχι. Το ποδήλατο αποτελεί μια άκρως φαιδρή επιλογή για την Αθήνα, με τις ανηφόρες και το καυσαέριο. Φυσικά δεν αρνούμεθα την ομορφιά του ποδηλάτου. Είναι ένα ανάλαφρο, απλό στη χρήση του και ενίοτε κομψό μέσο μεταφοράς. Αρκεί να ξέρουμε να το χρησιμοποιήσουμε με τον δέοντα τρόπο, υπό τις δέουσες συνθήκες και κατά τον δέοντα χρόνο. Μπορεί, λ.χ., να αρνηθεί κανείς την ορθότητα της εικόνας ενός ποδηλάτη, ο οποίος βγαίνει για μια φθινοπωρινή βόλτα στην βρετανική εξοχή, με ένα κλασσικό κατάμαυρο Pashley ή Raleigh (αντί για αυτά τα φαιδρά «διαστημικά» ποδήλατα της μόδας), φορώντας το tweed κοστούμι του (αντί για αυτά τα περίεργα και flashy ποδηλατοενδυματικά παραφερνάλια) με μαζεμένα τα μπατζάκια (πιασμένα με ένα ειδικό κομψό μεταλλικό κλιπ), με ένα flat cap στο κεφάλι (αντί για αυτά τα κακόγουστα και απολύτως φαιδρά cycling helmets) και με μια εξάδα Guinness, ένα μπουκάλι gin, και ένα loaf of bread μέσα στον παραδοσιακό ποδηλατικό κάλαθο (αντί για περίεργα αναψυκτικά και ισοτονικά εντός σακιδίου πλάτης); Οι ποδηλατάδες-πολιτικοί της Αθήνας διακρίνονται από μιαν απροσδιόριστης προέλευσης new age αύρα. Και είναι, χωρίς αμφιβολία, μοντέρνοι. Γι’ αυτό και έχουν ξεκωλωθεί στην χρήση blogs, iPods, iPhones, Facebook, Twitter και όλων αυτών των «προωθημένων» διακινητών της ασημαντολογίας. Γυμνάζουν, με νευρωσική επιμονή, γλουτούς, μηρούς, γάμπες, δικέφαλους τρικέφαλους – σφιχτό σαν πέτρα το κωλαράκι από την ατέλειωτη ποδηλατάδα. Ό,τι όργανο, όμως, περισσεύει από τον λαιμό κι απάνω, παραμένει συστηματικά αγύμναστο. Εξ ου και οι αφελείς μέχρι δακρύων «πολιτικές» αντιλήψεις των πιστών της ποδηλατοθρησκείας. Στο νεανικό μυαλό τους δημαρχιακή πολιτική σημαίνει «τα πέντε Π» (ποδήλατα, πεζοδρόμια, πάρκιν (sic), πράσινο, πολιτισμός) – αυτά είναι τα συστατικά του γεροφτιαγμένου πολιτικού μανιφέστου του ποδηλατοσυνδυασμού· όπως, για τον χριστιανό, η προσευχή, το προσκύνημα της εικόνας, η γονυκλισία, το σταυροκόπημα και το κερί. Σ' ένα κρεσέντο παιδαριώδους βουλησιαρχίας, κοντοπαντελονάκηδες και βερμουδάκηδες Αμυράδες υποκαθιστούν την πολιτική με τις επίμονες και αφελέστατες νεανικές τους ψευδαισθήσεις. Αρκεί να θελήσεις κάτι και έγινε – είναι τόσο απλό. Και φουλ οικολογία. Εκτός από τους παιδίσκους με τις λύκρα βερμούδες και τα αεροδυναμικά κράνη, ουδείς από τους «παλαιούς» πολιτικούς έχει, κατά τη γνώμη τους, δεχθεί το ζείδωρον νάμα της υπερηχητικής ποδηλατοκινούμενης πολιτικής. Η χαρά, δε, και η ερωτική κάψα με την οποία μιλάνε, όταν αναφέρονται στη ποδηλατική επανάσταση (που είναι προ των πυλών – σαν την ιεχωβάδικη Χιλιετή Βασιλεία), σε ωθεί στο να διερωτάσαι μήπως και ποδηλατούν με τις ώρες έχοντας αφαιρέσει τις σέλες, καθήμενοι απάνω στο γυμνό σίδερο… Οι Αμυράδες, με τοτέμ τη σέλα και το ποδήλατο, είναι τα πρεζόνια της μεταμοντέρνας δημόσιας ζωής. Γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι «να την ακούσουν» – οικολογικά και ποδηλατικά· μαζί με τους λοιπούς οικολόγους, υγιεινιστές, vegetarian και άλλες κατηγορίες νευρωσικών συνανθρώπων μας. Είναι, χωρίς να το ξέρουν, τα τσικό του Κωνσταντίνου Παπανικόλα (μόνο που ο γηραλέος βαψομαλλιάς οικο-λογούσε γιατί κονόμαγε…). Το θράσος αυτών των πολιτικών bonsai που άξαφνα είδαν τον εαυτό τους σαν κυπαρίσσια ταΐζεται από μια κακομαθημένη και κωλοπαιδαράδικη αντίληψη ηθικής και διανοητικής υπεροχής. Αυτή δεν οφείλεται μόνο στην σαρακοφαγωμένη πολιτική ζωή που επιτρέπει σε κάθε φλούφλη ποδηλάτη με γυμνασμένα μπούτια να εμφανίζεται ως σύγχρονος El Cid, αλλά και στα Μέσα Ενημέρωσης της γλειψιματικής κοινοτοπίας. Τα φλου αρτιστίκ media (που σκαμπάζουν από πολιτική όσο ο Χατζηνικολάου από χιούμορ) έβαλαν αμέσως κάτω από τις μεταμοντέρνες φτερούγες τους τον πεφυσιωμένο ξυρισμένο Μελχιόρ και την παρέα του. Αλλά και τα πιο «πολιτικά» μέσα οσμίστηκαν νεανικό ψητό και αβάνταραν κι αυτά με τη σειρά τους την κακομαθημένη τρελοπαρέα των ανέμελων ποδηλατανθρώπων, γλείφοντας έτσι την ευαίσθητη κωλοτρυπίδα της υπερεκτιμημένης «νεολαίας». Η σεμνότης πάει περίπατο και η έπαρση στήνει χορό. Η τσογλαναράδικη αυθάδεια που διακρίνει δημοσίως τον κεκαρμένο σφιχτομπούτη υποψήφιο παραπέμπει σε κόκορα – έναν κόκορα χωρίς λοφίο... Εν κατακλείδι, εάν η χαζοχαρούμενη απολιτικότητα και ο δυνατός, πιτσιλιστικός αυτός πολιτικός αυνανισμός των γραφικών με τα ποδήλατα προβάλλεται ως η λύση στο πρόβλημα της κομματικής νοητικής καθυστέρησης, δεν μένει παρά να ευχηθούμε «back to basics»· ως αδιάβροχο, για να μην πιτσιλιστούμε από τις ποδηλατάδικες και άλλες νεανικές εξυπνακίστικες σπερματεγχύσεις.

Γιάννης Κούρος: ένας βαμμένος μαραθωνοδρόμος…

2010-10-30T23:09:00.016+03:00

Η δύσμοιρη Ελλάς βγαίνει από την κρίση μέσω του 28^ου κλασσικού Μαραθωνίου Αθηνών. Το γεγονός αυτό αλλάζει την ρημαδιασμένη εικόνα της χώρας. Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται ο αραιογένης υπουργός Πολιτισμού με την φωνή που βγαίνει δύσκολα, σαν από σφιγμένη οπή, την αφόρητη ηδυπάθεια, αλλά, οπωσδήποτε, την τεράστια ευφυΐα, Παύλος Γερουλάνος. Την ίδια άποψη ασπάζεται και ο λάτρης του σούσι, του γιλέκου και του κόμπου Windsor, ο ΥΠΕΞ με την προτεταμένη κάτω γνάθο, ο νυν και αεί υποψήφιος διδάκτωρ (και ισόποσης ευφυΐας με τον Γερουλάνο – αν όχι μεγαλύτερης), Δημήτρης Δρούτσας. Για να το λένε τέτοια μεγέθη, κάπως έτσι πρέπει να έχουν τα πράγματα...

Επομένως, ο «Ολυμπισμός», τα «υψηλά ιδανικά», η «ευγενής άμιλλα» και άλλα παρόμοιες – εντελώς πρωτότυπες – διακηρύξεις, θα σπάσουν κάθε ρεκόρ επαναλήψεως από σήμερα, σπάζοντας, ταυτοχρόνως, και τους γενετήσιους αδένες μας. Το ντεκόρ θα συμπληρωθεί από πολιτικούς επιδιδόμενους σε αρχαιολατρικούς δεκάρικους· από δημοσιογράφους-κασετόφωνα του μεροκάματου· από αθλητικόφιλους χλεμπονιάρηδες υγιεινιστές· από ξεθυμασμένους ελληνολάτρες που αναζητούν με τον φακό, νευρωσικά και ψυχαναγκαστικά, το αρχαιοελληνικό κλέος· και, βεβαίως, από το αναπόφευκτο sponsoring από Τράπεζες, εταιρίες αναψυκτικών και αθλητικών ειδών, καθώς και τηλεοπτικά κανάλια, που έχουν ενσωματώσει στην επαγγελματική πρακτική τους το πνεύμα αυτών ακριβώς των ιδανικών και επιθυμούν, ευλόγως, να το μεταλαμπαδεύσουν και σ’ εμάς. Τους ευχαριστούμε…

Βεβαίως, το θέμα του Μαραθωνίου, είτε στο πλαίσιο της σημερινής καρικατούρας είτε και γενικώς, θέτει διάφορα, κρίσιμα οπωσδήποτε, ερωτήματα: Γιατί τρέχει κανείς; Τι επιθυμεί να επιτύχει με τούτη την ακατανόητη –φαινομενικώς έστω – δραστηριότητα; Το να τρέχεις για να αποφύγεις το δάγκωμα ενός σκύλου είναι κατανοητό· ωσαύτως, το να τρέχεις για να προλάβεις το λεωφορείο. Αλλά, γιατί να τρέχει κανείς άνευ ειδικού λόγου και αιτίας; Γνωρίζουμε τα «θεωρητικά» περί αναμετρήσεως με τον Εαυτό, περί σκληραγωγήσεως και τα παρόμοια, αλλά, ομολογούμε ότι κάτι τέτοιες ερμηνείες αδυνατούν να μας καλύψουν. Μήπως η λύση έχει κάποιο – όχι τόσον λαμπερό – ψυχαναλυτικό βάθος; Μήπως υποκρύπτεται νεύρωσις; Μήπως θα πρέπει να ασπαστούμε την εντελώς παράδοξη και εκκεντρική άποψη, ότι το τρέξιμο υποκρύπτει από πλευράς του δρομέως μια έντονη, αλλά ασυνείδητη, επιθυμία να συνουσιαστεί με την Μητέρα Γη; Επειδή, όμως, έτσι πηγαίνει πολύ μακριά η βαλίτσα και κινδυνεύουμε και εμείς να κατρακυλήσουμε στη γραφικότητα, σταματούμε κάπου εδώ. Και περνούμε, τιμώντας κι εμείς με τα δικά μας όπλα τον 28^ο κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών, στην παρουσίαση ενός μαραθωνοδρόμου διόλου γραφικού, του αγωνιστή της ζωής και του αθλητισμού Ιωάννη Κούρου.

«Όξω από το σπίτι!»… Αυτή την οδυνηρή φράση άκουσε ο μικρός Γιάννης, κάπου στις αρχές του ’60 στην Τρίπολη, το λίκνο της Αρκαδίας, από το στόμα του ίδιου του μαραγκού πατέρα του. Σεμνός ο Γιάννης και ευαίσθητος, ταπεινής καταγωγής αλλά με τεράστιο περίσσευμα ψυχής σαν τον Χριστό (ίσως, διότι και Εκείνου ο πατέρας μαραγκός ήταν…), υπέστη κλονισμό. Ο πληγωμένος και εκδιωχθείς από την οικογενειακή εστία Γιάννης δεν κατέληξε σε κάποια φάτνη, αλλά στο μικρό σπιτάκι του παππού και της γιαγιάς, στο γραφικό Μερκοβούνι, ένα τσιγάρο δρόμο από την Τρίπολη. Εργάστηκε από παιδί ο τίμιος Γιάννης ως χειρώναξ, με λαμπρά αποτελέσματα. Το παιδί της βιοπάλης, ωστόσο, δεν έχανε λειτουργία στον Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας Τριπόλεως. Ο καλός Θεός τον είχε τόσο πολύ βοηθήσει, που έπρεπε, λατρευτικώς, και ο Γιάννης κάτι να ανταποδώσει. Έτσι πέρασαν τα άγουρα εφηβικά χρόνια του μικρού Γιάννη. Μεγάλωνε όμως. Και δεν επιθυμούσε το άχθος της χειρωνακτικής εργασίας. Ήθελε κάτι το διαφορετικό, κάτι το καλύτερο. Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισε ότι η λύση είναι η Γυμναστική Ακαδημία. Πηγαίνει μια και δυο στην μητέρα του και δειλά την ρωτά εάν μπορεί να υπολογίζει στην οικονομική στήριξη της οικογενείας. Εκείνη του δίνει μια σπαρακτική απάντηση, ικανή να ραγίσει και την πιο άπονη καρδιά: «Να κόψεις τον λαιμό σου να τα βρεις, αν θέλεις λεφτά»…

Έπρεπε να φύγει από την Τρίπολη ο μικρός Γιάννης. Το ήξερε καλά αυτό. Επρόκειτο για μια πόλη με εξαιρετικά δυσάρεστες θύμησες… Νηστικός, άφραγκος, περίπου κουρελής και σίγουρα ασκεπής γυρίζει πέρα-δώθε στους δρόμους της Τριπόλεως. Οι μέρες κυλούν βασανιστικά. Ο Γιάννης τις μετράει μία-μία. Έχουν, εντωμεταξύ, αποδημήσει οι αγαπημένοι παππούς και γιαγιά που τον φρόντιζαν στοργικά πολύ και ο Γιάννης δεν έχει σχεδόν ούτε μια μπουκιά να βάλει στο στόμα του. Μόνο στον αθλητισμό εκτονώνεται. Μήκος, τρέξιμο, μπάσκετ – αυτές είναι οι ενασχολήσεις του αδικημένου αγοριού. Να’ ναι καλά ο αγαπημένος του φίλος, ένα προνομιούχο παιδί της Τριπόλεως, που, όποτε ο Γιάννης έχει κρίσιμο αγώνα, του αγοράζει ένα φραντζολάκι από τον γειτονικό φούρνο χώνοντάς του μέσα και μια σοκολάτα περιπτέρου. «Έτσι μπορούσα να φάω κάτι τις και να στυλωθώ…», θα παραδεχθεί ο μετέπειτα μεγάλος μας αθλητής.

Ο Γιάννης πολιτικοποιήθηκε κιόλας – και μάλιστα από ενωρίς. Σαν τώρα θυμάται την αποφράδα 21^η Απριλίου του 1967. «Ήρθαν αστυνομικοί στην αλάνα που παίζαμε και μας διέταξαν να πάμε γρήγορα στα σπίτια μας. Την επόμενη μέρα μας μάζεψαν στο σχολείο και μας κούρεψαν γουλί». Αυτή ήταν η οδυνηρή πρώτη επαφή του Γιάννη με την πολιτική. Εκεί, ίσως, κατάλαβε και την σχέση πολιτικής και αισθητικής (χωρίς, μάλλον, ο νεαρός τριπολιτσιώτης να γνωρίζει την σχετική ανάλυση του Friedrich von Schiller…).

Ο Γιάννης, έφηβος ακόμη, απέρριψε τα ομαδικά σπορ. Εστράφη στα ατομικά. «Δεν είναι δίκαια τα ομαδικά σπορ!», θα πει αργότερα. «Μπορεί να αποδώσω καλά και όμως να χάσω. Έτσι θα μείνω χωρίς ανταμοιβή», θα υποστηρίξει. Εντοπίζονται εδώ ψήγματα εγωπαθείας; Ποιος να ξέρει…

Τελικά, ο Γιάννης θα αφήσει την Τρίπολη και θα κατέβει στην πρωτεύουσα κυνηγώντας την τύχη του. Θα απασχοληθεί στο κατάστημα ενός Εβραίου υφασματέμπορος και, ακολούθως, ως βοηθός τυπογράφου. Θα βγάλει και δίσκους με τραγούδια, ενώ ένα φεγγάρι θα τιμήσει και τις μπουάτ, άδοντας τραγούδια του νέου κύματος (όπως έκανε για να βγάλει τον επιούσιο, με την κιθαρίτσα του και το ψευδώνυμο «Τεό Νέβας», και ο μετέπειτα καθηγητής, το γνωστό «όνειδος» της οικογένειας Παπανδρέου, ο σώγαμπρος Θεόδωρος Κατσανέβας).

Ο Γιάννης πηγαίνει στρατό. Η μοναξιά της θητείας ενισχύει την επιθυμία του να ξαναπιάσει το τρέξιμο. Αρχίζει προπόνηση. Τρέχει φορώντας άρβυλα, αφού δεν υπάρχει χρήμα για «σπορτέξ». Παίρνοντας το χαρτί της απόλυσης, θα καταλήξει σε κάποιο ανήλιαγο υπόγειο στην πλατεία Αττικής. Εκεί θα αφιερωθεί στον εαυτό του σε συνθήκες αφόρητης μοναξιάς. Επί έναν ολόκληρο χρόνο θα μείνει στο υγρό υπόγειο, χωρίς ρεύμα και νερό, μόνος – αυτός και κάποιες κατσαρίδες. Ο Γιάννης γιγαντώνει το Εγώ του και ο χαρακτήρας του αρχίζει και παίρνει μια παράδοξη μορφή – ίσως στο μοτίβο του «Ενοίκου» του Polanski… Λέγεται Κούρος, αλλά μόνον κούρο δεν θυμίζει. Και τι μ’ αυτό… Έχει κερδίσει την ομορφιά της ψυχής…

Αμέσως μετά, αποφασίζει να βρει και πάλι έναν επαγγελματικό δρόμο. Και τον βρίσκει. Γίνεται παρασκευαστής τυρόπιτας-σπανακόπιτας σε γνωστό τυροπιτάδικο του κέντρου των Αθηνών – και μάλιστα διαπρεπής. Με αυτή του την επιτυχία, αρχίζει και παίρνει ψυχολογικά τα πάνω του. Εκ παραλλήλου, ασχολείται με μεγαλύτερη ζέση με τον αθλητισμό. Και ονειρεύεται… Η προπόνηση είναι εξουθενωτική. Με έναν τρόπο, θέλει να φτάσει το σώμα του στα όριά του. Και το καταφέρνει! Τρέχει όλη μέρα. Εθίζεται στην προπόνηση. Και έτσι εξελίσσεται σε δρομέα μεγάλων αποστάσεων.

Τα χρόνια περνούν. Ο Γιάννης καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Αναδεικνύεται σε τεράστιο δρομέα μεγάλων αποστάσεων. Κανένα εμπόδιο δεν φαίνεται ικανό να σταματήσει την νικηφόρα πορεία του αθλητή που τρέχει. Κατά την διάρκεια των μαραθωνίων και υπερμαραθωνίων δεν τρέχει μόνο· ταυτοχρόνως – σύμφωνα με τα λεγόμενά του – συνθέτει μουσική, λύνει προβλήματα, γράφει ποίηση, κοιμάται, διαμορφώνει φιλοσοφικούς αφορισμούς (ίσως παίζει και τρίλιζα), αλλά μέρα και νύχτα τρέχει – είναι σχεδόν ένας Υπεράνθρωπος... Οι άνεμοι και οι βροχές μαστιγώνουν το λιπόσαρκο, γυμνασμένο του κορμί, αλλά αυτός αντέχει – αντέχει όπως μόνον οι πραγματικά Μεγάλοι ξέρουν να αντέχουν. Και εκείνος είναι Μεγάλος, αφού μπορεί και τρέχει – τρέχει πολύ. Αναδεικνύεται ως ο διασημότερος μαραθωνοδρόμος στον πλανήτη. Γίνεται κάτοχος τόσων παγκόσμιων ρεκόρ που μπαίνει και στο βιβλίο Γκίνες. Τιμά με το τρέξιμο την μικρή Ελλάδα όσο λίγοι. Παρά τις τεράστιες επιτυχίες του, ο μεγάλος μας δρομεύς δεν ξιπάζεται· μένει ένας απλός, σεμνός άνθρωπος – ένας Ταπεινός.

Ένα απλό – σχεδόν ασήμαντο – συμβάν καθίσταται τόσο ενδεικτικό του μεγαλείου, της αυτάρκειας και της λιτότητας του μεγάλου Έλληνα αθλητή· ένα συμβάν ικανό να διδάξει σε όλους μας πολλά. Όταν αναδεικνύεται νικητής στο πρώτο του Σπάρταθλο, αποκαμωμένος από τον σωματικό και ψυχικό κάματο, ένα και μόνο πράγμα ζητά ο τίμιος, απλός μα χαλύβδινος Γιάννης: μια μερίδα ελληνικότατες μπάμιες!

Αυτός είναι ο Γιάννης Κούρος, ο μεγάλος μας μαραθωνοδρόμος που τίμησε με το ακαταπόνητο τρεχαλητό του την Ελλάδα όσο λίγοι…

Χάρης Παμπούκης: το υπερφίαλο βάψιμο…

2010-10-21T00:26:00.033+03:00

Η ταπεινή Ακράτα, μέχρι πριν από κάποια χρόνια, δεν παρήγαγε τίποτε άξιο λόγου, παρεκτός εσπεριδοειδή και ελιές. Κατάφερε, όμως, σχετικά πρόσφατα (πενήντα και βάλε χρόνια), να βγάλει από τα σπλάχνα της – αυτά τα σπλάχνα που γέννησαν πρώτης τάξεως λεμόνια και πορτοκάλια – έναν Μεγάλο· έναν άξιο άνθρωπο πανελληνίου και – γιατί όχι; - παγκοσμίου διαμετρήματος που, έκτοτε, αποτελεί το jewel in the crown της παραθαλάσσιας κωμοπόλεως (ίσως και της χώρας): τον Χάρη τον Παμπούκη (με δύο άρθρα, όπως λέμε τον Λουδοβίκο τον ΙV, τον Λεοπόλδο τον I, τον Κάρολο τον II – όπως, δηλαδή, ταιριάζει στις προδιαγραφές ενός Μεγάλου…). Από την κακοσχεδιασμένη και άσχημη Ακράτα (με τις φτηνές πανσιόν και τα στραβοχυμένα οικήματα με τα αλουμινένια κουφώματα) ίσαμε την πρωτεύουσα ο δρόμος είναι μακρύς· αλλά και κακοτράχαλος. Όλα αυτά, βέβαια, μόνο για τους κοινούς θνητούς – όχι για έναν Χάρη Παμπούκη... Ο Χάρης έκανε την υπέρβαση και διακόρευσε την πόλη των Αθηνών. Αποφάσισε το μεγάλο πήδημα και κατέληξε νικητής και τροπαιούχος. Γιατί τα κατάφερε ο Χάρης… Και τα κατάφερε καλά… Με εφόδιο τη φιλομάθεια, ένα φυλαχτό στον κόρφο του και την ευχή της μάνας (άντε και την οσφυοκαμψία) δεν άφησε καμιά δυσκολία – κοινωνική και άλλη – να σταθεί εμπόδιο στις δυσθεώρητες (ή δυσθεώρατες (sic)– όπως λέγουν συχνά οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί μας) φιλοδοξίες του. Γιατί ήταν βαθιά φιλόδοξος ο Χάρης· από μικρός. Το κύριο όπλο του – ένα πραγματικό μυδραλιοβόλο που συνέτριβε κάθε εμπόδιο στο διάβα του παθολογικά φιλόδοξου ακρατινού Χαράλαμπου – η εντυπωσιακή δεξιοτεχνία στην τέχνη της κολακείας και της δουλοπρέπειας. Κατάλαβε εγκαίρως και για τα καλά ότι μπροστά στον στόχο της ανέλιξης, η αξιοπρέπεια μπορεί να πάει περίπατο – έναν περίπατο μακρύτερο από αυτόν που έκανε ο Χάρης μικρός στα γραφικά και κακοτράχαλα δρομάκια της Ακράτας… Πάντα αγαπούσε δύο πράγματα ο Χάρης: την εξουσία και το χρήμα (τις δύο όψεις, δηλαδή, του ιδίου νομίσματος). Και ήταν πρόθυμος να κάνει σχεδόν το ο,τιδήποτε – ακόμα και να κατεβάσει τα παντελόνια (τουλάχιστον μεταφορικά ομιλώντας), προκειμένου να τα κάνει κτήμα του. Στη Γαλλία, που βρέθηκε για σπουδές ο Χαράλαμπος, έβλεπε έναν νέο κόσμο – έξω από τα επαρχιώτικα μοδέλα σύμφωνα με τα οποία ανατράφηκε. Επέλεξε, μάλιστα, όχι καμιά επαρχιακή πόλη για σπουδές (συμβατή με τους στενούς του ορίζοντες ώστε να του εξασφαλίσει την αίσθηση της ασφάλειας), αλλά «την πόλη του φωτός», το Παρίσι! Ο,τιδήποτε άλλο, εδώ που τα λέμε, θα ήταν εξαιρετικά παράταιρο για τον Χάρη (με καταγωγή από τα Παμπουκαίικα Ακράτας)… Έβλεπε λάμψη, πολυτέλεια, φινέτσα, αλλά και φτώχεια γερή και λούμπεν καταστάσεις στο Παρίσι ο Χάρης. Πίστεψε, δικαιολογημένα, ότι τα πρώτα ήσαν γι’ αυτόν· τα δεύτερα για όλους τους άλλους, τους πολλούς… Έκανε γερή εξάσκηση ο Χάρης για να μπορέσει να ομιλήσει τη γαλλική φαρσί και με την προφορά την σωστή. Ατέλειωτες πρόβες και μάλιστα μπροστά στον καθρέφτη, αχνοθυμούνται κάποιοι συμφοιτητές της εποχής. Συνήθιζε μάλιστα – λένε – να γράφει και σε κασετόφωνο την ομιλία του για να την ελέγχει και να την διορθώνει. Δεν τα κατάφερε... Η προφορά του στη γαλλική, παρά τις τιτάνιες προσπάθειες που κατέβαλε, παρέμεινε 100% ελληνική – κάτι που τον δυσαρεστούσε πολύ... Άλλοι ισχυρίζονται ότι, για να βάλει στο πετσί του την γαλλικότητα, κυκλοφορούσε στους παρισινούς δρόμους με κασκόλ και μπερέ σαν γάλλος πρώτης τάξεως, σαν γάλλος veritable… Επισκεπτόταν συχνά και τα Café de Flοre και τα παρόμοια καφέ και μπιστρό που δόξασαν ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις διανοουμένων όπως ο Sartre (ο δύσμορφος, μικρόσωμος και με στραβισμό διανοούμενος με τον ογκώδη ναρκισσισμό και τις ολοκληρωτικές τάσεις…). Ναι! Ο Χάρης πίστευε ότι είναι και διανοούμενος… Κάπνιζε με μανία και έπινε πολύ ποτό και καφέ ομιλώντας για υπαρξισμό – «πιθήκιζε την συμπεριφορά των αυτοχθόνων, ήταν τραγελαφικός!», θα πει, ίσως με μια δόση υπερβολής, γραφικός έλληνας με τις ίδιες παριζιάνικες καταβολές (και ποιος, άλλωστε, έλληνας εκείνης της εποχής στο Παρίσι δεν ήταν γραφικός· αλλά αυτό αποτελεί μια όλως άλλη, πολύ ενδιαφέρουσα πάντως, συζήτηση…). «Μμμ!.. Πολύ καλύτερο το pastis από το ούζο... » συνήθιζε να αποφαίνεται, πλαταγίζοντας, γευσιγνωστικώ τω τρόπω, τη γλώσσα του, ο παριζιάνος πλέον Χαράλαμπος, ανάβοντας ένα ακόμη τσιγαράκι και κρατώντας το με κόπο ανάμεσα στα κιτρινισμένα από το κάπνισμα δόντια του, με τον τρόπο που έβλεπε στις γκονταρικές ταινίες που κόπιαρε στυλιστικά (α λα ελληνικά)… Έκανε και μεταπτυχιακά ο Χάρης. Εστέφθη, μάλιστα, και διδάκτωρ. Τα μυαλά του είχαν πάρει πολύ αέρα. Το Παρίσι σίγουρα θα του ταίριαζε καλύτερα για διαμονή και καριέρα – έτσι πίστευε – αλλά η πατρίδα τον καλούσε. Έπρεπε να προσφέρει τις υπηρεσίες του – παντοιοτρόπως… Η Ελλάδα δεν πληρούσε τις προδιαγραφές του μεγαλείου του, αλλά τι να κάνεις… Η αίσθηση του καθήκοντος πρυτάνευσε… Γιατί ήταν πάντοτε και ένας καλός Έλληνας ο Χάρης… Δεν κατάφερε να γίνει καλός δικηγόρος... Έτσι, τουλάχιστον, ισχυρίζονται όσοι είχαν επαγγελματικά πάρε-δώσε μαζί του. «Ο Χάρης έχει περισσότερο κάποιο ύφος, που θέλει να σε κάνει να πιστέψεις ότι έχει ικανότητες, ότι ξέρει τα θέματα σε βάθος. Όταν πάει όμως στο πεδίο βολής, αντί να βρει στόχο, βαράει συστηματικά στον γάμο του καραγκιόζη…», θα μας πει πρώην πελάτης του. Για να συμπληρώσει κάποια κυρία των Αθηνών που έχει συστηματικά ταλαιπωρηθεί από τις επαγγελματικές αστοχίες του: «Ο Χάρης είναι σαν κάποιον ευειδή και ευπροσήγορο τύπο που γνωρίζεις σε ένα μπαρ. Είναι όλο φρου φρου κι αρώματα… Υπόσχεται πολλά... Θέλεις να τον φέρεις στο μπουντουάρ σου. Όταν, όμως, πας στο κρεβάτι, διαπιστώνεις ότι είναι τζούφιος – ότι τα πυρά είναι άσφαιρα… Μεταφορικά μιλάμε πάντα… Δεν έχει αξία ως δικηγόρος ο Χάρης. Είναι περισσότερο ένας χαμηλών απαιτήσεων δικολάβος…»… Στην Νομική σχολή ο Χάρης εξελέγη λέκτορας περίπου με το σπαθί του – ουδεμία αμφιβολία επ’ αυτού. Η Νομική επιστήμη είχε σίγουρα την ανάγκη του Χάρη Παμπούκη, του ακρατινού θεμιστοπόλου με τις παριζιάνικες αναφορές. Ταχεία η εξέλιξή του – πάντα στη βάση της αξιοκρατίας. Έγινε τακτικός καθηγητής άμα τη επιστροφή του σοσιαλισμού (σε version Γιώργου αυτή τη φορά) στην εξουσία. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο καθηγητής πλέον Χάρης εστερείτο των απαιτούμενων προσόντων (δημοσιεύσεων κ.α.) προκειμένου να μπορέσει να εξελιχθεί ακαδημαϊκώς. Ακόμη και έτσι, όμως, να είναι, μπορούμε να μένουμε σε τέτοιες τυπικές λεπτομέρειες και να μην βλέπουμε την ουσία; Και η ουσία είναι ότι ο Χάρης κοσμούσε τη Νομική σχολή. Ήταν (και παραμένει) ένα σπουδαίο, ένα πολύ δυνατό, μυαλό… Η Νομική Επιστήμη και η Νομική Αθηνών τον είχε, χωρίς αμφιβολία, ανάγκη. Δεν θέλησε όμως να κάτσει στα (νομικά) αβγά του ο Χάρης. Το σαράκι της πολιτικής κατέτρωγε την φιλόδοξη (και παριζιάνικη) ψυχή του.... Ίσως γι΄ αυτό δεν διακρίθηκε ιδιαίτερα ακαδημαϊκώς. Ήθελε μια πολιτική διέξοδο, ένα αποκούμπι. Το βρήκε στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου (τύχη βουνό δηλαδή…). Ο ίδιος διαδίδει ότι είναι ο μόνος που μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τη σκέψη του Γιώργου-Τζέφρυ. Αν είναι έτσι, πρόκειται, αναμφίβολα, για κάτι το σπουδαίο. Χρειάζεται, το δίχως άλλο, μεγάλες ικανότητες για να αποκρυπτογραφήσεις το κενό… Η παμπούκειος στρατηγική για αναρρίχηση είναι κατά βάσιν απλή. Ο καθείς μπορεί να την εφαρμόσει – υπό μία προϋπόθεση: την μειωμένη αξιοπρέπεια… Έτσι ο Χάρης έγλειφε πατόκορφα όλο το σύστημα του Γιώργου: όχι μόνον τον ίδιον, αλλά και τη σύζυγό του Άντα και τη μητέρα του Μάργκαρετ· αλλά και τον μουντρούχο αδελφό Νίκο, καθώς και όποιον άλλον μπορούσε να του φανεί χρήσιμος. Και ποτέ του δεν άρθρωνε αντίθετη φωνή... Γι΄ αυτό και υπήρξε και με ήλιο και με χιόνια στην αυλή του Γιώργου, διατηρώντας τη θέση του, σε αντίθεση, λ.χ., με τον άλλο μυστικοσύμβουλο, Νίκο Κοτζιά, ο οποίος έλεγε την άποψή του και γι΄ αυτό, συχνά-πυκνά, έβλεπε την παπανδρεϊκή πόρτα από την έξω πλευρά (αν και η πρόσφατη, και μάλλον οριστική, εκπαραθύρωσή του δεν σχετίζεται με ιδεολογικοπολιτικές διαφωνίες, αλλά με το γιατί δεν έγινε ο ίδιος υπουργός Εξωτερικών αντί του πηγαίου αυτού κωμικού ταλέντου που ακούει στο όνομα Δρούτσας...). «Ό,τι πει ο Γιώργος» – αυτό ήταν το motto του ματαιόδοξου νομικού από την περίοδο που βρέθηκε κοντά του, όταν ο Γιώργος ήταν αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών. «Ο Χάρης», θα μας εκμυστηρευθεί άνθρωπος που βρισκόταν πολύ κοντά στον Παπανδρέου εκείνη την εποχή, «ήταν ένας κανονικός yes man. Ουδέποτε θα τον έβλεπες να λέει κάτι δυσάρεστο στον Γιώργο. Ο Βαλλιανάτος, ας πούμε, που ήταν σύμβουλος εκείνη την εποχή, ήταν πιο αξιοπρεπής. Εξέφραζε ενίοτε και την αντίθεσή του. Ο Χάρης ποτέ. Μάλιστα, είχε την τάση να μαζεύει όλους τους συνεργάτες του Γιώργου γύρω από ένα τραπέζι και να παριστάνει τον βασιλικότερο του βασιλέως. "GAP!" φώναζε… "Να κάνουμε τον GAP πρωθυπουργό!" ούρλιαζε, χτυπώντας μάλιστα και τη γροθιά στο τραπέζι». Η σεμνότητα του Χάρη έτρεχε από τα μπατζάκια: «Όπως ο George Stephanopoulos καθοδηγεί τον Clinton και ουσιαστικά κυβερνά την Αμερική από ένα γραφειάκι 3Χ3, έτσι και εγώ από τα παρασκήνια καθοδηγώ τον Γιώργο και θα κυβερνήσω μια μέρα την Ελλάδα», συνήθιζε να λέει σε στενούς του φίλους, μεταξύ άλλων και για να δικαιολογηθεί για το λιλιπούτειο γραφειάκι στο οποίο τον είχε τοποθετήσει το αφεντικό του. Η γελοιότητα της φιλογεωργοπαπανδρεϊκής παραστάσεως μόνον με την γελοιότητα του άλλου βαλέ του Γιώργου τα χρόνια εκείνα τα παλιά μπορούσε να συγκριθεί, του δημοσιογράφου Γιώργου Λακόπουλου. Ο οποίος, σε όλους τους τόνους, έλεγε στις σχετικές συναντήσεις: «Ο ΓΑΠ θα σκίσει! Θα ρίξουμε 200 εκατομμύρια (δραχμές τότε – και ήταν πολλά λεφτά…) και ο Γιώργος θα εκλεγεί πρώτος! Θα τους πάρουμε τα σώβρακα!»… Τελικά, τα μόνα εσώβρακα που επάρθησαν τότε ήσαν του Λακόπουλου, αφού εξωπετάχθη κλωτσηδόν από το παπανδρεϊκό επιτελείο. (Παρεμπιπτόντως, ο Γιώργος δεν ήθελε κοντά του τον Λακόπουλο και για κοινωνικούς λόγους· τον θεωρούσε… αφόρητα «λαϊκό»…). Εννοείται ότι οι σοβαρότεροι εκ των παρισταμένων (όσο σοβαροί, τέλος πάντων, μπορεί να είναι κάποιοι που αποτελούν συνεργάτες του Γιώργου) μετά βίας συγκρατούσαν τα γέλια τους με τα καραγκιοζίστικα καμώματα του Χάρη… Ο Χάρης το παίζει· και το παίζει δυνατά… Ας μην δημιουργηθούν όμως ανοίκειοι βλεννώδεις συνειρμοί... Όταν λέμε ότι ο Χάρης «το παίζει», εννοούμε ότι υιοθετεί πόζα· ότι είναι επιτηδευμένος. Προσποιείται τον σπουδαίο, τον απαραίτητο, τον δημοφιλή, τον ικανό… Ο Χάρης είναι επηρμένος άνθρωπος. Υπερφίαλος. Έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Και αναπόφευκτα η κατάληξη είναι η χονδρή καζούρα· ο χλευασμός. Ο κύκλος του ακρατινού νομομαθούς, χλευάζει συνεχώς τον Χάρη πίσω από την πλάτη του… Γιατί έχει την τάση να λέγει συνεχώς ψέματα. Διηγείται ψευδή γεγονότα, φανταστικές ιστορίες – επιδίδεται σε χονδροειδέστατες επινοήσεις. Με επίκεντρο πάντα τον εαυτό του. Και γύρω του, περίπου ως ντεκόρ, ένα σωρό σπουδαίους της διεθνούς πολιτικής. Οι οποίοι, όλως συμπτωματικώς, θαυμάζουν τον Χάρη (ίσως και χωρίς να τo ξέρουν…). Ο ένας τον συμβουλεύεται, ο άλλος δεν κοιμάται αν δεν του πει μια (τηλεφωνική) καληνύχτα και πάει λέγοντας… Έτσι, τουλάχιστον, λέει ο Χάρης... Ο Χάρης είναι λιτός. Ευτυχώς που ισχύει κάτι τέτοιο. Διαφορετικά, πολλά θα μπορούσαμε να βάλουμε στο μυαλό μας για τις τωρινές του δράσεις. Γνωρίζουμε, όμως, ότι πρόκειται για έναν ανιδιοτελή άνθρωπο, για έναν καλό Έλληνα… Επομένως, η δημόσια δράση του πρέπει, χωρίς αμφιβολία, να θεωρείται προσφορά προς το δημόσιο – pro bono publico… Ο Χάρης, εξόν όλων των ανωτέρω, διακρίνεται και για κάτι ακόμη. Μοιράζεται ένα κοινό χαρακτηριστικό με τον τηλεπαρουσιαστή Χατζηνικολάου: νομίζει και αυτός ότι έχει χιούμορ! Ο Χάρης, μάλιστα, αποπειράται συχνά κάποια χωρατά στις παρέες, ενώ η συνήθης κατάληξη είναι να γελά μόνος του, γεμάτος αυταρέσκεια, με τον θώρακα να κουνιέται σαν έμβολο πάνω-κάτω, με το κάτω χείλος του στόματος εκνευριστικά προτεταμένο και… πιτσιλώντας με σάλια όποιον τυχερό τύχει να βρίσκεται πλησίον του… Επιπλέον, ο ακρατινός υπουργός έχει και μια βαθύτατα αντιαισθητική συνήθεια. Συχνά σκαλίζει με το χέρι τη μύτη του! Αυτόπτες μάρτυρες, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι, μετά την «ανασκαφή», το δάκτυλο κατευθύνεται ενστικτωδώς, αυθωρεί και παραχρήμα, προς… το στόμα! Θεωρούμε, πάντως, μάλλον υπερβολική μια τέτοια αιτίαση για έναν τόσο κομψό άνδρα με παριζιάνικη πατίνα και δεν την υιοθετούμε… Πάντως, τώρα, ο Χάρης - Κρι-θα-ρά-κης έχει φούριες, αφού έχει αναλάβει δουλειές με φούντες. Ανέλαβε, μετά και τον τελευταίο ανασχηματισμό, πλασιέ· πλασιέ περίεργων επενδύσεων, καλλιεργώντας ενδεχομένως (όπως πολλοί υποστηρίζουν) το έδαφος για νέες μελλοντικές εξεταστικές επιτροπές... Το πιο πρόσφατο κατόρθωμά του, το ναυάγιο της επένδυσης στον Αστακό. Και είχε επενδύσει τόσα σε αυτή την υπόθεση ο Χάρης «fast track» Παμπούκης... Πολλές οι προσδοκίες για χρήμα με ουρά (για το δημόσιο πάντα), αλλά τα θαλάσσωσε τελικά κι εκεί ο γκαφαδόρος Χαράλαμπος... Η δουλειά του εθνικού πλασιέ έχει πολύ λάντζα, τρεχάλα και ιδρώτα. Ίσως γι’ αυτό κάποιος συνομιλητής του Χάρη μάς πληροφόρησε ότι, πρόσφατα, το λευκό υποκάμισο του υπουργού παρουσίαζε μια ανεπαίσθητη… σκουρότητα στο κολάρο, εκεί που συνδέεται με τον λαιμό... Εντοπίστηκε, επίσης, μια αρκετά ευμεγέθης λαδιά δεξιά, στο ύψος του στήθους (να’ ταν άραγε από κανένα μεζεδάκι;..). Εδώ που τα λέμε, πού καιρός για καθαριότητα με τόσες ευθύνες... Δύσκολοι οι καιροί για κυβερνητικούς ρεκλαματζήδες πλασιέ με κατάμαυρα βαμμένα μαλλιά…

Tony Curtis (1925–2010): ο εφευρέτης του χτενίσματος «duck’s arse» και λάτρης της περούκας…

2010-10-01T05:03:00.029+03:00

Tο να μιλήσει κανείς για την καταραμένη φτώχεια μέσα στην οποία γεννήθηκε ο – από την Τετάρτη μακαρίτης – Tony Curtis, θα αποτελούσε κάτι το τετριμμένο: πολλοί καλλιτέχνες γεννήθηκαν φτωχοί και ρακένδυτοι. Το να μιλήσει κανείς για την καλλιτεχνική του αξία, θα αποτελούσε κάτι το αμφιλεγόμενο: πολλοί υπηρέτες του θεάματος υπήρξαν ασύγκριτα καλλίτεροι και μάλλον περισσότερο ταλαντούχοι. Η ουσία παραμένει ότι ειδικά στη χώρα μας, αγαπήσαμε τον θανόντα κυρίως λόγω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στην περίφημη τηλεοπτική σειρά Persuaders (Οι Αντίζηλοι), στον ρόλο του εξιμπισιονιστή vulgar αμερικανού πετρελαιά Danny Wilde (με το φρικαλέο αμερικάνικο αξάν), σε πλήρη αντίστιξη με τη ραφιναρισμένη παρουσία, το φλέγμα και την κομψότητα του Harrovian και Oxonian εγγλέζου, Λόρδου Brett Sinclair (στον ρόλο ο Roger Moore). Ωστόσο, ο θάνατος του λάτρη της γυναικείας υπάρξεως (καθώς και των ναρκωτικών και του αλκοόλ) Tony, μας θέτει προ αδυσώπητων ερωτημάτων: Θα μείνει ο ηθοποιός στη μνήμη μας μόνον για την καλλιτεχνική του παρακαταθήκη ή μήπως και για τη συνεισφορά του στα ζητήματα κόμης; Πράγματι, η προσφορά του Tony στον πολιτισμό μας δεν σχετίζεται αποκλειστικά με την ηθοποιία. Ίσως δεν είναι ευρύτερα γνωστό ότι η επιρροή του στα θέματα της κόμης, υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες του αιώνα που πέρασε. Ένας πραγματικός καινοτόμος ο Tony, έσπασε τα δεσμά του τριχικού κομφορμισμού, ανοίγοντας νέες λεωφόρους στην έκφραση κουρεμάτων και χτενισμάτων… Τη δεκαετία του ’50, το «χτένισμα Tony Curtis» δημιούργησε αίσθηση, ταράζοντας ανεπανόρθωτα τις κοιμισμένες συνειδήσεις με τα τετριμμένα κουρέματα/χτενίσματα... Το στυλ που λάνσαρε (με την δεύτερη ταινία του «City across the River») με πρωτοφανή επιτυχία ο Tony είναι το περίφημο «duck’s arse». O τίτλος μιλά από μόνος του… Το στυλ αυτό έχει ως εξής: Αφήνουμε, δεξιά και αριστερά, τα πλάγια μαλλιά αρκετά μακριά – τόσο μακριά ώστε, αν τα χτενίσουμε προς τα πίσω, να μπορούν να ενωθούν μεταξύ τους στο μέσον του οπισθίου μέρους της κεφαλής· κατόπιν χτενίζουμε το (αρκετά μακρύ) εμπρόσθιο μέρος της κόμης σε στυλ «κοκοράκι»· και όλα αυτά τα καρυκεύουμε με μια γερή δόση στερεωτικού υλικού – κυρίως τζελ ή brylcreem – που παρέχει όχι μόνο στήριξη, αλλά και γυαλάδα. Το στυλ αυτό ονομάζεται και «pompadour» λόγω του επηρεασμού του από τον τρόπο που εκαλλωπίζετο σε θέματα κόμης η διάσημη μαιτρέσσα Madame de Pompadour. Η επιρροή αυτού του χτενίσματος υπήρξε τεράστια και συγκλονιστική, μολονότι η συγκεκριμένη κόμμωση γεννήθηκε τυχαία. Ο μεγάλος μας ηθοποιός έχει, σε ανύποπτο χρόνο, δηλώσει ότι το χτένισμα αυτό ανέκυψε λόγω… ανάγκης: η ανέχεια δεν επέτρεπε στον νεαρό Tony να επισκέπτεται τους κουρείς με την συχνότητα που θα επιθυμούσε και που επέβαλλαν τα ήθη της εποχής. Έτσι, προσπαθούσε να τακτοποιηθεί εκ των ενόντων. Αργότερα, όμως, άλλαξε βιολί. Παρ’ ό,τι απέκτησε κάποια χρήματα, δεν επιθυμούσε τα συχνά κουρέματα, ακολουθώντας την αντίληψη του Σαμψών: «Πίστευα ότι αν κόβω συχνά τα μαλλιά μου θα χάσω, σαν τον Σαμψών, την καλλιτεχνική μου ρώμη…», είχε δηλώσει με τόλμη. Η κόμμωση του Tony επηρέασε τον μεγάλο εκπρόσωπο του rock’n’ roll, Elvis Presley, ο οποίος και έσπευσε πάραυτα να την υιοθετήσει. Επηρέασε, όμως, και αμέτρητους άλλους νέους της εποχής, όπως τον James Dean, ο οποίος πρωταγωνίστησε στο «Rebel without a Cause» (την ταινία-ευαγγέλιο των επαναστατών του γλυκού νερού) λανσάροντας κομμωτικά - και αυτός - το στυλ «Curtis»... ... ενώ, αναμφιβόλως, λάτρης της συγκεκριμένης coiffure υπήρξε και ο μακαρίτης Dirk Bogarde. Δεν περιορίστηκε, όμως, σε μεμονωμένες περιπτώσεις η επιρροή του χτενίσματος του Tony. Διαμόρφωσε ολόκληρη την κομμωτική στιλιστική του rockabilly, ενώ οδήγησε σε στιλιστικές επιρροές τεράστιας εμβέλειας στο «κίνημα» των Greasers. Επρόκειτο για τους νεολαίους από τα κατώτερα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα που αναζητούσαν στον ήλιο μοίρα, εκφράζοντας παραλλήλως και μια έντονη (ψευδο) επαναστατικότητα. Το μαλλί ήταν τύπου Curtis, αρκετά άλουστο, αλλά οι Greasers προχωρούσαν και σε επιπλέον αισθητικά statements: μεγάλες και φαρδιές φαβορίτες, στενά τζινς, μαύρες μπότες, T-shirts και από πάνω μαύρα δερμάτινα jackets (ή «πέτσινα», όπως τα έλεγαν οι παλαιότεροι στη χώρα μας). Η χτένα (ή «τσατσάρα») υπήρχε μόνιμα στην κωλότσεπη των Greasers και έβγαινε με την πρώτη ευκαιρία να στρώσει το μαλλί, ενώ το τσιγάρο στεκόταν αναμμένο μόνιμα στα χείλη των λαϊκών αυτών παιδιών. Αναφερόμαστε, φυσικά, στο στυλ που έκανε ίσως ευρύτερα γνωστό στο πλατύ κοινό ο John Travolta με το περίφημο Grease (το film που παιζόταν μέχρι και πριν από μερικά χρόνια, ανελλιπώς, κάθε καλοκαίρι, στους θερινούς σινεμάδες της χώρας μας με τα εκνευριστικά - καθότι χιλιοτραγουδισμένα - γιασεμιά), αλλά και ο pop καλλιτέχνης Morrissey (εκείνος, όμως, αντί για χτένα, στην κωλότσεπη τοποθετούσε λουλούδια...). Ίσως επηρεασμένος από το συγκεκριμένο στυλ να μπορεί θα θεωρηθεί και ο εναλλακτικός κινηματογραφικός σκηνοθέτης Jim Jarmusch... Πάντως, η πιο πρόσφατη ισχυρή έκφραση αυτής της pompadour κoμμώσεως μάς χαρίστηκε από τον φινλανδό σκηνοθέτη Aki Kaurismäki, με την θαυμάσια ταινία του Leningrand Cowboys Go America... Με την πάροδο των ετών, ο Tony άλλαξε τροπάριο. Αναγκαστικά. Το κεφάλι άρχισε να αποχωρίζεται τις τρίχες με ταχύτατους ρυθμούς, μέχρι που έμεινε τελείως γυμνό. Το χτένισμα pompadour ήταν πλέον ανέφικτο… Ο Tony επέλεξε η λύση της περούκας. Περούκες και περουκίνια σε μια τεράστια γκάμα σχεδίων και χρωμάτων στόλιζαν το κεφάλι του μεγάλου ηθοποιού... Μέχρι που στις 17 Απριλίου του 2008, σε μια επίσκεψή του στα Harrods του γραφικού Al Fayed (με τα λαχουρένια πουκάμισα και τα σταυρωτά σακάκια), ο δημοφιλής ηθοποιός εμφανίστηκε χωρίς περούκα (αν και με καουμπόικο καπέλο, σαν κι αυτά τα τεξανικά που συνήθιζε να φορά στην σαπουνόπερα Dallas ο Larry Hagman). Κρανίου τόπος... Χρειάστηκε να καβατζώσει τα 83 του χρόνια για να συμβιβαστεί με την απόλυτη φαλάκρα ο Tony... Η ωριμότητα άργησε, αλλά έφτασε. Από κει και πέρα, δεν είχε τίποτε άλλο να περιμένει ο καλλιτέχνης... Aπεβίωσε δύο χρόνια μετά, στο Las Vegas, η αισθητική του οποίου τόσο πολύ ταίριαζε στα γούστα του. Θα ταφεί τη Δευτέρα, στην πατρίδα των καζίνων που τόσο πολύ αγάπησε – χωρίς περούκα. Tony Curtis, αγαπημένε μας Danny Wilde, αιωνία σου η μνήμη…